The Killing of a Chinese Bookie (1976)

Gisteren voor het eerst gezien, en meteen al mijn favoriete Cassavetes. Boeiende kijkervaring van het begin tot het einde. ben Gazzara is geknipt voor de rol van kleine zelfstandige workaholic met een gokverslaving, die ondanks alle tegenslagen een positieve levenshouding blijft uitstralen. Geweldige scene: als hij persoonlijk tot zijn nek in de shit zit, en toch nog even vanuit een telefooncel belt om te controleren hoe het gaat op het werk.

Geweldig ja! Vooralsnog is het ook mijn favoriete Cassavetes (Faces moet ik dringend herzien).

Die scene is op het laatste moment nog even herschreven en opgenomen. Ben Gazarra vond de originele tekst te mager en vond dat zijn personage ook nog even zou moeten informeren hoe het op de zaak ging. Cassavetes schreef daarom snel even een telefoon monoloog, en zodoende.

Geweldige film. Derde Cassavetes die ik zie en weer van een zeer hoog niveau. Vooral door een zeldzaam fascinerend hoofdkarakter. Een man die op de grens van legaal en illegaal leeft en daar ook wil zijn, maar ondertussen zichzelf viert als geslaagde man. Zijn tent is verlopen en de shows zijn zielig, maar met trots vertelt Gazarra dat hij zelf alles geselecteerd en geregisserd heeft. Juist die zelfoverschatting leidt er ook toe dat de moord uiteinndelijk lukt en dat verschillende van zijn werknemers met hem weglopen. Dat alles zich afspelend in verlopen straatjes van het New York van de jaren '70. Geweldig camerawerk en veel mooie stiltes.

4.0* minstens

Dit was destijds pas m'n tweede Cassavetes na Opening Night. Misschien zag ik toen de lange versie, maar echt helemaal overdonderen deed The Killing Of A Chinese Bookie nog niet.

Een paar Cassavetesen later voel ik me al wat meer thuis in zijn universum van complexe, rauwe personages; echte mensen die op zoek zijn naar zichzelf. De herziening van deze prent (in de korte versie) beviel me dan ook een stuk beter. Meer zelfs, ik vind dit echt een ijzersterke film, met een ronduit fenomenale Ben Gazzara als antiheld van dienst. Wat een enorm charisma heeft die man.

Ook stilistisch is dit wat mij betreft eigenlijk een geweldige film. Doet inderdaad een beetje denken aan Taxi Driver, met die groezelige locaties die in prachtige kleuren op het doek worden getoverd. Het camerawerk is erg energiek en doet helemaal niet verouderd aan.

Indrukwekkend dus, ruim 4*.

En die shows waren inderdaad vreselijk. Leek wel een koortsdroom waar je niet uit kunt ontwaken.

Hoeveel zin heb ik in deze film?

Aan je stemmen te zien, zal het nog héél lang duren voor je hem zal zien

Als je de criterion versie wil zien, heel veel zin

Prima Cassavetes weer. Weer slaagt Cassavetes er weer een enorm powerhouse character spektakelstuk van te maken. Gazzara draagt de film met verve. Helaas miste ik de subtitles en dat was op een aantal vlakken wel welkom geweest. Ook de lange versie gezien en als ik de verhalen zo hoor is de Director's Cut toch een veel betere cut die een verschil van dag en nacht geeft. Toch een prima film, met een uitstekende Gazzara en waar vakmanschap van Cassavetes. Snel de D.C. van Criterion maar eens gaan aanschaffen en kijken.

Lekkere rauwe schets van een nachtclubeigenaar, die (de titel verklapt het al) een Chinees moet omleggen. Ben Gavazza zet zijn rol best goed neer, vooral naar het eind toe werd zijn karakter overtuigender en interessanter. De nachtclub-scenes tussendoor waren te corny en te lame voor woorden.

Van The Killing of a Chinese Bookie heb ik twee versies in bezit. Maar aangezien bijna iedereen ervan overtuigd is dat de kortere director’s cut de beste is, heb ik dan ook besloten om die te gaan kijken. Dat is me niet tegengevallen, want net als zijn vorige films die ik zag, is ook deze Cassavetes me weer uitermate goed bevallen.

Dat is in de eerste plaats te danken aan Ben Gazzara, die als de clubeigenaar Cosmo Vitali een mooie performance neerzet. Een rol die tevens een weerspiegeling is van het leven van Cassavetes zelf, en daarom wordt dit vaak ook Cassavetes zijn meest persoonlijke film genoemd. Gazzara maakt van Vitali een levendige persoon. Hij is eigenaar van een club, die zijn beste tijd wel gehad heeft, maar desondanks is Vitali positief. En dat straalt hij eigenlijk gedurende de gehele film wel uit. Ook bij tegenslagen blijft Vitali lachen, en weet hij zijn medewerkers en anderen er toch vaak van te overtuigen, dat de zaken er beter voor staan, dan in werkelijkheid het geval is. Daarnaast straalt hij te allen tijde een bepaalde stijl en klasse uit, ook als alles niet goed gaat.

Gazzara’s acteerwerk oogt net als de rest van de cast heel naturel en losjes. Het wordt allemaal op een erg sfeervolle manier neergezet, waarbij het fijn is om te kijken naar alle gebeurtenissen die op een gegeven moment allemaal plaatsvinden. De groezelige, soms rommelige manier waarop Los Angeles in beeld wordt gebracht geeft het geheel een authentiek karakter. De bijpassende jazz-muziek, die Cassavetes ook vaak gebruikt, maakt het geheel af en zorgt ervoor dat de sfeer erg losjes en sterk is.

Het is uiteindelijk een mooi portret geworden van een stijlvolle man, die in alle omstandigheden zijn klasse weet te behouden. Ik had gedurende de gehele film een sterke sympathie voor Vitali. Het einde vond ik daarbij erg mooi. Je ziet dat Vitali’s mensen gek op hem zijn en dat zij zich ook gewaardeerd voelen. Vitali realiseert zich dat, lacht, maar beseft tegelijkertijd dat zijn noodlot niet te vermijden is. Wat mij betreft is het een geweldig einde van een intrigerende film, waarin niet alles even goed is, maar die dankzij een uitermate sterke hoofdrolspeler, een fijne regie en een interessant verhaal, uitermate weet te boeien. Alleen het tempo had op sommige momenten iets hoger gekund, maar goed je kunt niet altijd alles hebben.

Ik ga de langere versie ook zeker nog wel een keer zien, want vergelijken is altijd leuk.

4,0*

Net de film bekeken, ik had er na de berichten hier misschien iets teveel van verwacht.. Het camerawerk vond ik nou juist zeker niet zo geweldig altijd, ook sommige scenes vreemd, 'hard' gesneden. Het acteerwerk (met name van Ben) was dan wel weer erg sterk.

Heb me wel vermaakt met de film, maar af en toe lag het tempo voor mij iets telaag. De lange versie hoef ik dan ook zeker niet te gaan bekijken. Krappe 3.5*

Geweldige film, nog betere Gazzara. Een geweldige uitstraling voor een geweldige rol.

Een levendig filmpje met wervelend hand-held camerawerk. Verder als karakterstudie ook erg geslaagd met een aantal erg mooie scenes. Hele coole soundtrack ook (dat openingsnummer ) en een perfect ritme en tempo. En ook nog eens met de nodige subtiele humor.

Eigenlijk kan ik amper echte minpunten bedenken. Erg stijlvol.

Dikke 4*

Director's Cut hier. Grauw en atypisch in bijna alles. Grotendeels gestript van filmische vertelling, glamour en maniertjes. Veel close-ups en breed uitgesmeerde scènes, terwijl sleutelmomenten dikwijls suggestief en/of rap voorbij schieten. Zo naturel in z'n dialogen dat het lijkt alsof personages nog staan na te denken over wat ze eens zullen zeggen en een van tijd tot spiedende camera die Gazzara letterlijk volgt in zijn strijd om behoud van eigenwaarde.

Een man met stijl, beetje zelfingenomen c.q. patserig, maar goed voor zijn directe omgeving. Vrij, zo blijkt uit de start, en met een strakke controle over zijn nachtclub, maar eenmaal buiten is het snel gedaan met die zaken en is hij overgeleverd aan de jakhalzen. Naar het schijnt één van Cassavetes' meest persoonlijke projecten. Veel daarvan zal wel in de hoofdrol terug te vinden zijn, maar ook tekenend is het rolletje van Mr. Sophistication binnen de nachtclub.

Iemand die zichzelf ongetwijfeld als kunstenaar ziet, maar ondertussen lijdzaam moet toezien hoe applaus slechts voor de strippende dames is weggelegd. Zijn vorm van succes blijft beperkt tot het niet ontvangen van hoon van het grote publiek. Al met al een intrigerend portret van Cassavetes, die samen met een indringende Ben Gazzara een opvallend filmfiguur creëert. Misschien zelfs wel memorabel, die Cosmo Vittelli. Wat er ook gebeurt, the show must go on.

Wat een heerlijke film. En wat een geweldige rol van Ben Gazzara.

Grauwe sombere jaren 70 sfeer. En die shows in die club, bizar en hypnotiserend.

Heb genoten

Heb nu beide versies gezien, en alhoewel ik ze allebei niet perfect vond, vind ik de originele versie (dan wel niet onder toezicht van Cassavetes gemonteerd, maar tja...) toch een stuk sterker.

De director's cut leek gemaakt te zijn voor mensen die de oorspronkelijke versie al kenden (zal overigens wel niet zo zijn): Cassavetes snelt zich hier net wat teveel door het verhaal heen, waardoor bepaalde scènes elkaar nogal abrupt opvolgen en de personages niet altijd even logisch lijken te handelen. Het kan ook komen doordat ik de oorspronkelijke versie eerder gezien heb, waardoor ik ging wachten op bepaalde gebeurtenissen die uiteindelijk niet kwamen; dan vallen die gaten natuurlijk extra op.

Maar goed: de oorspronkelijke versie dus... schitterende rol van Gazzara als charmeur die apetrots is op datgene wat hij van de grond heeft opgebouwd: een succesvolle, maar nogal trieste striptent. Dat daarentegen de American Dream zijn keerzijde en Californië zijn nachtzijde heeft zal hij weten wanneer hij schulden maakt bij de verkeerde mensen en zijn integriteit hem hier niet uit weet te redden.

Zoals altijd bij Cassavetes een intrigerend verhaal, schitterend acteerwerk, fantastische dialogen en sterke cinematografie (zo eenvoudig, maar wát een kadreringen weer), maar helaas valt er op het tempo nog wel wat aan te merken: het zijn die stripacts die na verloop van tijd hun fascinatie wel verliezen en beginnen te slepen. De knulligheid van de shows laat goed zien hoe zo'n glamourloze wereld eruit ziet, maar knullig blijft het, en daarom niet altijd even interessant om naar te blijven kijken.

Veel van die scènes zijn weggelaten in de director's cut, maar zoals gezegd heeft die versie ook weer zijn mindere kanten.

Verder heel weinig op aan te merken: John Cassavetes weer hoe hij een heerlijke film moet maken waar het voor de filmliefhebber vaak genieten is en dit is er één van...

Wat een fantastische film! Heb nu twee films gezien van Cassavetes - deze en Opening Night -, en het valt mij op dat hij in die films erg indringende portretten van zijn personages weet te schetsen. Die films gaan echt onder je huid zitten.

Prachtige scene met muziek van Bo Harwood

Geweldige film inderdaad. Pas de vierde die ik zie van Cassavetes, maar ik reken hem al tot mijn favorieten. Zijn eigenzinnige stijl in combinatie met het neo noir verhaaltje werkt ontzettend goed. Grappig en bloedmooi tegelijk. De auditie van de serveerster is mijn favoriete scene.

Ik vond het ontbreken van ondertitels bij deze film niet zo'n probleem als anderen (of zoals bij bijvoorbeeld Shadows en Faces). Vond het redelijk goed te volgen. Bovendien is het volgens mij vaak helemaal niet relevant of je alles kan verstaan aangezien dat in het echte leven ook niet zo is en er veel dingen en passant worden gezegd (en je je nu beter op andere zaken kan focussen). 4,5 sterren.

Voor mezelf als geheugensteuntje; heb de DC gezien (eigenlijk omdat ik precies twee uur de tijd had voor een film).

Heb de lange versie ('Criterion') gezien. Mijn 1e Cassavetes deze 'Killing of a Chinese Bookie'. Een film die me - door de jaren 70 sfeer die geschetst wordt - waarschijnlijk wel even bij gaat blijven. Dat is dan eigenlijk, naast de erg spannende executie-scene, het meest positieve wat ik uit de film kan halen na een 1e kijkbeurt. Het geheel was verder niet altijd even interessant, vooral de onderbrekingen in de show met die enge gast op het podium deden me weinig. De dansjes en liedjes haalden me een beetje uit de film. Cassavetes heeft duidelijk een eigen interessante stempel. Ik heb nog 3 films van de beste man klaarliggen. Hopelijk doen die me meer. Voor nu een prima kennismaking met deze regisseur.

Vegas.

Sure? Was het niet L.A.? Sowieso California volgens mij.

Ook LA ja maar zijn club bvb was in Vegas, de moord in LA

Nee hoor, die club was volgens mij ook L.A. Alle bronnen die ik vind spreken ook over Californian Club "the Crazy Horse West". Volgens mij wordt er ook naar gerefereerd als de beste club "west of Las Vegas"

Volgens het audio-commentaar van producer Al Ruban zat de club in Sunset Boulevard, LA. De club heette eigenlijk Bill Gazzari's en de naam is voor de film veranderd naar 'The Crazy Horse West'.

Nou, die gasten komen de club binnen met 'this is the best place on the strip, best club in Vegas'

Maar goed, na wat recensies te bekijken denk ik dat jullie gelijk hebben.

Misschien zit de verwarring hem in "West of Vegas". Dat wordt wel zo benoemd. En een deel van de Sunset blvd wordt ook wel sunset strip genoemd.

Eén van de meest fascinerende films aller tijden wat mij betreft. Oneindig boeiend vooral ook bij herziening, net als Husbands.

Hier een foto van Bowie als figurant.

John Cassavetes was de chroniqueur van het menselijke tekort in de Amerikaanse samenleving van de jaren zestig en zeventig. Met een cast van dikwijls dezelfde acteurs zette hij dicht op de huid gefilmde, vaak herkenbaar pijnlijke portetten neer van alledaagse mannen en vrouwen. Dat hij ook een misdaadfilm maakte lijkt dan ook niet helemaal in dat beeld te passen. ‘The Killing Of A Chinese Bookie’ uit 1976 is echter een typische Cassavetes: de crime-story dient slechts als vehikel voor de verfilming van het sappelende leven van een nachtclubeigenaar, gespeeld door de geweldige Ben Gazarra.

Prima film met lekkere seventies-sfeer, kort maar krachtig verhaal en overtuigend geacteerd. Ik heb de kortere versie gezien, en vermoed dat dat ook voldoende was om over te brengen dat het een nogal armetierige bedoening was in die club. Had ook in deze versie wat korter gemogen van mij.