Keoma (1976)

Fijne cast en visueel geweldig, prachtig gedraaid door Castellari.

4*

Is er trouwens een fatsoenlijke dvd met de Italiaanse geluidsband en Engelse ondertitels? Stoorde me toch wel aan de Engelse dub op de Anchor Bay dvd.

Uiterst stijlvolle en harde spaghetti western. Niet over de gehele speelduur even goed, maar vooral tegen het eind steeds beter en af en toe echt geniaal. Je moet er van houden en dat begint in mijn geval steeds meer zo te zijn. 4 sterren.

Jesus, wat een teleurstelling. Bij wijlen voelt dit niet eens aan als een spaghetti western. Vooral door de vreselijk vreselijke soundtrack.Weg met gave melodie/deuntjes en verwelkom een Pijnlijk en zeurig onding (die vrouwelijke stem, brrrr). Lachwekkend nog dat het een ethische waarde blijkt te hebben tot betrekking met het verhaal.

De flashback's en slow motions zijn gewoon duf en irritant en hebben geen enkel toegevoegde waarde. Verder is Keoma gewoon een saaie personage. Ik heb ook veel liever een stoere cowboy in de hoofdrol in plaats van een Indiaan. Wat rest is een zeer fraaie shootout en paar mooie shots van de landschappen. Al verneukt die soundtrack wel een hoop sfeer.

Waanzinnige film. Diep onder de indruk van wat Castellari hier neerzet. Weinig keren zó'n perfecte westernvertelling gezien. De découpage, de slowmotion, de beweging in beelden en de perfecte compositie die dit vormt ter functie van het verhaal maken dit tot een absolluut meesterwerk. Keoma is één van de beste spaghettiwesterns die ik heb gezien.

Western is nooit mijn favoriet genre geweest en zal het waarschijnlijk ook nooit worden, maar na het zien van deze film is mijn interesse opgewekt om nog meer gelijkaardige films te zien. Het verhaaltje is niet echt iets bijzonders, maar de sfeer is er wel. Veel close-ups en slow-motions van neergeknalde mannen oogt altijd leuk! Leuke rollen van Nero en Strode. Als iemand tips heeft over gelijkaardige films hoor ik het graag.

Een lange tijd geleden dat ik deze Spaghetti Western zag. Toen vond ik er niet zoveel aan. Langzaam en boordevol flashbacks, die ik nergens op vond slaan.

Maar nu dat ik hem weer herzien heb, moet ik zeggen dat hij wel erg lekker is. Behoorlijk hard en met prachtige acteurs (naast Franco Nero ook een waanzinnige Woody Strode).

Mijn interesse in Italiaanse westerns is weer helemaal terug! Top films...

4*

WAANZINNIG!

Franco Nero is Keoma, een halfbloed indiaanse vechtjas. Hij is koel, broeierig, een tot knappen opgewonden springveer van opgekropte wilde woeste woede, absoluut dodelijk! Hij beweegt zich soepel door de straten van het verrotte corrupte stadje, maar zijn staalblauwe ogen zijn waakzaam, hij ziet álles!

Het is mooi hoe Keoma zich het lot van de bloedmooie -zwangere- dame in nood aantrekt. (ik vond haar erg mooi. wat ze doet, doet ze met verve. Grote, indringende klasse!) Het is wrang hoe hij de mensen in het door geweld en intimidatie murwgebeukte stadje dwingt hen te helpen. Het is smerig hoe die mensen zich vervolgens tegen hen keren.

Woody Strode is ook ijzersterk als een oude, gedesillusioneerde ex-slaaf, die na de toch gewonnen burgeroorlog merkt dat vrijheid niks betekent als je niets hebt om in vrijheid voor te leven! Kan de ongetemde en ontembare Keoma het gecastreerde hart van de oude ranchhulp weer een jumpstart geven???

Het verhaal is wat warrig, maar absoluut waanzinnig mooi geschoten! Ik kende Castellari als maker van het sublieme spaghetti-oorlogsepos Quel Maledetto Treno Blindato (the Inglorious Bastards). Maar met dit juweeltje laat hij zien dat hij zich schaart bij de meesters van de spaghetti-western! De sfeer is bijzonder smerig, corrupt, verziekt en overgoten met de gal van de naweeën van de Broederoorlog die het land uiteen had gereten! Niets is lief, niets is leuk. "No Good Deed Goes Unpunished"! En ook hier kan je d'r donder op zeggen dat elke goede daad je duur komt te staan. Wat een rotles, maar je leert hem snel in het Wilde Westen van Castellari!

De score vond ik goed. Ja, de tittelsong is érg indringend. De stem van de zangeres snijdt door merg, been en trommelvlies! MAAR het blijft me in ieder geval wel bij! inderdaad houd je ervan, of je vindt het verschikkelijk! Ik hoor bij de eerste categorie.

Al met al een hele goede spaghetti-western -misschien een beetje formule, maar gek en eigenzinnig genoeg om op eigen benen te kunnen staan.

Voor de wilde ogen én wildere haren van Franco Nero 4,5 staalblauwe ster!

Mmm? Ik vond hem zo meer lijken op een mengsel van Grizzly Adams en Eugène Terreblanche van de Afrikaner Weerstand Beweging!

Maar Franco Nero mag ik persoonlijk trouwens graag zien. Hij zou overigens qua uiterlijk best het jongere broertje van Terence Hill kunnen zijn! (tenslotte is dat ook een Italiaan!).

Prima westen overigens, ik wist me er wel mee te vermaken.

Wel jammer: het gejammer van die zangeres. Was dat soms weer Joan Baez? Die verklootte namelijk ook al 'Silent Running' met haar gekerm!

De Italiaan Enzo G. Castellari levert hier een uiterst fraaie spaghettiwestern af. De film zit prima in elkaar, kent vette actie en sfeervolle soundtrack. De flashbacks zijn op bijzondere wijze uitgewerkt. Het plot steekt ook goed in elkaar.

Minpuntje is de dat de film net iets te lang duurt. Tegen het einde had ik het wel gezien. Verder een puike film.

Ik kon hier niet over gillen, in tegenstelling tot de muziek die wel om te gillen was en daarom af en toe niet te genieten was. Het deed veel van de film af. Het was natuurlijk een klassiek Spaghetti Western thema dus dat kon niet verrassen. ik heb wel wat met dit soort films maar deze had het niet. Het was allemaal net niet, en da's jammer. De aankleding was net niet af, de gevechten was net niet, de dialogen waren net niet interessant genoeg en zo kun je doorgaan. Wat opviel was de opvallende gelijkenis tussen Franco Nero en Terence Hill.

Onderhoudend.

Keoma is vrij compleet in al z'n drama, maar dat betekent helaas niet dat ook alles even overtuigend is. Eigenlijk de hele film lang worden sterke scènes afgewisseld met klungelige dingetjes. Daardoor blijf ik op mijn honger zitten: zoveel potentieel, helaas niet ten volle benut.

Franco Nero hoort eerder bij het negatieve dan het positieve. Naast het feit dat zijn voorkomen nogal karikaturaal is, ontbreekt het hem aan charisma. Als zwijgzame held had hij wellicht beter uit de film gekomen, nu legt zijn gebabbel zijn gebrek aan talent bloot.

Maar het overige acteerwerk is ook niet geweldig. Tussen de resem figurerende karakterkoppen zal enkel William Berger mij bijblijven.

Regisseur Enzo G. Castellari - mij onbekend - laat zien dat hij wel een en ander kan, maar teert te vaak op dezelfde truukjes, zoals slow-motions. Dat wordt tot in den teure toe opnieuw gedaan, waardoor de impact van bv de laatste shoot-out verloren gaat.

Over de titelsong blijkt al veel geschreven te zijn, vooral negatieve dingen dan. Wel, ik ben absoluut geen voorstander van gezongen liederen in westerns, maar tot mijn eigen verbazing past dat hier perfect én vind ik de vrouwelijke stem - hoewel niet geweldig zuiver gezongen - sfeervoller dan die Leonard Cohen-kloon.

3

Eén van de mindere spaghettiwesterns. We hebben het al eens gezien, de lone rider die het tegen een bende opneemt. Voor mij niet gelaten dat er nog meer van zo'n films komen, want daar hou ik wel van. Maar ondertussen ligt de lat wel hoog en dan komt zo'n Keoma er toch maar bekoeld van af. Jammer, want hij leek wel af te wijken van wat we gewoon waren. Langer haar, indianenbloed en naast schieten ook af en toe zin om eens goed te knokken. De film heeft z'n momenten, maar het gebrek aan kwaliteit, matige regie en acteerwerk en erbarmelijke muziek halen de film naar beneden. Gelukkig zijn er nog mooie landschappen, aangename schietpartijen en geef ik westerns graag het nodige krediet. Maar meer dan gemiddeld is het niet.

Ik vond dit niet zo’n hele sterke spaghettiwestern. Waar de beste in dit genre opvallen door de geweldige soundtrack, was het bij Keoma soms niet om aan te horen. Allemachtig wat een geschreeuw was het soms. Het paste mijns inziens ook totaal niet bij de film. Dat ging soms echt door merg en been.

Los daarvan is Keoma verder wel een onderhoudende western. Franco Nero heeft wel een fijne uitstraling hier met dat lange haar en de baard. Het maakt hem nogal woest en dat past goed bij de rol die hij speelt. De regie is aardig, maar het niveau is nogal wisselend. Soms zitten er hele aardige actiescènes tussen, die gevolg worden door iets zeer matigs. Dat wisselt regelmatig, al moet ik zeggen dat het laatste half uur wel uiterst vermakelijk is.

Toch is het te weinig om Keoma te redden. Dan vind ik bijvoorbeeld een Django toch wat sfeervoller en een stukje sterker. Ik had Keoma met een andere soundtrack misschien nog wel het voordeel van de twijfel gegeven, maar helaas blijft deze teveel hangen en was die gewoon enorm slecht. Een nipte onvoldoende resteert hier.

2,5*

Franco Nero weet te vermaken in zijn rol als de zwijgzame "fastest gunslinger" Keoma.

Castellari heeft inmiddels al flink wat werk op zijn naam staan, maar ik moet eerlijk toegeven dat dit mijn kennismaking is met zijn werk. Stylistisch best mooi geschoten. Alleen word er hier en daar wat overdreven met de slowmotion.

Verder heeft de cast naast Franco Nero in een degelijke rol weinig te bieden. Het acteerwerk is redelijk tot beroerd te noemen, met als dieptepunt toch wel de lokale dronkenlap/neger.

Verder kon ik ook maar niet wennen aan de muziek. Keoma's avonturen worden bezongen door een nou niet bepaald fantastisch zangduo. De man was hier en daar nog best redelijk te doen, maar de vrouw... ik kon de hele film lang maar niet aan haar stemgeluid wennen.

Afijn, het is zeker een film die hier en daar best potentie lijkt te hebben. Helaas komt hij niet helemaal tot zijn volle recht door de eerder genoemde negatieve factoren.

Ik vond dit toch wel een erg sterke spaghettiwestern. De unieke muziek past prima bij de sfeer van de film en ook de teksten die erbij gezongen worden vond ik zeker niet storend en mooi aansluiten op het verhaal. Ook de setting ziet er prima - en eigenlijk best 'Wild West' - uit en dat levert mooie plaatjes op.
Geweldige rol van Franco Nero als Keoma, een interessant hoofdpersonage dat toch wel een interessante achtergrond met zijn familie heeft. Een achtergrond die op een mooie manier steeds beter naar voren komt en er bovendien voor zorgt dat de film er tegen het eind een mooie shoot-out op nahoudt. Dat maakt Keoma al met al toch wel tot een van de betere Italiaanse westerns die ik tot dusver gezien heb.

Deze laatst op een blu ray aangeschaft, waarop hij samen te vinden is met The Grand Duel.

Deze Keoma is toch wel een bekende titel in dit genre, maar die zijn faam totaal niet waar maakt.

Film met behoorlijk wat potentie, wat er helaas bij lange na niet wordt uitgehaald.

Sterker nog: het lijkt wel of de regisseur iedere keer de verkeerde beslissing neemt en er alles aan doet om de film niet te laten werken.

Om te beginnen is er de muziek: te pas en vooral te onpas krijgen we een dame te horen, wiens vals zingen slechts nog over troffen wordt door een zo mogelijk nog valser zingende man. Wat werkt dit op de zenuwen! Echt heel slecht!

Regelmatig krijgen we a la Sam Peckinpah slow motion te zien in actie scènes, die echter niet in de schaduw mogen staan van zijn beroemde voorbeeld, want het is knulligheid troef en lijken vaak nergens op en te veel in scene gezet.

Als klap op de vuurpijl wordt dan ook nog eens de finale volledig verknalt, door het geluid te vervangen voor dat van -zo blijkt later- een barende vrouw. Dat dit funest is voor de spanning mogen duidelijk zijn.

Enige positieve is Nero in de titelrol. Hij weet met zijn oneindige charisma het nog enigszins boeiend te houden en je toch de film te laten uitkijken.

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Over de muziek is al veel gezegd, het lijkt me toch dat ook de aan deze film meewerkende acteurs, crew, de regisseur, de producer, de studio etc wel konden horen dat hier geen sprake is van talentvolle zangers- het is dus expres, misschien bedoeld als een soort vreemde parodie op Morricone's westernscores, óf de muzikanten hadden compromitterend materiaal in bezit van deze of gene. Hoe dan ook, ze zingen vals.

Gek genoeg vond ik het niet eens zo storend, en soms werkte het zelfs enigszins, omdat de hele film een beetje uit het lood staat. De dubbing, de vaak wat krakkemikkige shots door houten planken en karrewielen, sowieso de goedkope look die de film heeft, het bepaald niet feilloze acteerwerk, de film moet het niet hebben van al te veel cinematografische kwaliteiten (al vond ik de lange shootout met de bende dan wel best goed gedaan) maar van een vreemde setting en sfeer, die met de broedertwisten en de halve melaatsen soms eerder deed deken aan middeleeuws Europa dan een stadje in de Amerikaanse woestijn.

Leuke spaghetti western met een prima verhaal. Stilistisch geschoten en met zorg gemaakt. Alleen het gezang werkt ontzettend op de zenuwen en past niet echt bij deze film.

Franco Nero blijft toch wel erg overtuigend. Fijne acteur.

3.0*

Briljante western

Herzien. Ditmaal de Arrow versie en dat blijkt de upgrade (tov de Western Colletjes blu ray) meer dan waard te zijn. De film ziet er werkelijk schitterend uit! De fantastische art direction en prachtige fotografie komen volledig tot hun recht op deze nieuwe editie. Het was alsof ik een andere film keek.

Verder is het een vlotte en actierijke film, die geen seconde verveelt. Een soort Shakespeariaans drama in de modder van het Wilde Westen. Film heeft zich ook duidelijk laten inspireren door McCabe en Mrs Miller want de film wordt deels aan elkaar gezongen met prachtige Leonard Cohen achtige nummers.

Tot slot is het uiterlijk van Keoma ook nog benoemenswaardig. Nu is Nero altijd al een charismatische verschijning, maar als Keoma ziet hij er cooler uit dan ooit.

4,5

Ik dacht met een vervolg van Corbucci's Django te maken te hebben, maar dat bleek toch niet het geval. Veel maakte dit niet uit aangezien Keoma een prima ander verhaal is hoewel soortgelijk aan Django.

De checklist kan er bij en het afvinken kan beginnen. Een verlopen stadje, dames in nood, uitzichtloosheid, een stel meedogenloze schurken en een zwijgzame maar standvastige held. Dat levert al heel veel vinkjes op. Het wordt uiteraard in de spaghetti western stijl gebracht van dramatische muziek, een in en intrieste omgeving, neo noir/minimalistisch en uitermate gewelddadig uiteraard. Het enige dat Keoma ontbreekt is de kenmerkende nasynchronisatie, het moet ook gezegd dat het geen Corbucci is maar Castellari die de scepter zwaait en later zei dat Keoma zijn beste film was.

En het moet gezegd dat Keoma inderdaad sterk en overtuigend is. Nero uiteraard in zijn element net als de rest van de voor mij redelijk onbekende cast. Het geweld mag er zijn en uiteraard zijn een aantal knokpartijen fraai gebracht. Enige echte mispeer is de muziek met de titelsong die naar ik vermoed Keoma heet en volgens de info van ene Sybil & Guy moet zijn. Onnodig te zeggen vind ik het afschuwelijk gezongen, komt het te vaak voorbij en is een bron van irritatie. Maar dat is dan ook één van de weinige dingen die ik bedenken kan. Behalve dat is Keoma een meer dan vermakelijke en sfeervolle film in de stijl van Django en het spaghetti western genre.