Keoma (1976)

prachtig verhaal heeft deze film. hoewel later gemaakt dan de toppers onder de italo-westerns is deze toch nog een laatste stuiptrekking van de grote vloedgolf aan dat soort films.

castellari laat een boel voorgaande films nog een keer voorbij komen zonder daarbij op een rip-off te lijken.

de soudtrack is iets waarover veel mensen struikelen ik vond hem in ieder geval geniaal. hij past goed bij deze film.

franco nero zet zijn personage erg goed neer hij speelt zelf een van de beste rollen en deed zelfs zijn stunts zelf.william berger met zijn sterk gebleekte haren is een verder hoogtepunt van deze film.maar ook de rest cast is erg overtuigend.franco nero probeert de laatste tijd weer zo een film als deze op de been te krijgen of dat net zo goed lukt als deze is nog af te wachten.

Het schijnt dat castelarri het het scenario heeft weggegooid toen hij met de opname begon onderweg heeft hij gewoon maar wat verzonnen. iedere dag wat anders. Het gaat alle kanten op, maar daardoor heeft het een enorme energie.Het gebruik van slowmotion, de montage trucks en de ongewone camera standpunten zijn echt bijzonder zo impulsief. Die nare nasynchronisatie daar moet je tegen kunnen. de meeste spaghetti westerns werden gemaakt met kleine budgetten, afkomstig uit verschillende landen. die leverden dan ook hun eigen ster, zodat de film beter te marketen was. Tijdens de opname sprak iedereen zijn eigen taal. achteraf werd alles gedubd. Dat was lopendebandwerk, de regisseur was er bijna nooit bij aanwezig.

Waar heb je de 3 Sabata delen gekocht? Heb ze zelf nergens kunnen vinden alleen deel 1.. En zijn die andere twee ook de moeite waard?

De ARD zendt deze Western uit op 6 febr. a.s., v.a. 01.20u.

berenddavids schreef:

(quote)

Keoma heb ik al gezien ik vroeg me af waar hij de sabata delen in R2NL vandaan had.

- Return Of Sabata: € 5,06 inkl. porto (met NL subs)

- Adios Sabata: € 7,79 (inkl. porto)

Of: Return of Sabata voor € 4.99 gewoon bij Wehkamp .

Daar geldt bovendien momenteel een een korting van €7,50 (vanaf bestelling vvan € 25,- in totaal)

Meerdere dvd's aanschaffen loont zich dus.

(Op portokosten kan bovendien bespaard worden door afhalen bij diverse afhaalpunten)

Keoma bij Mediamarkt voor zo'n 3 Euro.

Een lange tijd geleden dat ik deze Spaghetti Western zag. Toen vond ik er niet zoveel aan. Langzaam en boordevol flashbacks, die ik nergens op vond slaan.

Maar nu dat ik hem weer herzien heb, moet ik zeggen dat hij wel erg lekker is. Behoorlijk hard en met prachtige acteurs (naast Franco Nero ook een waanzinnige Woody Strode).

Mijn interesse in Italiaanse westerns is weer helemaal terug! Top films...

4*

Hoe belangrijk is muziek in een film? Voor mij erg belangrijk. Zeker als je belaagd wordt met het gezang van een ongestelde sirene en een beursgeschopte ezel. Dan kan het zomaar gebeuren dat ik een niet onaardige italo western heel erg laag ga waarderen. Sorry voor de fans, maar dat gekrijs en schorre gebrom kan echt niet.
Verder over de film. Zoals gezegd niet onaardig. Een aantal keer wordt het zelfs bijna magie, vooral in de actie scenes en halverwege als Keoma en die vrouw tussen de huizen doorvluchten. Erg sterke scene was dat. Maar al snel worden de goeie momenten door kitscherigheid afgewisseld (niet werkende slow motion scenes en die muziek dus).

Heb de soundtrack nog eens beluisterd en ik vind het juist helemaal geweldig. Maar goed deze soundtrack is een gevalletje love-it-or-hate -it door de aparte vocalen (de instrumentale nummers zul je denk ik best wel trekken). Halfje erbij voor de soundtrack.

Net gezien, maar de rest van de muzikale ondersteuning kan ik al niet meer voor de geest halen. mja het stoorde in ieder geval niet.

Moet Querelle gelijk geven over de muziek, tenminste over de door een 'vrouw' gezongen nummers. Bij de aantiteling al en later na tien minuten nogmaals. En verderop nog een paar keer. Echt vreselijke stem en jammerlijk mislukt. Niet zo slecht dat de hele film erdoor omlaag gehaald wordt bij mij, dat dan weer niet. Het gebrom van de man kon ik beter hebben. Een soort mix van Stan Ridgeway en Leonard Cohen. Werkte wel meer ter vermaak dan voor de beoogde diepgang, maar dat terzijde.

Maar moet ook zeggen dat ik de enthousiaste verhalen ook niet helemaal kan plaatsen. Een nogal standaard spaghetti western, niet opzienbarender in geweld, verhaal of locatie en/of sfeer dan veel anderen. Franco Nero is zelfs nogal zwak en vlak als de quasi-humane held en redder.

Daarnaast: Behalve Woody Strode en alle paarden in de film heeft de rest van de cast grote, starende ijsblauw-groene ogen waarop veel wordt ingezoomd. Én Nero met baard heeft blijkbaar model gestaan voor de ruwe bolster-Western helden die Guy Pearce later zou spelen. De overeenkomst is treffend in elk geval.

de manier waarop het geschoten is tilt het toch wel boven een gemiddelde spaghetti uit hoor!

Is me eerlijk gezegd niet zo opgevallen. Er vielen me wel speciale shots op, met name net na de helft zit er een mooie 'sprong' die wel de aandacht trekt, maar verder niet veel speciaals gezien. Ik weet niet of jij (of iemand andsers) de film bij de hand heeft, misschien kun je (iemand) aangeven welke scène je er bijvoorbeeld dan speciaal vind uitzien.

Verder vond ik de locaties niet zo bijzonder.Ik ben sowieso meer fan van het mountain western genre, zowel bij reguliere westerns (Mann-westerns met James Stewart) als spaghetti (Corbucci).

WAANZINNIG!

Franco Nero is Keoma, een halfbloed indiaanse vechtjas. Hij is koel, broeierig, een tot knappen opgewonden springveer van opgekropte wilde woeste woede, absoluut dodelijk! Hij beweegt zich soepel door de straten van het verrotte corrupte stadje, maar zijn staalblauwe ogen zijn waakzaam, hij ziet álles!

Het is mooi hoe Keoma zich het lot van de bloedmooie -zwangere- dame in nood aantrekt. (ik vond haar erg mooi. wat ze doet, doet ze met verve. Grote, indringende klasse!) Het is wrang hoe hij de mensen in het door geweld en intimidatie murwgebeukte stadje dwingt hen te helpen. Het is smerig hoe die mensen zich vervolgens tegen hen keren.

Woody Strode is ook ijzersterk als een oude, gedesillusioneerde ex-slaaf, die na de toch gewonnen burgeroorlog merkt dat vrijheid niks betekent als je niets hebt om in vrijheid voor te leven! Kan de ongetemde en ontembare Keoma het gecastreerde hart van de oude ranchhulp weer een jumpstart geven???

Het verhaal is wat warrig, maar absoluut waanzinnig mooi geschoten! Ik kende Castellari als maker van het sublieme spaghetti-oorlogsepos Quel Maledetto Treno Blindato (the Inglorious Bastards). Maar met dit juweeltje laat hij zien dat hij zich schaart bij de meesters van de spaghetti-western! De sfeer is bijzonder smerig, corrupt, verziekt en overgoten met de gal van de naweeën van de Broederoorlog die het land uiteen had gereten! Niets is lief, niets is leuk. "No Good Deed Goes Unpunished"! En ook hier kan je d'r donder op zeggen dat elke goede daad je duur komt te staan. Wat een rotles, maar je leert hem snel in het Wilde Westen van Castellari!

De score vond ik goed. Ja, de tittelsong is érg indringend. De stem van de zangeres snijdt door merg, been en trommelvlies! MAAR het blijft me in ieder geval wel bij! inderdaad houd je ervan, of je vindt het verschikkelijk! Ik hoor bij de eerste categorie.

Al met al een hele goede spaghetti-western -misschien een beetje formule, maar gek en eigenzinnig genoeg om op eigen benen te kunnen staan.

Voor de wilde ogen én wildere haren van Franco Nero 4,5 staalblauwe ster!

Mmm? Ik vond hem zo meer lijken op een mengsel van Grizzly Adams en Eugène Terreblanche van de Afrikaner Weerstand Beweging!

Maar Franco Nero mag ik persoonlijk trouwens graag zien. Hij zou overigens qua uiterlijk best het jongere broertje van Terence Hill kunnen zijn! (tenslotte is dat ook een Italiaan!).

Prima westen overigens, ik wist me er wel mee te vermaken.

Wel jammer: het gejammer van die zangeres. Was dat soms weer Joan Baez? Die verklootte namelijk ook al 'Silent Running' met haar gekerm!

@ Baggerman: (Wel jammer: het gejammer van die zangeres. Was dat soms weer Joan Baez? Die verklootte namelijk ook al 'Silent Running' met haar gekerm!)

Alweer raak, de ene grappige opmerking van jou volgt op de andere.(ander topic weliswaar)

(néé ik volg je niet bewust, puur toeval, haha!)

Even serieus: Franco Nero beval destijds toen hij niet beschikbaar was voor een Django vervolg, zelf Terence Hill aan als zijn opvolger, omdat het verschil bijna niet te zien was.

Dat vertelde hij in een docu, onlangs op Arte TV.

Ik schud je wel van me af via een aantal vage Japanse of Slowaakse films!

Grappig, dus Franco zal me mijn opmerking niet kwalijk nemen. Ik dacht overig eerst dat hij ouder was als Terence Hill, maar dat is dus niet zo. Terence Hill heeft ook zo'n 'eeuwig jong' imago.

Ik vind Nero overigens goed acteren in deze film. Hij is trouwens getrouwd met Vanessa Redgrave, zag ik op IMDB.

De Italiaan Enzo G. Castellari levert hier een uiterst fraaie spaghettiwestern af. De film zit prima in elkaar, kent vette actie en sfeervolle soundtrack. De flashbacks zijn op bijzondere wijze uitgewerkt. Het plot steekt ook goed in elkaar.

Minpuntje is de dat de film net iets te lang duurt. Tegen het einde had ik het wel gezien. Verder een puike film.

Vind deze met nero, ook geweldig, mooi verhaal en hoe ze berger zo oud kunnen maken, hahaha ja aan de zang moest ik ook wel even wennen, dus dat is baez.

Trouwens, ik heb 2 delen van Sabata, ben op zoek naar de 3e. Ik ken deel 3 wel met brynner. Al moet ik altijd even wennen als ze een andere acteur gebruiken voor een rol. Maar hij is niet onaardig.

Er vallen weinig doekjes om te winden: de main theme van Keoma is behekst. Geen idee waar ze die zangeres hebben uitgehaald, maar haar vocale bijdragen klinken als het gejank van een half bevroren kat die drooggezwierd wordt in een deeltjesversneller. En toch zit men er met de aandoenlijke melodie en efficiënte inzet er zo bal op, dat de valse noten bijna in het niets verdwijnen omdat er zoveel juiste snaren geraakt worden.

Naar verluidt hoopte cultregisseur Enzo G. Castellari met Keoma een halt toe te roepen aan een nakende teloorgang van de spaghettiwestern, en het valt dan ook op dat hij alles uit de kast getrokken heeft om er een filmisch huzarenstukje van te maken. Denk mystieke zinnebeelden, opwaaiend stof, donder en bliksem, stijlvolle flashbacks, heel wat aparte camerahoeken, heel wat charmante dolly shots, enkele geniale montagevondsten, schitterende close ups en nog veel meer. Met als resultaat een sfeerbom van jewelste, met name omdat er een sterke beeldtaal gecreëerd wordt die de melancholie van het verhaal perfect verwoordt.

Keoma verteld immers het ongecompliceerde, doch pure en aangrijpende relaas over een nietsontziende antiheld die een verloren strijd voert tegen zijn verleden, de onrechtvaardige wereld waarin ie leeft en vooral zichzelf. En in dat kader is het veelvuldige aanwenden van de heerlijke score ondanks die verkouden nachtegaal volstrekt gerechtvaardigd, en ik zou zelfs zeggen een van de belangrijkste manouvres naar dat mistroostige/deels epische gevoel toe waar de film voortdurend vanafdruipt.

Idem dito met het slowmotiongebruik. De momenten van serieus vertraagde beelden zijn niet gering en bovenal opvallend langdurig, maar wederom bijzonder doeltreffend en het levert een aantal vrij aparte ervaringen op die hun stempel zetten. Het siert Castellari op de een of andere manier hoe hij als het ware flirt met ongeschreven conventies zoals 'less is more' en soortgelijke barelen, en doorgaans werkt het ook. De manier waarop beide opvallende elementen (de flink aanwezige slowmotion en score) naar het einde toe samenvloeien tot een soort climax en bijna ontploffen in hun aanhoudendheid, getuigd van visie en durf, en resulteert in een bijzonder krachtige scene met een kippenvelgehalte die een steen doet smelten.

Criticasters die overstilering noteren hebben ongelijk. Net zoals het grote publiek, die de spaghettiwestern dan blijkbaar toch op zolder heeft gestoken. Aan deze topper zal het niet liggen.

5*

Cinema OT301 | The Cult Corner - thecultcorner.com

Ik gooi er een halfje bij.

Welja!

Vond hem in het groot erg indrukwekkend. Iedere keer dat ik hem kijk, wordt ie beter.

Ik vond die film zo theatraal. Wel heel goed gemaakt gezien de regisseur.

Gezien? Enzo was visueel een geweldige regisseur. Dat theatrale vind ik heerlijk. Het is namelijk theatraal op een cinematografische manier.

Precies. Er sprak ook een beetje droeve nostalgische sfeer uit, 't was ook een van de laatste (klassieke) spaghetti-westerns. Hoop dat-ie op BluRay uitkomt (next best thing als je 'm niet op 't grote doek kan zien).

Vanavond weer eens herzien en het blijft echt een prachtige film. De combinatie France Castellari is een gouden. Zoals hij later opnieuw bewees in het zwaar onderbelichte Jonathan degli orsi (jonathan of the bears)

Eindelijk gekocht en tevreden. Even geleden dat ik nog een sterke film heb gezien...

Erg goed, nergens echt origineel maar wel allemaal zorgvuldig uitgevoerd!

Snap de kritiek ivm de soundtrack niet goed, ik vind hem geweldig...

Jammer genoeg was dit ook mijn laatste spaghetti... Misschien vind ik ooit nog wel ergens een vergeten pareltje, ik hoop het!