To Kill a Mockingbird (1962)

Ik heb altijd al een zwak gehad voor rechtbankdrama’s. Dit is in weerwil van zijn leeftijd een van de betere films in dit genre.

De vrijwel altijd keurige Gregory Peck is natuurlijk geknipt voor de rol van standvastige advocaat, die zich door niets en niemand van de wijs laat brengen. Maar naast de mooie rol van Peck (volgens mij z’n beste ooit), ligt de kracht van deze film voor een groot deel in de oprechtheid van het verhaal, in de schitterende rol van de kleine Mary Badham en niet te vergeten natuurlijk in de regie van Robert Mulligan. Deze film betekent ook het debuut van de imponerende en glorierijke carrière van Robert Duvall.

Flauw.

"Door de ogen van een onschuldig kind" is ook zo'n cliché dat wel eens op stal gezet mag worden. Kinderen zijn ook vaak erg cru en pesten ook een hoop af.Vanaf ze naar school gaan zijn ze ook verpest, waar deze kindjes dus gewoon ondervallen.

Soit, erg zwart/wit (dubbele pun) allemaal. Peck die als redder van de ondrukten naar voor geschoven wordt, het achtergestelde dorpje dat zich lekker afsluit van al wat vreemd is. Negers zijn geen volwaardige mensen en kunnen dus als joker ingezet worden wanneer er misdaden gepleegd zijn. Geen onbekend thema, al zal dit wel één van de eerdere films geweest zijn vermoed ik.

Stukje vooraf, maar vooral achteraf met de kinderen vond ik er niet zo goed bijpassen. Ondanks dat stemmen hier andere dingen beweren vond ik het weinig toevoegen aan de thematiek van de film. Peck is een grijze muis, de kindjes zijn wat schlemielig maar niet écht vervelend. De zwart/wit fotografie voegt bitterweinig toe vond ik.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat dit Mulligan's enige echte bekende film is. Als film is het allemaal erg pover, het thema zal daarentegen wel genoeg mensen aanspreken. Mij deed het niet veel, zeker niet genoeg om 130 minuten aan weinigzeggende film te verantwoorden.

1.0*

Tikkie verouderd, maar nog zeer de moeite waard. Het beeld dat de film van de raciale problemen in de jaren '30 schetst is wel erg zwart-wit (pun intended) en het moralistische wapperende vingertje wat te aanwezig. Maar probeer de film in de context van zijn tijd te bekijken, en je wordt niet teleurgesteld.

Erg confronterende, goede, lieve en leuke film. Geweldig hoe het vanuit de beleving van de kinderen wordt verteld. Het had niet zo goed geworden als het vanuit het perspectief van Atticus verteld werd. Prachtig camera werk, visuals en geluid. Het doet je echt terugdenken hoe je zelf de zomers hebt ervaren als kind.

“If you just learn a single trick, Scout, you'll get along a lot better with all kinds of folks. You never really understand a person until you consider things from his point of view... Until you climb inside of his skin and walk around in it.”

Indrukwekkende en lekker ouderwetse film over de advocaat Atticus Finch en zijn dochter Scout. Prachtrollen van Peck en Badham. De film kan je eigenlijk in drie delen opsplitsen met eerste gedeelte dat de personages introduceert en vooral zijn aandacht vestigt op de kinderen en de avonturen die zij beleven. Het tweede gedeelte is de rechtszaak met Finch die een zwarte man verdedigd die onterecht wordt verdacht van de aanranding van een blank meisje. Het derde deel is de afsluiting van het verhaal waarbij Finch en Scout op een keiharde manier geconfronteerd worden met haat, racisme en vooroordelen.

Het raciale aspect komt goed naar voren maar vond ik één van de mindere punten van de film. Hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Het verhaal wordt aan elkaar gepraat door Scout en we zien door haar ogen de gebeurtenissen die plaatsvinden. Een mooie insteek omdat je door die ogen ook de onschuld van een kind ziet. Een kind dat nog geen onderscheid maakt tussen mensen en geen haat of vooroordelen kent. Dit vond ik ook de sterkste kant van de film waarbij je vanzelf naar je eigen idealen en vooroordelen gaat kijken. Een interessante kijkervaring.

Het historische aspect is me volstrekt duidelijk, alleen deze film is gewoon in drieën verdeeld. Het eerste gedeelte is echt een (matig geacteerde) sfeersetting en hoe beleven de kinderen het. Het tweede gedeelte is in mijn ogen volstrekt nutteloos. De hele aanleiding naar deze zaak in de rechtbank wordt echt zijdelings benoemd in het eerste uur. Alle haat en verwensingen die Peck's personage te verduren krijgt in het eerste uur valt ook relatief mee en je kan het ook niet goed plaatsen omdat hij niet eens een scene heeft met de desbetreffende getinte jongen(of het is mij ontgaan)die beschuldigd wordt. De hele rechtzaak paste totaal niet binnen de context vh eerste uur.

Wanneer je zo'n rechtzaak in een film plaatst moet er een opbouw naar toe zijn, dat mis je volstrekt in deze film. Dan zie je Peck zo'n pleidooi houden, terwijl er gevoelsmatig de hele film niks is gedaan om dit betoog kracht bij te zetten.

Bij de derde act begon de film voor mijn gevoel eindelijk op gang te komen, maar toen was het kwaad al geschied.

Povere film die de eerste anderhalf uur echt faalt in haar opzet om de raciale kwestie naar voren te schuiven. Zowel binnen als buiten de rechtzaal

2,0*

Binnenkort maar weer Summer of '42 en/of the Man in the Moon opzetten. Deze films bevielen me een stuk meer van Mulligan

Geen tijdloze klassieker maar prima drama, met goed spel van Peck, die wel érg onkreukbaar is in deze prent. Kinderen speelden redelijk, al was het nut van de bijdrage van de kleine Dill me niet helemaal duidelijk en had Scout wel een paar zwakke momenten.

De scenes in de rechtszaal vond ik het meest interessant, Peck kwam daar het beste uit de verf. Dat de kinderen daar aanwezig moesten zijn om het perspectief vanuit Scout te kunnen handhaven voelde een beetje als een kunstgreep. Ewell was in zijn evilness een soort anti-Peck, van spanning was dan ook geen sprake- juist dat de jury, ondanks de overduidelijke schuld van Ewell, besloot Robinson te veroordelen vormt de aanklacht van de film- er was niet eens sprake van lichte twijfel. Door het te brengen als een strijd tussen de High Elves en de Orks kwam de boodschap in 1962 wellicht beter aan, maar iets meer grijstinten hadden wat mij betreft wel gemogen. Ewell was naast racist, child-beater, alcoholist, en algemeen verachtelijk ook nog eens linkshandig. Advocaten en detectives krijgen het wel zwaar als allebei de verdachten rechtshandig zijn, dat trucje wordt namelijk wel erg vaak van stal gehaald.

Overigens zat ik voortdurend te wachten op het onvermijdelijke "Objection!" "Sustained" - maar kennelijk hoorde dat in de jaren 30 nog niet tot het vaste jargon in Amerikaanse rechtszaken.

De spookhuis-zijplot, met niemand minder dan Robert Duvall als de ontzagwekkende Boo Radley was wel aardig maar ook wel redelijk vergezocht.

But to remember it was a sin to kill a mockingbird

To Kill a Mockingbird, het is zo'n titel die in onze cultuur lijkt te zijn vastgeroest. Iedereen kent wel de film, het boek of heeft op zijn minst de titel al eens horen vallen in bijvoorbeeld The Simpsons (And I swore never to read again after 'To Kill a Mockingbird' gave me no useful advice on killing mockingbirds) en ik moet zeggen dat ik toch wel erg benieuwd was geraakt naar de film. Peck opnieuw in een rol die op hem lijkt te zijn geschreven, vond hem in Hitchcock's The Paradine Case ook al de moeite, en al bij al is dit toch één van die films die een zekere klassiekerstatus heeft verworven in de loop der jaren.

Al moet ik zeggen dat ik wel een beetje tegenop de lange speelduur keek, iets wat uiteindelijk onterecht bleek te zijn. Ik ben sowieso aangenaam verrast door de aanpak. Ik verwachtte altijd dat dit een redelijk droog rechtbankdrama ging zijn, wat trouwens van tijd tot tijd ook wel eens heerlijk kan zijn, maar regisseur Robert Mulligan (en vooral ook Harper Lee van wiens boek dit de verfilming is) kiest voor de meer afwisselende aanpak. Dit resulteert in een film die bij vlagen nogal fragmentarisch aanvoelt, maar het werkt wel. De status van Atticus door de ogen van zijn kinderen, de rechtszaak (kippenvel tijdens het moment dat hij zich naar de uitgang begeeft na het vonnis) en natuurlijk de langverwachte introductie van Boo Radley. Had in eerste instantie niet verwacht dat het verhaal deze vorm ging nemen en dat is eigenlijk best een goede keuze. Vooral ook omdat er, hoewel het bij vlagen erg voorspelbaar wordt doordat het rassenthema er wel erg dik op ligt, gedurende 2 uur een zekere aantrekkingskracht behouden blijft.

Eerlijk is eerlijk, dat is voor een groot deel toch ook wel te wijten aan de cast. Zo is Peck een heerlijke invulling van Atticus en straalt de chemie tussen hem en Mary Badham (Scout) en Phillip Alford (Jem) van het scherm. Iets wat geen sinecure was aangezien de twee kinderen elkaar niet echt konden luchten.. Blijkbaar had het iets te maken met Badham die haar tekst, tot ergernis van Alford, niet kon onthouden. Het blijven kinderen natuurlijk en dan is het toch knap wat voor rol ze toch nog tot leven wekken. Brock Peters heeft een kleine bijrol als Tom Robinson, maar weet in die luttele minuten toch ook een blijvende indruk na te laten. Iets wat trouwens ook gezegd kan worden van een bijna onherkenbare, en bovendien erg jonge, Robert Duvall die in zijn eerste credited role het personage Boo Radley vertolkt.

Moet eigenlijk maar is iets meer van Mulligan gaan zien, verbaast me een beetje dat dit het enige is dat ik in mijn bezit heb. Lijkt me wel een interessante regisseur, maar het is maar de vraag of hij ook met een iets minder degelijke cast tot zijn niveau komt. Hier is het toch vooral Peck die de show steelt, wat blijft dat toch een geweldige acteur. Binnenkort het boek maar eens lezen, dat ligt hier ook al een tijd stof te vangen.

4*

"To Kill A Mockingbrid"is een terugblik op een jaar tijdens “The Great Depression” in de zuidelijke, conservatieve staat Alabama door de ogen van twee kinderen. Scout [Mary Badham] en Jem [Phillip Alford] wonen in een klein dorpje bij hun vader Atticus Finch [Gregory Peck], een advocaat en gerespecteerd man in het dorp. De kinderen leiden een vrij zorgeloos bestaan en zijn vooral gefascineerd door Boo Radley [Robert Duvall], een jonge man die in een mysterieus huis vlakbij woont maar die overdag nooit naar buiten komt.

De rust wordt wreed verstoord wanneer Atticus besluit de verdediging op zich te nemen van Tom Robinson [Brock Peters], een sympathieke, ogenschijnlijk ongevaarlijke neger die beschuldigd is van de verkrachting en mishandeling van Mayella Ewell [Collin Wilcox Paxton], de tienerdochter van een onvriendelijke, opvliegende racist [James Anderson]. Een grote groep dorpsgenoten keert zich tegen Atticus en probeert hem door middel van intimidatie en dreigementen af te laten zien van de verdediging. Scout en Jem begrijpen niet hoe het kan dat al die buren, die zij beschouwden als vrienden, zich nu opeens tegen hem kunnen keren. Ze overwinnen hun angst en zijn vastberaden deze rechtszaak bij te wonen, waarvan de uitslag van tevoren al vast lijkt te staan.

Net als het boek vertelt de film het verhaal volledig vanuit het perspectief van de kinderen, de volmaakte onschuld. Het doet volwassenen verlangen naar de eigen jeugd, waarin het leven zo simpel leek en de grote problemen van de wereld je volledig ontgingen. Maar de kinderen zijn ook degenen die barrières van discriminatie doorbreken: wanneer een groep dorpelingen de gevangenis waar Tom Robinson vast zit wil bestormen. In één van de meest aangrijpende scènes uit de film weten de kinderen een potentiële lynchpartij te voorkomen. Evenzo doeltreffend is het moment waarop de kinderen aankomen bij de rechtszaal en Scout de zwarte dominee Sykes [Bill Walker] vraagt of ze bij hem (op de ‘zwartentribune’) mag zitten. Voor haar doet de huidskleur er niet toe, voor haar geldt dat ze zich veilig voelt bij deze vriendelijke, betrouwbare man.
Hoewel er geen twijfel is over het politieke standpunt van “To Kill A Mockingbird”, spreekt het in mijn ogen vooral het vertrouwen uit in een nieuwe generatie en is Atticus Finch een rolmodel voor een ieder die onrecht ziet en een oproep om niet alleen openlijk een standpunt in te nemen in het rassenvraagstuk, maar ook naar je geloof te handelen. Het verrassende, ontroerende einde bekroont deze film die erin slaagt om recht te doen aan één van de belangrijkste en meest inspirerende boeken die ooit zijn voortgebracht. En Gregory Peck? Je hoeft zijn biografie er maar op na te lezen om te zien dat hij leefde volgens de code van “Atticus Finch” en daarvoor het respect en de erkenning heeft gekregen die hij verdiende.

Prachtige zwart-wit film, die voor mij erg boeiend en spannend bleef tot het einde. ik keek op dat de film door de ogen van de kinderen verteld wordt, echter stoorde dit totaal niet. De rassenhaat, en de vooroordelen worden breed uitgemeten. Gregory Peck Die Atticus Finch (vader van de 2 kinderen) en advocaat, die een donkere man gaat verdedigen in een verkrachtingszaak. Acteerde steengoed!

Op momenten, zeker in het visuele, doet de film een stuk moderner aan. Op andere momenten is dit wat braafjes en stijfjes en maakt de film gedateerd. Dit is ook echt zo'n film die je vooral kent van naam, maar geen idee waar het echt aan ligt dat juist deze zo genoemd (en geroemd?) wordt. De film wil veel, maar het komt er niet echt uit. Waarschijnlijk door de film met de blik van de kinderen te tonen mis je veel nuances die nu helemaal niet naar voren komen. Kinderen zien ook zaken, maar kunnen ze niet per se plaatsen. In het hele gebeuren in een stadje dat conservatief en hecht is is heel veel te halen. Maar dat blijft heel erg op de achtergrond hangen nu, helaas. Liever blijft men bij de kinderen die wat door het dorpje drentelen. De rechtszaak is wel aardig maar ook wel erg kaal gebracht. 3,0*.

Een moeilijk onderwerp wordt getoond door leergierige kinderogen. Beetje bij beetje ontdekt Scout Finch vanuit haar beschermde en fantasierijke omgeving de harde realiteit van gesegregeerd Amerika. Om haar standpunt weer te geven hangt de camera vaak laag, waardoor de al lange Gregory Peck er nog verder bovenuit toornt. Zijn Atticus Finch gelooft in de principes van de rechtsstaat om problemen op te lossen, niet in primitieve wraakacties. Tekenend is de scène waarin hij met een staande lamp bij de gevangenis gaat zitten om een nachtelijke lynchpartij te voorkomen. Wanneer Bob Ewell hem in het gezicht spuwt, haalt hij slechts een zakdoek boven. Hij komt intelligent en diplomatisch over. Zijn pleidooi van zes minuten, met diepe, resonerende stem, is in één keer opgenomen.

Scout Finch lijkt op Harper Lee zelf, die ook opgroeide in Alabama in het interbellum. Atticus is gebaseerd op haar eigen vader. Dill lijkt op haar jeugdvriend Truman Capote. Ook voor "spotlijster" Boo Radley heeft iemand model gestaan. De sfeer van het oude Zuiden, met bijhorende tongval, levensstijl en ideologische conflicten, wordt authentiek weergegeven. Schaduwen van bomen en het getsjirp van krekels roepen de stemming op van een zwoele zomeravond. Kinderlijke speelsheid en brute werkelijkheid zijn naadloos verweven.

Onverwoestbare klassieker, die er in de gerestaureerde versie op bluray fantastisch uitziet. Het verhaal ontvouwt zich rustig en veel zaken en personages lijken aanvankelijk niet echt relevant, maar langzaam maar zeker valt alles op zijn plek. Mooi gespeeld door de hele cast, met veel krachtige en aangrijpende momenten. Overigens het akteerdebuut van Robert Duvall, die hier een belangrijke bijrol heeft.

Een mooie en zorgvuldig opgebouwde film met "kleine" en niet overdadig dramatische vertolkingen (met uitzondering van vader en dochter Ewell) en met een zwart-wit-fotografie die de broeierige sfeer goed doet uitkomen. "The film has aged gracefully" zouden de Engelsen zeggen; tegenwoordig zijn we Mississippi burning en The great debaters gewend, en in deze film blijft alles binnen de grenzen van de redelijkheid, maar dat lijkt me verder geen bezwaar, gewoon iets dat deze film ánders doet, en die sfeer van redelijkheid slaat de laatste 17 minuten (vanaf het moment dat Jem en Scout het schoolgebouw verlaten) overigens wel heel knap om naar eerst zeer intens en daarna ontroerend. De film lijkt ook te groeien naarmate ik hem vaker zie.

        Alleen die Oscar voor Peck... In 2006 werd Atticus Finch als the #1 screen hero of the last 100 years verkozen in de special 100 years, 100 movies, 100 heroes & villains van het American Film Institute, en daar kan ik me wel wat bij voorstellen, maar Gregory Peck kreeg in 1962 ook de Oscar voor deze rol, en daar zet ik toch mijn vraagtekens bij, want hoewel hij hier adekwaat speelt doet hij niet veel dingen ánders dan in zijn andere rollen. Atticus is inspirerend, maar Peck is hier, wel, gewoon Peck, en hoewel hij zeker niet slecht speelt ken ik toch diverse andere rollen waarin ik hem veel beter vind. Kreeg hij de Oscar als beloning voor zijn trouwe staat van dienst, zoals wel vaker is gebeurd bij acteurs met een indrukwekkend cv die echter steeds achter het net hadden gevist en dus maar een Oscar kregen voor een minder sterke rol omdat het nou eenmaal een keertje moest? Dat Peck verkozen zou worden boven Burt Lancaster in Birdman of Alcatraz, Jack Lemmon in Days of wine and roses en Marcello Mastroianni in Divorzio all'italiana kan ik me voorstellen (want de eerste twee hádden al een Oscar en de derde was een buitenlander), maar de majestueuze rol van Peter O'Toole als Lawrence of Arabia had het eigenlijk niet verdiend om te verliezen, in ieder geval niet van deze Atticus Finch. (En O'Toole, hoewel Engelstalig, is natuurlijk ook een buitenlander.)

        Gezien op een oude Universal-DVD uit 2003 waarop de film op een aparte manier te zien is: links en rechts zitten zwarte banen zodat het DVD-beeld 4:3 is, maar binnen dat 4:3-kader zitten onder en boven eveneens zwarte banen zodat de film zelf er in 16:9 op staat, alleen dan dus kleiner dan wanneer het hele DVD-formaat zou zijn gebruikt (en daarmee het hele scherm van een moderne 16:9-televisie zou zijn gevuld). Het zal wel zo gedaan zijn omdat er in 2003 nog veel 4:3-televisies waren, maar de moderne kijker verliest zo dus een groot deel van zijn televisiescherm (tenzij hij of zij het beeld van zijn TV of DVD-speler zódanig kan manipuleren dat de vier zwarte banen weggewerkt kunnen worden, als het ware "van het scherm afgeduwd kunnen worden"). Wel mooi aan deze oude DVD is dat er twee fraaie extra's op staan: een audiocommentaar met producer Alan J. Pakula en regisseur Robert Mulligan, en een The making of-documentaire uit 1998 van 90 minuten waarin de belangrijkste dan nog levende medewerkers aan het woord komen, met helaas Harper Lee als bepaald niet onbelangrijke uitzondering. (Maar die twee bonus-features staan wellicht ook op recentere transfers.)

Een klassieke verfilming van klassieke literatuur, maar ondertussen wel enorm gehinderd door het verouderde tijdsbeeld. De inhoud is uiteraard nog altijd relevant, maar de verwerking van de thematiek vormt een serieuze belemmering om die gepast naar voren te krijgen. Met name de "kinderlijke onschuld" wordt er door regisseur Robert Mulligan maar lomp tussen geplaatst, specifiek de scene waar Mary Badham de boze menigte verbaal weet af te weren is schrikbarend gedateerd. To Kill a Mockingbird toont verder volwassen onderwerpen door de ogen van kinderen, wat voor de kijker een uniek perspectief levert. Erg gefocust gaat het verhaal verder alleen niet te werk op dat vlak. Met enige regelmaat lijkt de zoektocht naar Boo veel interessanter te zijn, terwijl dat amper geslaagd uit de verf komt. Gregory Peck, Philip Alford en Brock Peters spelen de pannen van het dak en vormen zeer boeiende personages, maar daartegenover staan ook erg matige acteerprestaties zoals Collin Wilcox Paxton die je amper serieus kan nemen. Op deze manier blijft de film zichzelf constant op negatieve wijze in balans houden, maar het verloop is best boeiend en de insteek waarbij de goede kant het kwade niet overwint vond ik sterk. Racisme zal nooit ophouden met bestaan, maar het is fijn dat er ondertussen veel strijd wordt en is geleverd in het kader van gelijkheid.

Een naam als een klok, zowel in de film- als literaire wereld. En toch wist ik niet waarover het precies ging. Een rechtbankdrama eigenlijk, maar ook daar dekt de vlag niet de volledige lading. Centraal staan de kinderen Scout en Jim. Bij uitbreiding heb je ook nog de buurjongen Dill die er enkel bij is in de zomervakanties. De kinderen van Atticus weten erg goed wat ze willen. Vooral het meisje komt op voor zichzelf en is zeer assertief.

Het levert een aantal erg leuke scènes op. Spelen en ravotten, maar ook het werk van hun vader beïnvloedt hen erg. Als advocaat van een zwarte beklaagde worden ze geconfronteerd met de minder mooie kant van het leven. Leuk ook is die dreigende mysterieuze buurtbewoner die iedereen mijdt en waarvan iedereen bang is. Het lijkt wel een mini coming of age.

Het rechtbankgedeelte is al bij al vrij beperkt. Hoewel de speech van Atticus indruk maakt, heb ik al meer indrukwekkende slotpleidooien gehoord. Ook de ondervragingen van de getuigen blijft ver onder de radar van wat ik verwachtte te zien. Maar de rechtbankscènes zijn maar een deeltje van de hele film. Ook hier zie je weer hoe de segregatie destijds liep met de zwarten die bovenaan de rechtszaal zaten. Zeer fijn om gezien te hebben!

De jonge Scout Finch en haar broer Jem groeien op in het zuidelijke stadje Maycomb in de jaren 1930. Hun vader, Atticus Finch, is een integere advocaat die Tom Robinson, een zwarte man ten onrechte beschuldigd van verkrachting, verdedigt. Terwijl de kinderen de raciale spanningen en onrechtvaardigheden in hun stad ervaren, krijgen ze levenslessen over moed, empathie en rechtvaardigheid. Wat mij ook aantrok in deze film is het spookverhaal dat erin verweven zit. Boo, eigenlijk Arthur Radley, is een teruggetrokken en mysterieuze figuur die in een vervallen huis in de buurt van de Finch-familie woont. Hij verlaat zijn huis nooit, wat leidt tot wilde geruchten en speculaties onder de kinderen van Maycomb. Scout, Jem, en hun vriend Dill zijn gefascineerd door Boo en verzinnen allerlei verhalen over hem, vaak gebaseerd op dorpsroddels en hun eigen kinderlijke verbeelding.

“To Kill a Mockingbird” is een cinematografisch meesterwerk dat de complexiteit van raciale vooroordelen en morele integriteit met ontroerende subtiliteit overbrengt. Gregory Pecks vertolking van Atticus Finch is iconisch, belichaamd door zijn diepe menselijkheid en onverwoestbare gevoel voor rechtvaardigheid. De film behoudt de essentie van Harper Lee’s roman, met een visuele stijl die de tijdloze thema's van het verhaal prachtig benadrukt. De soudtrack is gekenmerkt door zijn delicate en ingetogen aard en wordt aangewend om de onschuld van de kindertijd, de warmte van het gezinsleven en de dreigende spanning van het raciale conflict in de stad Maycomb te onderstrepen. De krachtige regie en de genuanceerde acteerprestaties maken deze film tot een van de meest impactvolle en blijvende werken in de filmgeschiedenis. Niet te missen!

De film is gebaseerd op de gelijknamige roman die 2 jaar eerder werd gepubliceerd en de Pultzerprijs ontving. Het timeframe van de publicatie van de roman en de release van de film is interessant. Het gaat om een coming of age verhaal met een focus op de rassenkwestie in de USA. Dit is net voor de empowerment van de zwarten - Marten Luther King, Malcolm X e.a.

Ook interessant zijn de autobiografische elementen in het verhaal. De auteur van het boek Harper Lee grijpt terug naar haar jeugd: haar vader was advocaat die zich onder meer inzette voor de rechten van zwarten (in de jaren ‘30). De film speelt zich effectief ook af in de jaren ‘30.

Productioneel is het allemaal prima. Eenvoudige maar doeltreffende setting, goeie regie & fotografie, goeie acteerprestaties. Gregory Peck in een rol die hem op het lijf geschreven is. Een goed verteld verhaal.

To Kill A Mockingbird is naar verluidt een klassieker op het vlak van rassendiscriminatie. Ik denk dat het uitstekend geschikt was voor de blanke middenklasse van toen, want al met al een zeer veilig verhaal. Vandaar dat het ook zo in de prijzen kon vallen, vermoed ik (zowel het door een blanke vrouw geschreven boek als de film). Gregory Peck speelt de rol van de blanke redder (die uiteindelijk faalt). De zwarten in het verhaal zijn objecten die er passief bij zitten en moeten gered worden. De zwarte beklaagde is letterlijk fysiek gehandicapt en begint te wenen tijdens het verhoor in de rechtszaal. Dat laatste is toch een teken van zwakte binnen het mannelijk rolpatroon dat toen zeker gangbaar was. De zwarte community staat erbij en kijkt ernaar, in stilte. Wanneer er uiteindelijk wraak komt op de blanke farmer wordt die wraak uitgeoefend door een halve gare blanke (Robert Duvall als Boo Radley), niet door een zwarte. Ik denk dat het in de mainstream Hollywood films van toen een ongeschreven regel was dat een zwarte niet de hand mocht slaan aan een blanke (en overeenkomstig het boek). Quentin Tarantino zou daar enkele decennia later iets aan doen.

Dus vanuit perspectief van de rassenkwestie: het is een tamme bedoening die blanke middenklassers mogelijks empathie liet voelen met de hele zaak. Als je er vandaag naar terugkijkt, valt vooral de passiviteit van de zwarten op. Het is niet een verhaal dat vandaag verfilmd zou worden, denk ik. Los van het mogelijke realisme van dergelijke toestanden in de jaren ‘30. Voor zwarte kijkers heeft dit hele verhaal niets empowerend.