Green Room (2015)

Heerlijk filmpje!

Geen bijzonder verhaal, maar wel een goede setting en sfeer. Eenmaal aangekomen op de locatie is het wachten tot het moment dat er iets fout gaat. Maar wat? De spanningsopbouw is goed en verdwijnt pas op het einde. Speelduur is wat dat betreft ook prima. Gelukkig verloopt het niet al te voorspelbaar en overdrijven ze ook niet in gebeurtenissen. Het acteerwerk is oké. Naast Patrick Stewart en Anton Yelchin geen bekende gezichten.

4,0*

Echt ongeloofelijk die positieve reacties. Krijg hierdoor echt het gevoel dat ik de verkeerde film heb zitten kijken ofzo. Totaal geen bonding met de personages en afgezien van de bomberjacks + kale koppen vond ik de bad guys weinig Nazi eigenlijk. Verder geen spanning (er gebeurt uberhaupt niet veel, en come on. een killer hond als spanningsfactor...), geen uitleg over wat dan ook waardoor ALLES in de film totaal random aanvoelt: ineens gaan ze die kamer in waar een dood iemand ligt. Geen idee wie dit is. Dan ineens zitten ze gevangen met dat punk meisje; ook geen idee wie zij is. Zij snijdt gewoon random uit het niks de buik van die gast open... Dan gaan ze eruit, dan er weer in en dan weer uit... En aan het eind staan ze ineens buiten, lopen een stuk door het bos en dan ineens staat Stewart voor hun neus die ze vervolgens overhoop knallen...

Wat een straf was dit! Ik ga weer Frontière(s) (2007) kijken

De reden waarom hij die kamer binnenloopt is omdat een meisje die in de band speelt haar mobiel daar aan het opladen was en die was vergeten. Green Room is geen ingewikkelde film, integendeel, maar het is ook geen film waarbij je je verstand uitzet in de hoop dat de dialogen of een voice over aan de kijker alles voor gaat spellen, gelukkig maar.

Met "killerhond" dacht ik wel even dat het over Don't Breathe (2016) ging (een film die ik een stuk slechter vind).

Door het slechte einde -0,5. Was redelijk spannend met gore stukjes maar het kon veel beter.

Behoorlijk hoog gemiddelde voor een hele matige film over een muziekband die mot krijgt met pissige neo-Nazi's en flink in de shit komen. Het is allemaal rauw en kil gefilmd, maar ik zet de volgende keer Frontière(s) (2007) wel weer op als ik zoiets zou willen zien. Dit was gewoon slecht. Je krijgt nooit enige binding met de personages, die vaak onlogische, wazige dingen doen en meer dan hier en daar een slachtpartij of saaie dialoog krijg je eigenlijk niet te zien. Geen spanning, geen goede opbouw en totaal niet boeiende personages. En daarbij is dat vervelende piep-geluid echt vervelend om te horen, maar dat terzijde. Green Room probeert een beetje meer te wezen dan de film uiteindelijk is.

2*

Ik geef deze film het voordeel van de twijfel.

Het is niet heel opmerkelijk,,geen grove nazi dialogen,wat jammer is.

De dialogen zijn überhaupt niet heel goed.

Het komt allemaal wat traag op gang.

De gore die er hier en daar in beeld word gebracht is heftig,ziet er realistisch uit.

De keuze om Patrick Stewart te casten is opmerkelijk in wat er ietsje low budget uit ziet. geen blockbuster zeg maar.

Maar als de film is afgelopen denk je ondanks zijn gebreken,het wel een voldoende waard is.

Met name door het toch wel erg sterke einde.

Middelmatige voldoende.niet slecht,niet heel goed.

voor wie wel een adrenaline op pompende nazi tuig anarchistische film zoekt heb ik nog wel een tip,

Romper Stomper (1992) is een film die zonder meer de moeite waard is.

Goede horror/thriller met een uitstekende Patrick Stewart(zoals altijd).

Dat de "slechten" neo nazi's zijn is toch maar bijzaak in deze film.

Er zijn genoeg spannende scènes,ook bloederig;en op het einde weer eens het bewijs dat

de hond de beste vriend van de mens is,al deugt deze niet.

Voor mij :8/10,maar wat ken ik van films?(of toch wel).

Ik ben aangenaam verrast door deze film na het zien van Don't Breathe (2016) die hier wel wat op lijkt vooral kwa sfeer. Punkers die op het randje leven en dan ook nog eens over het randje gaan!. Er was continu spanning en het acteren was een voldoende...

Ik vind het alijd heerlijke films, op naar Trainspotting 2!.

4 sterren

Het einde was niet goed nee...

Ze hadden beter de hele zaak in brand kunnen steken.

Gisteravond gezien. Een exercitie in spanningsopbouw, met deels nogal expliciet(e gevolgen van) geweld, die me bij vlagen deed denken aan Peckinpah.

Ik vond dit alleraardigst als tijdverdrijf; ik betrapte me erop dat ik een groot deel van de film met geklemde vuisten keek. Saulnier zoekt de genreclichés op en draait er doorgaans met een grimmig pirouetje om heen.

Waar Blue Ruin met name wraak en het geweld zelf thematiseert, verkent Saulnier hier de gevaren van fascistoïde georganiseerde structuren met bovenaan de hiërarchie een sterke, charismatische leider, waarbinnen tegenspraak non-existent en zelfbehoud (... first) de voornaamste drijfveer is. Dat een en ander zich voltrekt tegen een punk-achtergrond, een op zich sterk met anarchie geassocieerde subcultuur, waarin in meer of mindere mate geflirt wordt met extremistische ideeën en nazi-esthetiek, maakt een en ander politiek nog wat interessanter, in een wereld waarin duidelijke politieke dichotomieën (links-rechts) aan waarde lijken in te boeten.

We zien bovendien alternative facts in the making.

Doorsnee.

Een gek filmpje om te kijken zonder enige achtergrond. Na een redelijk indie begin, met wat wazige on-the-road shots en mompelende acteurs, lijk je enige houvast te hebben. Maar dan herken je Anton Yelchin, duiks Poots op en zit zowaar Patrick Stewart ook nog in de film. Geen beginnend indie regisseurtje dat zo'n cast bij elkaar gesprokkeld krijgt.

Verder als horrorfilmpje gedownload, maar in dat opzicht is het redelijk mak. Een paar plotse kills, dat wel, maar verder is er zeer weinig te zien en is het vooral een film die mee op spanning mikt, maar daar maar zelden in slaagt. De hoofdpersonages zijn nogal aan de makke kant en ook de bad guys weten nooit echt imponerend te worden, waardoor het hele kat en muis spel redelijk lauw uitvalt.

Maar dat kom je hier en lees je dat het een rauwe, harde film zou moeten zijn. Ehm? Doorsnee horrorthrillertje denk ik dan, die z'n beoogde spanningsboog nooit haalt. Een wat bekendere cast en redelijk camerawerk zorgen nog voor enige verzachting, maar veel meer viel er niet van te maken vond ik. Slecht is het niet, maar ook allerminst opmerkelijk.

Misschien dat het met Blue Ruin in het achterhoofd allemaal wat meer plaats krijgt, die wil ik dan nog wel eens zien, maar deze los op zichzelf is een redelijk mager beestje.

2.5*

Een enigszins gewelddadige film voor sommigen, persoonlijk vond ik het wel gaan alleen heb ik helaas het einde (laatste 20 minuten) niet kunnen zien omdat de vrouwelijke medekijkster het wel gehad had met dit verhaal. Zoals gezegd vond ik het wel gaan en het verhaal was wel leuk bedacht, vandaar de 7 voor het totaal wat we gezien hebben.

Leuk vond ik het dat na verloop van tijd Patrick Stewart "het scherm inwandelende" en de sfeer iets minder agressief maakte, dacht ik. Hij is een van mijn favoriete acteurs, we kennen hem meestal wel als Jean Luc Picard, de kapitein van het sterrenschip USS Enterprise NCC-1701-D. Het schip stond tijdens de 8 jaar van haar bestaan onder zijn commando.

Uitstekende film waarin een punkband in de problemen raakt als ze optreden voor een ultra-rechtse groepering. Goed opgezet en onderhoudend van begin tot eind. Wellicht niet het meest origineel, maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt doordat het wel spannend, dreigend, donker en hier en daar redelijk bruut is. Een nipte 4.0 sterren.

Toch tegenvallend. Het verhaaltje en de personages weten niet echt te boeien en ook wat sfeer en spanning betreft, blijf je wat op je honger zitten. Redelijk wat donkere scènes in de film die niet altijd even duidelijke beelden weergeven. Bruut? ....valt zeker mee. Matige film. 5/10

Niet echt bijzonder deze film, te scenes te donker, en ook verder niks dat het iets speciaals maakt.

2.0 **

"Tell somebody who gives a shit."

Na de veelal gemengde reacties was ik wel benieuwd geworden naar deze titel, vooral omdat 'Blue Ruin' een welkome verrassing was. Jeremy Saulnier benadrukt wederom dat hij een regisseur is met een eigenaardige stijl.

Aan de basis staat een punkband die maar geen succes heeft en alles bij elkaar moet schrapen om van optreden naar optreden te reizen. Dit gaat zelfs zo ver dat ze noodgedwongen optreden in een bar gevuld met neonazi's. De toon wordt gelijk gezet door te openen met het nummer 'Nazi Punks'. Als ze vervolgens de getuige zijn van een misdaad, dan breekt de boel helemaal los.

Wat volgt is een intrigerend kat-en-muisspel waarbij je als kijker meeleeft met de band die hun hachje probeert te redden. De realistische aanpak werkt goed; de personages worden alledaags geportretteerd, waardoor je geregeld jezelf afvraagt wat je in hun situatie zou doen. Het is alleen teleurstellend dat de bad guys enigszins tam zijn, zelfs Patrick Stewart kan nauwelijks angst inboezemen.

'Green Room' moet het wat mij betreft dan ook meer van de beklemmende sfeer hebben, gesteund door rauwe exploitatie. Des te jammer dat het geheel overwegend neigt naar een thriller, ondanks enkele sterk in beeld gebrachte geweldsuitbarstingen. Gelukkig blijft de spanning mede door de regie redelijk overeind.

Al met al een aardige thriller die wellicht beter had gewerkt als volbloed horror. Nu ben ik wel benieuwd geworden wat voor kleur Saulnier in zijn volgende film gaat gebruiken.

Kleine 3,0 sterren.

“It's funny. You were so scary at night.”

Redelijk. Green Room kiest voor een wat naargeestige en kille aanpak, maar het probleem is dat hetzelfde geldt voor de personages. Horrorfilms hoeven echt geen sterk uitgewerkte personages te hebben, maar de good guys moeten wel iets van sympathie opwekken. Hier zijn het vooral vervelende jong volwassenen die de domste dingen doen en verschrikkelijke muziek produceren. En de kills zien er wat inspiratieloos uit, met de hond die al het werk moet doen. Lekker makkelijk Patrick Stewart. Wat de film helemaal de das om doet is het matige einde.

Sterke thriller/horror dit hoor

Spannende scenes wisselen elkaar af en ook voor de fans van bloed is er genoeg te smullen.

Ook wel leuk om Patrick Stewart een keer in een badguy rol te zien.

De film ziet er verder goed en verzorgt uit.

Leuke film van de regisseur van Blue Ruin, alleen mocht hij wel even ietsje grimmiger.

Het is weer zo'n typische film waarin een groepje vrienden stuiten op een totaal verkeerde adres... Dit keer een groepje punkers die niet veel succes krijgen op de muziekmarkt. Ze worden naar een een of andere bar in de bossen gestuurd met de veronderstelling dat daar geintereseerd publiek zit. Daar lijkt het op... totdat een van hun liedjes verkeerd valt bij de groep.

En wat we dan krijgen... een soort survival-horror waarbij de bandleden het moeten zien te overleven tegen de meedogenloze bezoekers (en de eigenaar)... Het verloopt vanaf dit punt wel een beetje op de automatische piloot helaas... ondanks vele leuke dialogen en enkele vette kills. De eigenaar zelf komt ook niet echt over als een meedogenloze bad-guy... Blijkbaar heeft Saulnier niet echt heel veel plezier in dit werkje gehad. Die geblondeerde vrouw steelt dan weer wel de show van iedereen.

En zo weet Green Room nog wel een degelijk filmpje te blijven, maar het is ook niet vreemd dat deze niet in de bioscoop is beland.

Toch nog een 3,5* omdat bepaalde stereotypen altijd blijven werken in dit soort films.

Het idee van een groep muzikanten (or whatever) dat zich moet opsluiten is veelbelovend, maar het verhaal kan daarmee weinig kanten op. De regisseur van Blue Ruin wilde er geen Deliverance van maken, maar dan was het wel spannender geweest.

2,5*

Ik vond het een beetje een vreemd uitgangspunt maar uiteindelijk vond ik de film wel te pruimen. Geen moeilijk verhaal, maar vervelen deed hij ook niet. De cast deed het ook niet slecht.

Geen meesterwerk, maar uiteindelijk viel hij toch beter mee dan verwacht.

Wanneer de nihilistische punkrockband Ain't Rights na een optreden in een afgelegen bunker bij toeval ontdekt dat er iemand backstage is doodgestoken, dwingt de backstagemanager de muzikanten in hun kleedkamer te blijven tot één en ander is opgelost. De bandleden begrijpen meteen dat ze in een gevaarlijke situatie zijn beland en dat ze al hun intelligentie en inventiviteit moeten gebruiken om ongeschonden uit deze situatie te komen. Wanneer Darcy [Patrick Stewart], de eigenaar van het pand en de leider van een Nazi-beweging, arriveert, begint een dodelijk kat- en muisspel.
Bijzonder knap geconstrueerde (en veelbekroonde) horrorthriller speelt zich vrijwel volledig af in één locatie. Jeremy Saulnier bouwt de spanning langzaam maar zeker op en de kortstondige, maar hevige uitbarstingen van geweld (met overtuigende make-up-effecten) zijn werkelijk schokkend, zeker wanneer Brownie en Grimm ten tonele verspreiden. Het scenario maakt slim gebruik van de omgeving door PA in te zetten als wapens (de feedback van de microfoon, de microfoonstatieven) en de casting van de zoetgevooisde, welbespraakte en beheerste Patrick Stewart als de überschurk is bijzonder effectief. Een must voor horrorfans, maar tegen pitbulleigenaren zou ik zeggen: FASS!!!

Matig.

Van Green Room, een van de laatste Yelchin films, had ik best wel hoge verwachtingen. Ik was op zoek naar een gore filmpje, niet al te goor maar wel redelijke gore. Green Room leek me wel een perfecte film voor vermaak en gore. Helaas is dit niet 100% waargemaakt.

De Neo Nazi's komen niet bijzonder geloofwaardig over. Ik zou ze grover en aggresiever hebben ingeschat. Zeker in vergelijking met andere films zijn zo ook niet erg effectief, op Stewart na. Zijn accentje was wel beheerst en hij kwam enigzins wel geloofwaardig over.

Het vermaakt wel, maar het voelt niet echt aan. De gore is er zeker, maar niet bijzonder. Ik had er meer van verwacht.

Ook ik voelde me op het verkeerde been gezet na het aanraden en hoge waarderingen van deze film die ik zou moéten zien. Het klinkt op papier totaal anders dan wat je te voorgeschoteld krijgt. Over hoe goed het in mekaar zou zitten daar zal ik me niet over uitlaten. Wel dat mijn oogleden vanzelf gesloten bleven en ik z'tjes ging maken. Dat komt omdat het geluid aan de zachte kant is, er wordt zacht, lijzig en sloom gesproken (vaak ook als echo achter een gesloten deur vandaan) en er valt aardig wat doodse stilte. Het beeld was op momenten zo donker dat we het beeld met moeite nog zagen en dan val je vanzelf in slaap. Wellicht dat dit daarom green room heet om te voorkomen dat men dit dark room gaat noemen. Hoezo zijn dit "neo-nazi's" en durven ze anders niet? Wat dacht je van gevaarlijke maffiosi, motorbendes of vechtclubjes. Sinds wanneer wordt de geconfedereerde staten vlag geassocieerd met extreem rechts? Wat wil je nou filmwereld, dat we langzaam gaan denken dat de Prinsenvlag of de Duitse driekleur met de adelaar erin symbolen zijn die staan voor blanke alleenheersing. Dan te bedenken dat ik eigenlijk wat over Annabelle wilde zeggen die gisteren op teevee was, want die film leek me uiteindelijk toch een stuk leuker dan dit.

Lang naar uitgekeken. Vaak valt het dan tegen, maar Green Room is eigenlijk nog beter dan ik verwachtte. Heerlijk naargeestig, cynisch filmpje met een fijne backdrop van de underground hardcorepunkscene (die Dead Kennedys-cover ). Het cynisch-depri, lowfi einde past bovendien perfect bij de toon van de film.

Ergens heel eenvoudig, maar toch worden ze zelden zo goed gemaakt.

Vond hier niet veel aan, ook geen horror. Redelijk braaf allemaal, verhaal boeide me ook langs geen kanten. De neonazi's leken me ook weinig nazi n veel te braafjes, die hadden het enigzins kunnen redden, mr niet dus. Slappe kost, ik heb me werkelijk nr het einde gesleept.

Wat een verrassing.

Saulniers gebrekkige debuut kan onder twee geslaagde producties weggemoffeld worden, want na Blue Ruin is ook Green Room een spannende film, die verrast met geloofwaardige en voelbare escalatie, wanneer een jong bandje in een crisissituatie met neo-Nazi’s verzeild raakt.

Een handvol protagonisten gaat de dreigende overmacht duidelijk de pet te boven. Ingesloten en in patstelling moeten zij de wanhoop onderdrukken en op zoek naar een uitweg. Met goede, benauwende sfeer tot gevolg, die crisismomenten en adempauzes in balans houdt.

Sterk aspect daarbij zijn de dialogen: treffend, to the point en met goede delivery van zo’n beetje iedereen. De sfeer van iedere scene wordt er goed door versterkt, of het nou paniekschreeuwen zijn, onbeheerste kalmte tijdens onderhandelingen, of een afgepeigerd gemompel als er gehergroepeerd wordt.

Visueel vrij sober en de soundtrack wordt een beetje ondergesneeuwd door de agressieve muziek, al werkt die het opgefokte sfeertje goed in de hand.

Puike film. Weinig foutjes, mist misschien nét wat scherpe randjes of verrassingen voor een echte topper. 4*

“You can't keep us here, you gotta let us go.”

“We're not keeping you here, you're just staying.”

Prima horrorfilm. Green Room kiest voor een naargeestige en kille aanpak, en de film weet zich langzaam onder de huid van de kijker te nestelen. De personages blijven wat vlak en eendimensionaal, maar horrorfilms hoeven op zich ook geen sterk uitgewerkte personages te hebben.

Als ze maar interessant blijven om te volgen, en dat is hier zeker het geval. De personages doen soms de domste dingen en ze produceren verschrikkelijke muziek, maar het acteerwerk van de cast zorgt ervoor dat het interessant blijft. Vooral Stewart heeft zichtbaar plezier in het spelen van zijn rol. Het einde is spijkerhard, er wordt een naargeestige sfeer gecreëerd en de moordpartijen zien er gruwelijk uit. Missie geslaagd.

bijna op netflix. kijk er naar uit!