Green Room (2015)

Op een paar harde geweldadige scenes na niet echt bijzonder.

Viel mij kwa spanning behoorlijk tegen.

2.5*

Ik heb niet alleen gezegd dat het een flutfilm is maar óók waarom!! En ja het is een flutfilm voor pubers. Een bijna afgehakte hand met camping plakband weer eraan plakken. Kom op zeg!! En wat gebeurd er nu precies in de film? Ze zitten de hele film zowat opgesloten in een kamertje. Kijk hem nog eens over zou ik zeggen, misschien dringt het dan door.

De acteurs zijn ook echte B-acteurs. Dat is toch niet te vergelijken met de acteurs in b.v. the revenant. Maar goed, ik hou het hierbij. Ieder het zijns/haars.

Deze vandaag gekeken, en het is best een goede thriller. Alleen jammer dat we gisteren, the last house on the left, hebben gekeken en daarbij valt deze toch wel een beetje tegen. Daarbij zat ik iets meer dan een uur op het puntje van mijn stoel en hier eigenlijk net niet. Tip voor als je deze goed vond...the last house on the left. zeker de moeite waard!

Niet zo sterk als Blue Ruin, maar toch zeker de moeite waard om te kijken. Mooie beelden, sympathieke personages (nou ja, de band dan, niet de nazi's) en erg spannend. Af en toe ligt het tempo vrij laag, maar toch stoort dat niet. Er is zo veel te zien en over na te denken en natuurlijk te genieten dat het tragere tempo af en toe perfect uitkomt.

Enige minpunt vond ik Imogen Poots. De rest van de cast was erg sterk, maar ik vond haar vrij zwakjes.

En ja, een zwaar gehavende arm verbinden met tape is misschien niet heel realistisch, maar kom op zeg, wil je een film zien of een documentaire? Sinds wanneer moet het allemaal zo echt mogelijk zijn in een totaal verzonnen verhaal?? Krijgen films als Star Wars en Star Trek dan ook slechte scores omdat ze niet realistisch zijn?

Ik heb genoten van deze film

vond er niet zo heel veel aan.

Wel goeie sfeer. Maar heb nu nog steeds geen idee waarom ze 'het' deden...

En einde wat saai.

2,5*

Op zich niet eens zo´n hele slechte film, maar de spanning ontbreekt. Misschien omdat niet alle skinheads echt overtuigend waren, ze hadden dit veel spannender kunnen maken. Toch nog wel redelijke film om eens te zien 2,5 ster!

“Things have gone south, no doubt.

But you know if you don't hand over that gun, it won't end well.”

Het voordeel van eens een film te kijken, zonder enige voorkennis of besef waar het initieel over gaat, is dat je wel eens aangenaam verrast kan worden. En dat deed “Green Room”. Me verrassen. Sowieso vond ik het al een interessant gegeven dat het hier handelde over de leden van één of ander obscure punkband, “The Ain’t Rights” genaamd, die in een aftandse Minivan doorheen de V.S. reizen van optreden naar optreden. Het is niet bepaald een aangenaam leven zoals dat van een succesvolle, rijkelijk betaalde rockband. Ze lijken eerder op ondervoede, slonzig uitziende bohemiens die niet eens voldoende geld hebben om brandstof te kopen zodanig dat ze zich uit een maïsveld kunnen verplaatsen. Stiekem van binnen werd ik jaloers op deze bende zorgeloze tieners wiens favoriete bezigheid bestaat uit het produceren van rauwe, anarchistische muziek. Spontaan kwamen mijn herinneringen van zo’n rebels leven in een ver verleden terug naar boven. Yep, ik begon er dus een beetje bevooroordeeld aan.

Als Pat (Anton Yelchin), Sam (Alia Shawkat), Reece (Joe Cole) en Tiger (Callum Turner) besluiten om nog één optreden te accepteren, zodanig dat ze wat geld in het laatje krijgen, beseffen ze niet in wat voor een wespennest ze terechtkomen. De locatie is ergens in een afgelegen bos waar enkele guur uitziende barakken verzameld liggen. Blijkt dit het een soort kampement te zijn voor de lokale skinheads. Na hun optreden, dat ze gewaagd beginnen met een gedreven homage aan de Dead Kennedys door één van hun klassiekers te spelen “Nazi Punks Fuck Off”, zijn ze getuige van een bloederige misdaad. Het eindresultaat is dat ze zich barricaderen in hun kleedkamer en proberen een vrijgeleide te bedingen met Darcy (Patrick Stewart), de man die daar de plak lijkt te zwaaien. Wat volgt is een brutaal gevecht waarbij alle middelen worden aangewend door de elitetroepen van de skinheads. De onverschrokken bendeleden met de rode veters.

In eerste instantie verwachtte ik een soort documentaire-achtige film over de punkscene. Toen dit echter langzaamaan richting slasher ging en de eerste bloederige confrontaties in beeld kwamen, werd mijn enthousiasme gewekt. Wat je krijgt voorgeschoteld is pure agressie in zijn meest expliciete vorm. De grimmigheid en brutaliteit is van ongeziene aard. De bloederigheid en meedogenloosheid waarmee de neo-nazis proberen de bandleden te elimineren is redelijk confronterend. Niks wordt ook maar in bedekte vorm getoond. Het geweld raakt je ongenadig als een moker. Maar niet alleen het geweld is zichtbaar aanwezig. De intensiteit en de oplopende spanning in deze claustrofobische ruimtes is bij momenten ondragelijk. Wat zeker bijdraagt is de algehele setting waar het verhaal zich afspeelt. Duistere gangen en groezelige ruimtes. En het feit dat de beide partijen geen flauw idee hebben hoe het af te handelen, maakt het alleen nog maar interessanter.

Grootste verassing voor mij was het zien van Patrick Stewart als de charismatische leider van deze subversieve bende. Stewart is beter gekend als de meer gereserveerde en plichtbewuste Captain Jean-Luc Picard. Het voelde een beetje raar aan om hem hier te zien rond paraderen als een soort xenofoob die koelbloedig moorddadige orders geeft aan ultrarechtse sympathisanten. De overige vertolkingen voelden aan als noodzakelijk opvulsel. Behalve Anton Yelchin en Imogen Poots die het meeste weerwerk boden. De beide acteurs hadden al eens een onderonsje in “Frightnight”. Maar Yelchin zal me altijd bijblijven als “Odd Thomas”. Hij wist te overleven in deze film. In het echte leven had hij echter minder geluk. Zijn geparkeerde Jeep op een heuvel werd hem fataal, doordat deze nog in neutraal stond. Tja, life sucks !

3*

Het waren geen bloedhonden.

Honden trainen met Duitse of Nederlandse woorden is heel normaal. Google maar eens.

Zie bovenstaande. Met dat beter uitspreken ben ik het wel eens.

In de kern een simpele thriller met horrorelementen, maar kwalitatief toch ver boven het gemiddelde. Wat de film vooral zo goed maakt is dat hij ontzettend spannend is. De spanning wordt echt goed opgebouwd en vastgehouden en het is een film waarin geweld echt als iets akeligs wordt neergezet. Het is vooral die opgebouwde angst voor en dreiging van geweld en de rauw-realistische manier waarop het in beeld wordt gebracht dat het zo akelig maakt, iets waar je je als kijker ook voor schrap zet. Des te knapper als je nagaat dat de film het zichzelf niet makkelijk maakt door beoogde slachtoffers nou bijzonder sympathiek te maken. Vond die bandleden verre van sympathiek zelfs. Maar het doet echt niets af aan de spanning. Het zijn ook maar een stelletje amateurs voor wie dit allemaal nieuw is, zonder dat het voor horrorfilms al te typische dom handelende slachtoffers zijn.

Ook aardig is de groepsdynamiek. Voor de een is de stap naar geweld niet zo'n grote, een ander is haast weer verlamd van angst en weer een ander reageert dan weer onvoorspelbaar onder het geweld en de stress. Vooral het personage van Yelchin maakte indruk op me. Die trilt en huilt praktisch heel de film van angst en komt erg menselijk en kwetsbaar over. Patrick Stewart als de grote baas van de bad guys is een interessante keuze van de cast en de andere acteur die er echt bovenuit weet te steken. Op zich doet hij nog niet eens zo heel veel bijzonders, maar het werkt bijzonder verkillend, de griezelig berekenende manier waarop hij het "opruimwerk" plant. Het plannen van de hele klus zorgt ook voor wat interessante geheimzinnigheid in de film.

Enkel dat hele motief achter de dood van het meisje, waarmee de hele film begint, vond ik wel aan de rommelige en zwakke kant. Ook moet ik zeggen dat het eerste deel van de film wel duidelijk het beste is. Het opbouwen van de spanning is nu eenmaal eigenlijk altijd beter dan de uiteindelijke uitbarsting. Veruit de sterkste scène is die waarin de deur voor het eerst opengaat. Het gaat allemaal zo snel en omdat we niet alles zien is het ook vrij suggestief allemaal, en als eerste momenten van geweld en gore maakt dat het meeste indruk. Tegen het einde van de film gaat het toch wat meer formulematig aanvoelen, met de bandleden die er een voor een aangaan en verschillende methodes die worden gebruikt. Er gaat veel dreiging uit van die pitbulls en ze vervullen een rol in de geplande geënsceneerde dood van de bandleden, maar het voelde toch wel wat vergezocht om zulke beesten echt als moordwapen in te zetten. Soms vond ik dat men ook wel snel het loodje legde voor een film waarin nog redelijk op realisme wordt ingezet. Die kerel wiens buik wordt opengesneden lijkt daarna meteen dood te zijn. De pitbull heeft zijn werk ook wel snel voltooid had ik het idee, ook al wordt er in de film nog wat gezegd over he hoe het eerste slachtoffer doodbloedt. Maar die kerel wiens keel doorgesneden worden dan bijvoorbeeld?

Merkwaardig trouwens om hier meerdere mensen te zien opmerken dat het in deze film wel meevalt met de horror en gore. Het doet me afvragen of er ook een minder harde versie van de film in omloop is. Uit mijn hoofd wordt iemands arm gruwelijk half aan stukken gehakt, we zien iemands keel doorgesneden worden, een shotgun schiet het halve gezicht van een ander eraf, een pitbull verscheurt de strot van twee slachtoffers, een ander krijgt een machete in zijn nek. En het wordt allemaal expliciet in de voor de film kenmerkende rauw-realistische stijl in beeld gebracht. Dat is wel andere koek dan cartoonesk vloeiend bloed of misschien wat ingewanden in een doorsnee slasher. En als al het geweld uiteindelijk over is laat de film het nog even inwerken in de laatste scène. Een dikke 3.5*.

Deze film werd met veel bombarie aangekondigd, maar maakt de verwachtingen helaas niet waar. Ik zou zelfs meer zeggen: dit was gewoon slecht. En bovendien heeft dit helemaal niets met horror te maken. Een groepje alternatieve rockers dat wordt opgejaagd door neo-nazi's, nadat ze een flutconcert geven in het clubhuis van de kale knikkers: dat is de premisse. Meer dan wat onhandige achtervolgingen of lynchpartijen valt er niet te zien. Spanning is compleet afwezig en dat heeft voornamelijk te maken met de magere uitvoering en het zwakke spel van de acteurs. Ik zou het zelfs amateuristisch durven noemen. Geen idee waarom iedereen hier zo lyrisch over deed/doet.

ooh ja!! je arm word er half af gehakt!

Nou dat lossen we wel even op met een rol duktape.

Godallemachtig wat heb ik dubbel voor de buis gelegen.

Bij vlagen is de film wel een beetje spannend maar het was niet de kraker die ik verwachtte.

Nee, vind het een mooi tussendoortje maar ook niet meer dan dat.

Zwak... je zwetst dus.

Kijk naar zijn stemgedrag. Alleen 0,5* of 5*. Duidelijk een troll.

Tuurlijk... je denk toch niet serieus dat ik 12 slappe films op ga lopen noemen? Take your pick, er zijn er genoeg! Trouwens, als ik dat vind, dan vind ik dat. Klaar!

Goed argument.

Had hiermee ook een leuk filmpje verwacht, helaas een flinke tegenvaller.
Het begint nog wel aardig, maar al snel belanden die rockers in de kamer en verder gebeurt er niet zo gek veel. Een hoop bombarie, geschreeuw en vreemde acties, af en toe verlaat men de kamer, met dan weer een dode tot gevolg en keren ze weer terug..
Daarbij wel een paar grove momentjes, maar verder totaal geen spanning en boeide het niet. De beweegredenen zijn me nog niet duidelijk en kon m'n ogen ook met moeite openhouden.

Viel nog mee.

Een tijdje terug eindelijk kunnen zien, en ik vond het een aangenaam filmpje. Een band belandt in een afgelegen café waar ze optreden en uiteindelijk tussen allerlei ongure types vast komen te zitten. Vooral qua sfeer zit het wel goed. Ook heeft de film het juiste tempo waardoor het de spanning goed vast weet te houden, het vervalt ook niet in enorme blunders om het verhaal gaande te houden, binnen het genre wordt het allemaal redelijk geloofwaardig gehouden. Als kijker wordt je min of meer gedwongen om mee te denken over wat de personages nu toch moeten doen om hier levend weg te komen, waardoor je vanzelf met ze mee gaat leven. Prima horrorthriller, een ruime 3,5*

verrasend goed

4*

Het simpele verhaal heeft een effectief script dat wel wat eentonig is; er gebeurt weinig. Toch is de spanningsbouw aardig; jammer dat de karakters slecht zijn uitgewerkt. De skinheads zijn het interessants eigenlijk met uiteraard een goede rol van Stewart. Het einde is niet zo sterk, de zorgvuldige opbouw naar het einde had een beter slot verdiend.

Dat moment als de band het 2e nummer op het skinhead feestje gaat spelen en die ambient score ineens zijn intrede doet. Geweldig.

Green Room is een ontzettend sfeervol geheel. Mede geholpen door de fantastische score van Brooke en Will Blair. Het verhaal heeft zo zijn momenten, al moet de film het daar duidelijk minder van hebben. De film gaat vanaf een minuut of vijftien helemaal los en neemt ons in een lekker rustig tempo helemaal mee langs ultra gewelddadige momenten, zwarte humor, verrassende momenten, honden en nog meer geweld. En dan is er nog het geweldige spel van Patrick Stewart die een erg kalme en ijzingwekkende bad-guy neer zet. De film is lekker donker en het kleuren pallet zorgt voor een constant ongemakkelijk gevoel.

Green Room is echt zo'n film die heel erg inspeelt op je gevoel en is daarmee echt zo'n hate it or love it film geworden. De film greep mij in ieder geval meteen en liet me niet meer los tot het geweldige einde.

Overschatte meuk.

Ik heb me anderhalf uur af zitten vragen waar ik nu eigenlijk naar aan het kijken was...goed, de film heeft een paar bloederige verrassingen in petto en is ongeveer een half uur lang spannend, terwijl je je afvraagt wat er allemaal aan de hand is en waar de film naar toe wil.

Dat wordt echter al snel duidelijk (waar de film naar toe gaat is een nihilistische slachtpartij) en dan is er welbeschouwd eigenlijk geen eer aan te behalen: slecht acteerwerk, totaal oninteressante karakters en dialogen waar vaak nauwelijks een touw aan vast te knopen is maken deze film een beproeving om te kijken (ook al duurt hij maar krap anderhalf uur).

Daarnaast is het plot nogal vergezocht en wordt het erg slecht uitgelegd: de "officiële" verklaring dat de band niet neergeschoten mag worden omdat hun dood een ongeluk moet lijken is niet erg sterk en wordt ook niet consequent gevolgd en veel van de acties van de karakters komen compleet uit de lucht vallen. Ik zat er eerlijk gezegd vaak met verbazing naar te kijken.

Ik vond dit al met al een mislukte film.

Patrick Stewart als bad guy - dat is weer eens wat anders. Maar het werkte goed in deze film. Green Room zag ik bij de originele horrorchallenge al een aantal keren voorbijkomen, maar toendertijd is het er bij mij niet van gekomen. Al was ik wel benieuwd. Het bleek een prima horrorfilmpje, met vooral een niet aflatende spanning en claustrofobische sfeer zodra de centraal staande punkband per ongeluk vast komt in een skinheadkamp, nadat ze bij een optreden getuige zijn van een moord. De punk- en skinheadsetting is een leuke plus, maar daarbuiten is het natuurlijk niet het meest originele concept. Maar het is wel goed uitgewerkt, met leuke personages, zoals al eerder genoemd een film lang spanning met af en toe aardige stukjes gore, en gelukkig een gebrek aan al te grote plotholes of onlogisch gedrag van de hoofdpersonages. Dikke prima: 3.5*

Na het zien van het zeer sterke Blue Ruin ben ik erg geïnteresseerd in deze film, maar ik vind geen reguliere manier om 'm aan te schaffen op DVD/ Blu-Ray. Iemand tips?

Dat ik weet staat de DVD op Zavvi te koop. Of hij ooit nog een Nederlandse release krijgt, geen idee.

Dank! Heb jij ervaring met die site? Ik heb de gewoonte alleen internetaankopen te doen bij sites met een erkend keurmerk ...

Yes ik heb er wel wat ervaring mee, prima webshop. Duurt meestal een tijdje voor dat je het in huis hebt maar tot nu toe alles ontvangen. Ontvang je het niet dan storten ze zonder probleem het geld terug.

Ok, thanks Warp! Ook voor de snelle reactie.