Keoma (1976)

Klassieker onder de spaghetti-westerns. Je moet er van houden.

Zoals Jos2 hier zegt: “Je moet er van houden”. En ik houd van dit soort films. Dit is mij favoriete genre. Kan iemand mij misschien een aantal spaghettiwestern opsommen (namen opnoemen) die op deze film lijken.

Spaghettiwestern zijn naar mijn idee te verdelen in verschillende categorieën, verbeter me als het niet zo is. O.a. In komische spaghettiwesterns als Quattro dell'Ave Maria met Terence Hill en Bud Spencer, in avonturistische spaghettiwestern en in dramatische/gewelddadige spaghettiwesterns als I Quattro dell'apocalisse van Lucio Fulci en deze film hier. Ik ben vooral dol op door mij geschreven laatste categorie. Dus met veel geweld, veel bloed, veel gevloek etc. Een beetje 18+ spaghettiwesterns. Overigens, Deus E o Diabo na Terra do Sol; een Braziliaanse film van Rocha lijkt een beetje op een spaghettiwestern. Welliswaar veel stijvoller geschoten. Maar met veel geweld, bloed, waar ook vrouwen respectloos behandeld worden.

Prachtige spaghettiwestern.

**** - *****/ *****

Je vergeet de politieke spaghetti western. Een belangrijk deel van de films behoorden hiertoe.

Doel je met de “politieke spaghettiwesterns” op de maatschappijkritische westerns die pro-socialistische (communistische) standpunten innemen?

Daar waren er een boel van, ja. De beste vind ik Quien Sabe?

prachtige (laat gemaakte) westernklassieker!

Volgens Franco Nero zelf zijn favoriete film.

schitterende slow-motions en gunfights, met een ongebruikelijke maar passende soundtrack 4*

Je zult als regisseur maar met een paar dure stuntlieden opgezadeld zijn door een filmproducent die vindt dat je optimaal gebruik moet maken van een stelletje afgekeurde balletdansers die net niet goed genoeg gevonden werden om de stervende zwaan in het theater uit te beelden. Dus hatsiekiedee, slomo's als de oplossing om de baat vooral bij de stuntkosten van de film neer te leggen. Niet "wild bunch", maar wel "slow motion" voor een pureewestern.

In deze Passion of Kemeo lijkt de oorsprong van het Paas- en Kerstfeest bijna aan het eind van de film op één en dezelfde dag als een soort Sint-Juttemis door elkaar gehusseld te zijn. Dit om een onverzadigbare behoefte aan sensatie zo optimaal mogelijk in zeer weinig tijd te bevredigen zonder ook nog wat rekening te houden met iets van een beetje goed gedoseerde goede smaak. Wat dat laatste ook mag wezen?

Ook een intrigerende muziekscore die soms doet denken aan de stem van Kate Bush maar dan wat sterker. De rijkere stem dus van een mij verder totaal onbekende zangeres weet een breder gevoelsscala aan tegengestelde sferen op verschillende tijdstippen tot uitdrukking te brengen dan Bush ooit gedaan heeft. Helaas redden deze prachtige huzarenzangstukjes deze aangebrande spaghettiwestern niet uit het prairiedal.

Toch is Franco Nero wel een boeiende acteur, maar helaas niet sterk genoeg om deze over het paard getilde valse smartlap in nog een beetje eerlijk galopperende smartfilm om te zetten. Als kijker voel je je bij deze western soms net een decadente Romein die verveeld zit te kijken naar gladiatoren die met elkaar op leven en dood aan het vechten zijn. Deze Romein uit de oude loge in een arena had nog de mazzel dat het bij die vechtpartijen in het echt wel echt ook ergens om ging. Er werd niet met losse flodders macaroni in de lucht gesmeten om een paar druppels zongedroogde tomatensaus te kunnen opvangen. Kunstmatige pasta's waren toen nog niet met heel veel raffinement bereid om effetjes een schijnspannend maar lafsmakend spelletje pureestratego te spelen.

Ach vroeger, vroeger toen alles nog zonder die vermaledijde vooruitgang heel wat beter en smaakvoller voor de leek leek te zijn ...

Rare bespreking...

Dit lijkt me een moeilijk te vinden film, maar ik heb er al veel goeds over gelezen, dus Keoma staat zeker op m'n verlanglijstje.

Is wel bij Amazon verkrijgbaar dacht ik...

Nogal bizar, inderdaad. Zag de film jaren geleden voor het eerst en was direct geintrigeerd. Een paar jaar geleden zag ik de film - eindelijk in het juiste formaat - op dvd (inderdaad gewoon te koop, regio 1) en sindsdien it grows on me. Er zijn genoeg mensen die het de beste Italiaanse western allertijden vinden, maar dat vind ik wat veel eer. Bijzonder is ie zeker.

Sinds deze film wil ik alles van Castellari zien (en hebben).

Alhoewel hij nooit een 100% perfecte film heeft gemaakt is er iets onweerstaanbaars aan zijn werk en heeft bijnal elek film wel een geniale scene.

Ik vond het vooral geweldig hoe de liedjes het verhaal ondersteunden en dat je via de liedjes meer over de film/verhaal kwam te weten. Ik bedoel dat de tekst van de liedjes zorgden voor meer informatie.

Scène wanneer Keoma met zijn broers vecht en een van zijn broers een vuurwapen probeert te pakken, precies op dat moment komt hun vader te voorschijn. En dan begint dat liedje weer: “There's my father, here’re my brothers and me”, vergeet ik nooit. Prachtig moment!

Geniale film...

Zoals uit mijn rare bespreking hopelijk al blijkt kon ik Keoma niet echt waarderen. Ik vond het vooral een nogal rechtlijnig en toen en toen verhaaltje met jeukveroorzakende vlooiensprongen van het ene overdreven sensatiemoment naar het andere. Met aan het eind ook nog iets wat voor mij echt veel te ver over de toppen van mijn smaak ging.

Het verhaal van Keoma vond ik trouwens ook nog eens teveel een herhaling van dat in de film Django die me trouwens ook al stevig teleurstelde. Na een aantal andere zeer aardige westerns met en zonder spaghetti gezien te hebben, dacht ik te kunnen genieten van Franco Nero in deze films, maar dat viel mij dus behoorlijk tegen.

Maar ieder zijn smaak. De DVD’s met deze films, nederlands ondertiteld, zijn trouwens redelijk goedkoop te verkrijgen op de volgende site: Django & Keoma

de mensen van DFW hebben een plaatje van Django 2: Il Grande Ritorno gebruikt

en kijk ook eens naar de titel op de DVD cover

Keoma - Django Rides Again gewoon 2 titels door elkaar gebruikt

als ik een gouden postool had ...

Schande. Zijn er meer spaghetti's onlangs uitgekomen?

(Alhoewel ik ze waarschijnlijk allemaal al heb)

Wel anamorph, zie ik. Goede scan?

Volgens de site geen 1:2,35!!!!

Heeft iemand hem?

Hij is in bestelling. Samen met Django.

als er iets nieuws uitkomt (en ik kom erachter) laat ik het je weten

Hoop dat ie niet 1:1,78 is, zoals op de site staat.

En dat Django uncut en Italiaans is....

Ja. Heb volgens mij zo'n 100 spaghetti westerns.

Net binnen gekregen. 2,35:1.

Volgens het hoesje wel Engels gesproken...

Idd Engels gesproken, die dvd.

Alhoewel al tig keer eerder gedaan toch hier en daar erg mooi (vooral de eindscène...).

Eigenlijk ben ik wel nieuwsgierig wat iemand nu zo erg mooi vindt aan het einde van Keoma. Bij mij gaat dat dus ver over de toppen van mijn smaak zoals ik al eerder in een reactie duidelijk liet blijken.

Tegelijkertijd van alles door elkaar ontzettend overdreven te veel van het ‘goede’ of van het ‘slechte’. Kitsch dus.

Het einde komt zeer plat hysterisch over zonder dat het ergens werkelijk geraffineerd hysterisch wil worden. Ik vind dat dus niet echt spannend of aantrekkelijk om te zien. Maar misschien mis ik iets?

Bespreking Nederlandse DVD

Maar die andere spaghetti-westerns (zoals Keoma), zijn die ook verkrijgbaar in 't Italiaans? Ik zag op amazon een mooie box staan van Anchor Bay, wel Engels gesproken... 't aanschaffen waard?

Welke versie ik beter vind kan ik niet zo zeggen. Al prefereer ik het Italiaans boven Engels. Spaghettiwesterns Italiaans gesproken vind ik ook altijd veel “cooler” om naar te kijken. Omdat ik Italiaans veel mooier en stoerder vind klinken dan Engels, vooral in dit soort filmpjes.

Jammer dat ik geen Italiaans spreek. Want zo mis ik hoop gevloek tussen de regels door, dat aan het sfeer zou moeten bijdragen. Tenminste dat heb ik vernomen van de fans die het Italiaans wel verstaan.

Van de week zag ik een klassieke Franse spaghettiwestern. Die vond ik ook erg vet klinken. In het Frans!

Meen je dit nou of ben je ironisch bezig? Zelf heb ik nog nooit zo'n verschrikkelijke score gehoord: Kate Bush, maar dan 100X valser en soms bromt er ook nog een man (mee) die er ook duidelijk geen kaas van heeft gegeten. De muziek valt mee, de vocals zijn pure terror.

Verder is Keoma erg aardig amusement, ook al kwamen de ontelbare stervende zwanen in slowmotion me op een moment ook een beetje de strot uit. Ook opvallend weinig bloed moet ik zeggen. Verder deed 't me een beetje aan Rodriguez' werk denken. Misschien heeft die hier zijn inspiratie wel gehaald? 3* Iemand nog een paar aardige spaghettiwestern- suggesties?

Eens met Ramon. Zie musicmeter.

Uit een soort zeer kwaaie balorigheid heb ik een halfjaar geleden dat sarcastische stukje geschreven. Soms heb je verwachtingen van iets en valt het ontzettend hard door een zelfgecreëerde bodem van de mand.

Jaren terug had ik een paar films in de bioscoop gezien met Franco Nero, waaronder Tristana van Bunuel, en zijn heerlijke kop met geweldige ogen. o.a. De westerns met hem bevielen me toen zeer goed. Had nu met twee Django-dvd’s in huis veel te hoge verwachtingen om thuis even lekker te kijken naar heerlijk (ont)spannende films.

Eerst de dvd met Django bekeken en daarna Keoma. Bij Django had ik al zoiets van wat een slecht geregisseerd etalagepoppenspel. Het kwam nu allemaal erg amateuristisch over waardoor er naast ergernis echt helemaal niets (ont)spannends meer overbleef.

Het was hetzelfde plot uit Yojimbo met een eenling tussen twee elkaar op leven en dood rivaliserende partijen in een afgelegen plaatsje. Het prachtig door Kurosawa verfilmd verhaal lijkt een paar flinke vermageringskuren ondergaan te hebben. Bij Keoma bleek na tien jaar die anorectische afvaltic nog steeds niet opgehouden te zijn.

Bij Django vond ik het zo zonde van de intrigerend onbekende actrice Loredana Nusciak die enkel maar de regieopdracht leek te hebben gehad om steeds op tijd aanwezig te zijn. Om dan mooi en gemarteld bij de kijker beslist zo min mogelijk inlevend vermogen op te roepen bij iets richting een echt menselijk karakter.

En ja, op een modderschuit wil ik toch ook altijd een mooie vlag zien of hem op zijn minst horen wapperen. Zoals Nusciak die vlag werd bij Django, werd de intrigerende zangstem dat bij Keoma.

Ben trouwens niet zo grote fan van Kate Bush. Hoor wel kwaliteiten bij haar, maar ze haalt het niet bij Diamanda Galas die soms naast een zuivere stem ook heerlijk gromt en vals zingt met prachtig gevoelig pianospel van haarzelf. Zag toevallig door de tip van Neo dat Galas ook op Musicmeter genoemd wordt.

Binnenkort met minder verwachtingen Django en Keoma toch nog maar een keer terug gaan bekijken. Misschien ga ik andere vlaggen horen en andere tomatenmodder zien. Wie weet?

Ik dus ook niet, maar dit is nog vele malen slechter.

Ik vind beide films best genietbaar, mits in een immorele bui. Diepgang zul je er niet in vinden, cinematografisch vind ik dat er best wat te halen valt. De films hebben beiden ook een coole anti-held, iets wat me wel trekt in dit genre. Beste niet-Leone vind ik tot nu toe Da Uomo a Uomo, met een fantastische Van Cleef en een heerlijke score van (gelukkig) Ennio Morricone. Maar verder ben ik nogal een spaghetti-western-leek. Iemand nog een lijstje aantrekkelijke titels?