To Kill a Mockingbird (1962)

Goh wat zonde dat bijna niemand deze klassieker gezien heeft!

Ik vond 'm erg goed. Ik moest er even inkomen, het begin was wat traag en gezapig... en eigenlijk bleef dat de hele film zo, maar ik werd er op een gegeven moment helemaal ingetrokken. Erg indrukwekkend en mooi verhaal (leuk ook hoe je alles vanuit het oogpunt van z'n dochtertje ziet), erg sterk geacteerd, sterke dialogen... en een leuk klein rolletje voor een erg jonge Robert Duvall aan het eind

4 *

Voor mij had de film eigenlijk 2 delen. Het gedeelte met die kinderen die 's zomers buiten allerlei aktiviteiten doen en Atticus Finch met de rechtzaak van Tom Robinson. Het gedeelte van de berechting van Tom Robinson vond ik zeer sterk, maar dit duurde helaas erg kort. Wat ik tevens best wel eng eruit zag zien was de manier hoe Boo achter die deur stond. Ook begreep ik niet helemaal hoe en wat met die Boo.
Het dorp had trouwens een hele enge maar toch interessante sfeer voor mij. Dat maakte de film goed voor mij. Dat dorp deed me denken aan iets van vroeger.
In het algemeen vond ik de film wat langdradig, maar dat hoeft niet te zeggen dat ik me heb zitten vervelen. Integendeel, want elke seconde was leuk om te kieken.

Ik heb de hele nacht zitten nadenken hoeveel sterren ik zou geven, maar ik denk dat ik het op *3.0* laat.

EDIT: Ben wel blij dat ik eindelijk weer 's een klassieke film heb kunnen kieken..

Beetje tegenvallende klassieker. Het is op zich wel een goed verhaal en aardig uitgewerkt, het ziet er mooi uit, maar ook een beetje te braaf en dat gedoe met die kinderen vond ik allesbehalve interessant.

Mooie film. Cinematografisch bij vlagen echt prachtig zelfs. Echt opvallend.

Erg knappe vertelwijze vanuit het dochtertje. Veel thema's, naast racisme is dit ook een beetje een film over het verlies van onschuld. De verhaalstructuur, waarbij je eerst de vrij onschuldige kinderwereld ziet waar die rechtszaak tussendoor komt geslopen, vond ik boeiend en aangrijpend.

4.0*

ik dacht dat de film vooral draaide om het proces met Tom Robinson, maar dat is helemaal niet zo. sterker; het is compleet ondergeschikt. het is eerder een middel om wat duidelijk te maken, dan een doel op zich. het gaat om de belevenissen van de twee kinderen. het proces is dus slechts een onderdeel van de wervelende wereld van racisme, jongensboekachtige avonturen en de gesloten en bekrompen gemeenschap waarin de familie Finch leeft.

prachtige cinematografie, prima rol van Peck en veel erg goede scènes. vooral als die Ewel in beeld is. Rolletje van Duvall was ook erg goed op het eind, maar ik had pas door dat hij het was toen ik hier de reacties las. Het eind was dan ook prachtig. Prima film die je echt moet zien als je van oude klassiekers houdt.

Hmm, interessante discussie. Interessante film ook wel, al is het jaaaaren (nu ja, een stuk of 5 denk ik) geleden dat ik hem zag. Tijd voor herziening; waarom komt zo'n film niet gewoon regelmatig op tv? Ehm eerst 3* maar, want een 6/10 bij de IMDB zag ik. Toch overschat?

Prachtige en sfeervolle klassieker met een meesterlijke Peck. Sterk verhaal en zeer mooi gefilmd. Voelt nauwelijks gedateerd aan. Een aanrader. Zeer goed.

Flinke tegenvaller. Ik ben een enorme fan van rechtbankfilms zoals Anatomy of a Murder, Witness for The Prosecution, A Few Good Men. Gewoonweg steengoede films, die puur staan op hun script en hun acteerprestaties. Als deze dan op nr 1. staat bij AFI's Top 10 Courtroom Drama's verwacht je de rechtszaal wel net iets meer te zien dan dat halfuurtje. De film heeft ook helaas te maken met een flink stukje melige moraliteit en wat bordkartonnen personages (die Ewell!). Tijdens de eindspeech van Finch tegenover de jury ontbrak gewoon de Star Spangled Banner op de soundtrack. De film stijgt nog net boven het gemiddelde uit door de heerlijke charismatische rol van Peck. 3*

Wat een idiote post. Een meer genuanceerde reply verdient het ook echt niet.

Maar goed, ik vond de film voor 1962 juist heel modern ogen. Met name het camerawerk en muziek (denk aan de begintitels) en geluid (de scene in de rechtbank!) vielen me daarbij op. Ook het acteerwerk was gewoon heel sterk en het verhaal - politiek correct of niet - is toch verre van saai te noemen.

Ik vond het overigens allemaal niet zo subtiel als NarcissesBladsp. het vindt. Sterker nog, met name volgens de huidige maatstaven lag het sentiment er toch vrij dik bovenop. De scherpe goed/slecht verhoudingen zijn voor het gebrek aan subtiliteit tekenend. Niet dat dit negatief is overigens. Sterker nog, het sentiment werkte voor mij gewoon harstikke goed.

Gewoon verdiende klassieker dus.

Peck is niet zozeer briljant in z'n vertolking qua acteerwerk, het karakter is daar iets te beperkt voor, maar dit maakt hij meer dan goed door z'n magnifieke uitstraling. - Als hij op het scherm, dán kijk je ook. Aandachtig.

Het is tevens één van de weinige Amerikaanse films die ik gezien heb waar de kindacteurs uberhaubt enige kwaliteit hebben, en om dan te zien dat vooral Mary Badham zó goed is, is natuurlijk een verademing.

Verder een goed gebrachte setting, mooie, onverwachtse vertelling van het verhaal (via de ogen van de kinderen) en bovendien een goede opbouw.

Erg mooie film waarin de jeugd van een meisje verweven wordt met een rechtszaak, die in de jaren '60 vast een thematische knaller was. De kritiek dat dit uit haar oogpunt gefilmd wordt, kan ik niet goed snappen. Ik vond het namelijk reuzespannend hoe zij met haar broer en dat zomervriendje allerlei 'kleine enge' avonturen beleven. Tegen het eind komt de al een tijd lopende rechtszaak aan bod, waarbij zij vooral hoopt dat haar vader 'wint'. De kinderen supporteren vooral voor hun vader en het maakt hun niets uit of de gedaagde een blanke of een zwarte is. Dat onderscheid maken ze volgens mij gewoonweg niet.

Goed acteerwerk overigens van Gregory Peck (ik associeerde hem telkens met Bas van der Vlies ) en kinderen.

Heel behoorlijke klassieker, maar toch ook wel met wat minpuntjes. Buiten Peck en de kinderen werd er hier en daar toch flink overgeacteerd wordt door een deel van de cast.

Die 'verkrachte' dochter bijvoorbeeld deed echt maar wat, haar vader was ook niet erg overtuigend. Verder vond ik het eerste uur beduidend leuker dan het laatste uur, die rechtbankscenes duurden te lang (een bekend euvel in rechtbankfilms, ook al is dit geen pure vorm). Nu lijkt het alsof er maar weinig te genieten viel, maar To Kill A Mockingbird is best een leuke film, mooi verhaal.

3*

Briljante film. Weinig hollywoodfilms vinden zo'n perfecte balans tussen een uiterst voelbare en vastgrijpende sfeer en een dusdanig sterk opgebouwd, boeiend en confronterend verhaal. Dat het geheel vanuit de ogen van de kinderen wordt verteld (met uitzondering van de rechtszaak!) is een briljante set waardoor we als kijker op slimme wijze met de gruwelijkheid van onze samenleving worden geconfronteerd. Een absolute aanrader voor iedereen die meent een filmliefhebber te zijn.

Mooie film, met een erg mooie en toepasselijke titel, zo zal later blijken. Een Mockingbird is volgens de film een vogel zonder kwaad en dus een onschuldig dier. De neger bleek uiteindelijk ook onschuldig, maar werd toch vermoord.

De film blinkt qua cinematografie ook uit. Zeer mooie zwart-wit beelden worden op fraaie wijze met elkaar afgewisseld, waarbij ook goed gebruik wordt gemaakt van schaduwen. Het deed me op de een of andere manier een klein beetje aan The Night of the Hunter denken, waar dit soort shots ook al zo mooi naar voren komen.

De film heeft een goede opbouw en de vertelstructuur vanuit het meisje werkt ook erg goed. Sowieso leuk om naar de avonturen van de kinderen te kijken, waarna op een gegeven moment plotsklaps de rechtzitting begint. Peck acteert naar behoren, maar heeft vooral een sterke uitstraling. De kinderen acteren overigens wel erg sterk, vooral het meisje. De rechtszaak zelf is voorspelbaar en de argumenten die op tafel komen ook niet altijd even sterk. Gelukkig gaat de film daarna weer ijzersterk verder, met een paar verrassende momenten en een wat mij betreft prima einde.

Kleine 4,0*

Eerder vandaag schreef ik bij L'Avventura dat de film ongeveer zo was als ik verwacht had, maar dat dit niet zo slecht uitpakte als ik vreesde. Bij To Kill a Mockingbird vond ik daarentegen een film die compleet anders was als verwacht en die ook nog eens beter was dan ik vermoedde. Dat zie ik nog liever eigenlijk.

Ik dacht dat dit een en al rechtzaak zou worden en daarnaast zo'n typisch maatschappelijk betrokken film waarvan je er eind jaren '50 en begin jaren '60 zoveel zag. Schijnbaar kwam men er in Hollywood rond die tijd achter dat er iets fundamenteels mis was met de verschillende maatschappelijke verhoudingen in Amerika. Zeker als het op de verhoudingen tussen zwart en blank aankomt. Gevolg was een lading films die dergelijke thema's aankaarte, vaak geregisseert of geproduceert door Stanley Kramer. Ik heb er niet veel van gezien, maar naar huidige maatstaven zijn dergelijke films, hoewel goedbedoeld, wat te simplistisch en hebben wat aan hun kracht verloren. Ik vreesde dus dat To Kill a Mockingbird in deze groep behoorde.

In zekere zin is dat ook wel het geval. Ja, er zit een verhaallijn in rond rassenverhoudingen en ja, dit wordt allemaal net wat simpeler neergezet als dat het is. De verrassing voor mij was echter het perspectief. Ik wist niet dat de film bekeken zou worden vanuit de ogen van kinderen. En dit maakt een wereld van verschil!

Er wordt hier in enkele berichten al naar gehint, onder andere door Mister Blonde en BASWAS, maar ik maak er maar even een statement van: To Kill a Mockingbird is een kinderfilm! Niet voor de allerkleinsten, maar voor kinderen die waarschijnlijk aan het einde van hun basisschoolperiode zitten. Ik kan me voorstellen dat dit voor hun een razendspannende en zelfs magische filmervaring kan zijn, mits ze bereid blijken voor zwart-wit-beelden.

Waarom noem ik dit een kinderfilm? Niet alleen omdat het vertelperspectief vanuit kinderen is, al speelt dat wel een rol. Belangrijk is de sfeer. Het deed me aan The Night of the Hunter denken, zelfs al valt die film in een heel ander genre en is daar de stijl nog enkele malen excentrieker. In zekere zin is To Kill a Mockingbird gefilmd als een sprookje. Recensies op het internet spreken gek genoeg van een realistisch uiterlijk. Natuurlijk bestaat de plaats waar het zich afspeelt echt en zitten er autobiografische elementen van de schrijfster van het boek in, maar de filmstijl is niet direct realistisch. Er zit zelfs een minimale vorm van expressionisme in. Twee scènes doen meer denken aan een horrorfilm dan aan de werkelijkheid, namelijk Boo's schaduw die vrij vroeg in de film boven Jem hangt en de 'schurk' die dronken op de auto afkomt waar Jem in zit. Doen deze aan de realiteit denken? Zeker niet. Neem daarnaast ook het moment dat Atticus voor de gevangenis moet wachten terwijl er een boze menigte op afkomt. Aan het begin zien we Atticus vanuit een afstand alleen zitten. De hele plaats is donker, maar waar Atticus zit is het licht fel, doordat hij een huiskamerlamp daar heeft neergezet. Het ziet er prachtig uit en het heeft een sprookjesachtige, heroïsche zeggingskracht. Maar is het realistisch, mwah, daarvoor is het teveel... anders. Dit gegeven wordt zelfs doorgedrongen tot in de rechtbank. Bijna alles hier is wit, waardoor de zwarte beschuldigde nog eens extra afgetekend wordt van de rest. Dat laatste kan ook persoonlijke verbeeldingen zijn, maar er zit zeker nog meer bewijs in voor een wat expressionistischere aanpak.

De keuze voor zo'n aanpak wordt gerechtvaardigt door de voice-over. Dit zijn echt beelden van iemand die terugkijkt op bealngrijke gebeurtenissen op het verleden (al zijn er een paar korte stukjes waar Scout eigenlijk niet bij was, maar dat vergeef ik wel en ze heeft er waarschijnlijk van gehoord). Herrinneringen kunnen soms dingen anders laten lijken dan ze waren en de film moet dus ook vooral als een subjectieve beleving gezien worden. Doordat de hoofdrolspeler indertijd een kind was herrinnert ze zich ook dingen zoals kinderen die begrijpen.

Dit rechtvaardigt ook het simplisme van de film. Een kind van zes is sneller geneigd om mensen in helden en schurken in te delen. Natuurlijk is pappa is de grote held. Bovenal zijn de woorden van de vader vaak zo simpel (en leerzaam bedoelt) omdat hij zijn kind grotemensendingen probeert uit te leggen. Daar kun je je als volwassene aan storen, maar in ieder geval zegt Atticus geen dingen die voor kinderen niet het leren waard zijn. Daarbij kruipen er soms donkere elementen in die door Scout als kind niet begrepen werden, al kan ik me die verbeelden. Bob is een onsympathiek, gemeen karakter, maar in mijn ogen geen complete schurk, omdat hij ook duidelijk een slachtoffer is van de omstandigheden waarin hij leeft. Dit komt nog wel duidelijk terug in de film zelf. Maar waarom wilde Tom Mayella helpen? Echt uit medelijden, of toch een zekere aantrekkingskracht (waarmee ik niet wil zeggen dat hij haar verkracht heeft of ook maar gedurft zou hebben haar te kussen, dat zeker niet)? En als Atticus beweerd dat Tom gevlucht is en toen neergeschoten, kwam bij mij meteen de gedachte in me op dat iemand bewust Tom had neergeschoten, omdat er nog hoop is dat hij vrijgesproken zou worden bij hoger beroep. Mulligan gaat verder niet echt op dit soort zaken in. Wijselijk want voor een kinderfilm zou dat te zwaar zijn, maar ik denk graag dat hij voor de volwassen kijker wat openingen overlaat die wijzen op volwassenere thema's. Of het mijn verbeelding is of niet maakt eigenlijk weinig uit.

De belangrijkste reden waarom ik dit echter als een kinderfilm zie is omdat ik het zo ervaarde. Ik voelde me bijna een soort kind tijdens het kijken. Gewoonlijk is het niet bepaald prettig om door een film als kind aangesproken te worden, want dat betekend vaak dat de toon betuttelend is en de makers denken dat je dom bent. Hier wordt echter meer het gevoel van de kindertijd benadert. Het voelt als een kinderavontuur. Dit komt ook het moraliserende karakter dat er bij vlagen in zit ten goede. Dat hoort een beetje bij de kinderervaring. Opgroeien, dingen meemaken en erbij leren.

De casting van Gregory Peck verdient een aparte vermelding. Hij won een Oscar voor zijn rol, maar eigenlijk vind ik hem niet echt beter spelen dan anders. Hij is hier simpelweg beter op zijn plaats. Peck is nooit een favoriet van mij uit de oude acteerstal geweest. Hij is vooral geschikt voor onbuigbare rollen met een soort gezaghebbende, ietwat elitaire uitstraling. Een soort gentleman- Charlton Heston. Meer charisma dan acteertalent. Dat is echter precies wat Atticus Finch nodig heeft. Zijn vader gezien vanuit de ogen van de dochter behoort een beetje larger-than-life te zijn, een supernobele goedzak. De Oscar had Peck dan ook eigenlijk moeten afstaan aan de castingdirector. Zelden zo'n effectief staaltje casting buiten acteerwerk om gezien.

Ik twijfelde de hele tijd tussen 4* en 4,5*. Er is één moment waar ik echt een probleem mee heb. Als Atticus Finch die zwarte gemeenschap verteld dat Tom dood is komt die Bob eraan en spuugt Atticus in het gezicht. Atticus reactie had ik niet willen missen, maar dat die zwarte gemeenschap niets doet bij de aanwezigheid van Bob, die hun familielid onschuldig de dood in jaagde en vervolgens de man die voor hun opkomt in het gezicht spuugt gaat er bij mij niet in. Ik snap dat de zwarten zich in zo'n plaatsje wat rustiger moesten gedraagde om te voorkomen dat ze een lynchmob op hun dak kregen, maar dit is wel erg passief. Ik geloof het niet. Daarnaast vond ik sommige dingen net wat te voor de hand liggend en voorspelbaar, zoals dat Boo niet slecht bleek te zijn en uiteindelijk ergens een helpende hand zou bieden. Al is zijn uiteindelijke verschijning dan toch wel pure filmmagie

Toch kan ik me hier allemaal enigzins overeenzetten, omdat To Kill a Mockingbird toch wel een bijzondere ervaring voor me was. Ik heb de afgelopen jaren wel kinderfilms gezien die me bevielen en ook goede sprookjes op celluloid gezien, maar geen film heeft het kind-zijn denk ik ooit zo sterk voor mij voelbaar gemaakt als deze. Het deed me denken aan hoe ik als zesjarige verwondert kon raken door een sprookje. Een dergelijke ervaring is toch wel 4,5* waard.

Helemaal mee eens. Ik had precies hetzelfde gevoel bij deze film. Deed me qua perspectief een beetje denken aan die film met die honkballertjes (The Sandlot ofzo?). Ik heb dan ook weinig toe te voegen aan de recensie van The One Ring.

Nou, ja, behalve dan het enige wat ik nogal ongeloofwaardig vond: de reactie van de sheriff op de doodslag van Bob Huppeldepup door Boo. Kijk dat hij Boo niet wilde vervolgen wilde er bij mij wel in, maar de reden? Dat hij in het zonnetje gezet zou worden????

Nu ben ik geen jurist, maar Jem was bewusteloos en Scout zag geen ene moer: Boo had voor hetzelfde geld de aanvaller geweest en Bob de 'held'. Wie weet wat er zich precies afspeelde?

Als de sheriff nu bang was dat Boo vervolgd zou worden en door zijn lijpe uiterlijk wellicht zelfs veroordeeld...

Maar soit, kniesoor die daar op let. Ik vond het een mooie klassieke film waarvan de twee speeluren voorbijvlogen. Mooie ouderwetse muzikale van Elmer Bernstein ook.

De zoveelste film over rassendiscriminatie, kleinzierigheid en vooringenomenheid in de Amerikaanse samenleving.

Het eerste gedeelte van de film leek mij eerder een jeugdfilm, hetgeen enigszins nodig was om de intrigue achteraf te verklaren, maar te lang uitvalt.

In het tweede gedeelte neemt Gregory Peck plaats in de lange rij Hollywoodvedetten (Tracy, Fonda, Stewart...) die in een rechtszaak ooit pleitten voor waarheid en gerechtigheid.

Het is wel het beste deel van een film, die op IMDB met een 8,5 rijkelijk beloond wordt. De knappe prestatie van de immer innemende persoon van Gregory Peck zal er wel voor een stuk tussen zitten.

Normaal ben ik wel een liefhebber van scene's en films in rechtbanken. Ik vind het altijd erg mooi om te kijken naar de ondervragingen van de advocaten en de manier waarop ze proberen om de waarheid te achterhalen en de mensen met een dichtgetimmerd bedacht verhaal te laten breken. Toen ik het verhaal van deze film las en zag dat deze op tv kwam, wist ik meteen dat ik deze op zou gaan nemen.

Vandaag heb ik dan eindelijk de film bekeken en ik moet toch toegeven dat de film een beetje tegenviel. Het gedeelte waar ik erg naar uitkeek, de rechtbankscene('s), waren erg goed! Daar moet ik heel eerlijk in zijn. Maar voor mijn gevoel duurde ze veel te kort in verhouding tot de rest van de film. De delen van de film die nog over de rechtbank gingen vond ik ook nog erg boeiend, zoals de scene waarbij de boeren(?) zich verzamelden voor de gevangenis. De rest van de film vond ik echter erg langdradig. Helemaal de scenes over de buurjongen, die eigenlijk maar een kleine rol speelt in het gehele verhaal

Uiteindelijk kom ik toch uit op een kleine voldoende, maar dit komt alleen door de sterke rol van Gregory Peck en de rechtbankscene('s)

*3,0

De onrechtvaardige wereld bezien door de ogen van een kind

Als je de wereld bekijkt door de ogen van een kind, zie je geen paradijs. De rauwe werkelijkheid krijgt geen roze randje en de misstanden zijn niet plots verdwenen. Wel zijn de verhoudingen anders en borrelen er andere vragen op, terwijl volwassen twijfels kinderlijke zekerheden kunnen zijn.

Met deze insteek is in To kill a mockingbird een rechtbankdrama te zien, waarin een zwarte man zich moet verdedigen voor de verkrachting van een blanke vrouw. Omdat we kijken door de ogen van het zesjarige meisje Scout staan de verhoudingen verteltechnisch op zijn kop. Lang blijft de rechtzaak, waarin vader Atticus Finch (een prachtrol van Gregory Peck) de zwarte man verdedigt, op de achtergrond.

Scout, haar broertje Jem en hun vriendje Dill vinden de mysterieuze buren veel spannender. Daar woont een geestelijk gehandicapte jongen met de bijnaam Boo die zich zelden laat zien. Terwijl vader Atticus zich opmaakt voor een zeer gevoelige rechtsgang (het verhaal speelt in de jaren dertig, en de zwarte man is bij voorbaat al schuldig verklaard door het dorp) hebben de kinderen oog voor heel andere zaken. Veel gaat buiten hen om, maar gaandeweg pikken ze wel degelijk op dat er iets aan de hand is in het dorp en dat Atticus daar een centrale rol in speelt.

Maar voor de kinderen is kleur geen issue. Vanzelffsprekend zitten ze tijdens de rechtzaak dan ook op het blacks only-balkon. Vanuit die positie dringt pas goed tot hen door wie hun vader nog meer is dan een wijze, lieve ouder, die sinds de dood van zijn vrouw het gezin alleen moet bestieren.

To kill a mockingbird is allang een filmklassieker geworden. Maar eerlijk gezegd is die dat niet vanwege de vernieuwende regie. De kern is toch echt het verhaal, gebaseerd op Harper Lee's beroemde roman. Wellicht was het gewaagd op om deze manier het thema racisme in een film aan te snijden, maar zonder dit ijzersterke verhaal als fundament was regisseur Robert Mulligan vermoedelijk nergens geweest.

En dan zijn er nog de acteurs, waarbij ik Peck al genoemd heb. Robert Duvall maakt hier zijn filmdebuut in een kleine, maar zeer relevante rol. En zeer opvallend zijn de kinderen. Vooral Scout (Mary Badham) is aanstekelijk als jongensachtige wijsneus. Zij leert in dit verhaal van haar wijze vader over recht en onrecht en over de onrechtbaardigheid van het leven. En zij leert de belangrijke les je altijd eerst in een ander te verplaatsen. Maar zij is ook de beschouwer en degene via wie de kijker het verhaal geserveerd krijgt. Daardoor kantelt het beeld en krijgt het verhaal een verrassend perspectief.

Deze film heeft mij lang tegengestaan vanwege zijn lelijke titel. Gelukkig blijkt het lage niveau van de titel geen afspiegeling te zijn voor het niveau van de film. Ik vond het een prima film over het verlies van onschuld, die vroeg of laat bij iedereen gepaard gaat.

Het eerste uur is het meest interessant om te volgen, omdat wij alles gadeslaan vanuit de belevingswereld van 2 kinderen. Ik weet nog wel dat ik en mijn vriendjes en vriendinnetjes zich altijd ophielden bij een geheimzinnig bosje, waar volgens geruchten een zwerver danwel kinderlokker zou leven. Onder hoogspanning probeerden we steeds verder tot in het bosje door te dringen, als je de sloot was overgestoken en over het prikkeldraad bij de bramenstruiken was gestapt, was dat al heel wat. Eenzelfde gevoel kreeg bij deze film, waar de kinderen no - go - area `s in hun buurt aftasten, omdat ze nog geen gevaar zien.

Het tweede uur kon mij ook wel boeien. Ik vond dat de rechtzaak redelijk subtiel in het verhaal verweven werd. Voor de jaren `60 is deze film eigenlijk behoorlijk controversieel, aangezien de regisseur het Amerika van die tijd een spiegel voor weet te houden.

Tot slot wil ik ook nog even opmerken dat ik af en toe aan The Night of the Hunter moest denken bij het aanschouwen van deze film. Niet qua camerawerk, maar qua dreiging die het naar onschuldige kinderen uit weet te stralen. Een dikke 3,5*

Martin Visser beschrijft het perfect:

Want dat is wat deze film is. Het heeft ook precies de impact die het zou moeten bereiken. Twijfel. Hoe komt het toch dat dit soort dingen mogelijk zijn?

Het eerste deel, tot aan de hoorzitting, vond ik vrij matig. Het begon nog wel leuk, maar het duurde veel te lang. Enige pluspunt vond ik het accent en dan vooral die van Shout. Op de een of andere manier klonk ze heel warm.
De hoorzitting is by far het beste deel van de film. Geen overbodige trucjes, geen ingewikkelde subplots. Een recht toe recht aan verhaal dat zijn doel recht in de roos treft. Het moment waarop het vonnis werd uitgesproken... verbazing. Met hoeveel gemak het woord guilty werd uitgesproken. Alsof het een makkelijke beslissing was. Mijn gevoel was een beetje te beschrijven als het gevoel wat je hebt als je hoort/ziet dat je een onvoldoende gehaald hebt, maar je geen flauw idee hebt hoe dat komt. Met als enige verschil dat jij waarschijnlijk wel echt een onvoldoende hebt gehaald, terwijl Tom toch echt onschuldig is.
Het laatste deel had van mij ook niet echt gehoeven. Ik denk dat stoppen na de hoorzitting de film zelfs beter gemaakt zou hebben. Een beetje in het ongewisse laten wat er nou precies gaat gebeuren. Aan de andere kant zou het daardoor de achterliggende gedachte wel voorbij schieten, dus wat dat betreft heb ik een beetje gemixte gevoelens. Er is ook niks mis met het einde hoor. Het is alleen geen einde waar ik echt dagenlang nog mee in mijn hoofd zal lopen.

Een goede film met een te lang durende introductie, een steengoede hoorzitting en een goed (niet veel meer) einde.
Zijn klassiekerstatus zeker waard!

Zeer goede film. Erg mooi en realistisch alles vanuit het standpunt van de kinderen, en dan vooral Shout, weer gegeven. Inderdaad een erg trage opbouw, maar dat had wel iets. Soms was het me écht iets te langzaam, maar vaak vond ik het juist leuk om te zien. Deed me denken aan mijn eigen jeugd en bepaalde generatieverschillen tussen de mijne en de hunne. Het acteerwerk was veelal goed, soms subliem. De stem van Gregory Peck is haast hypnotiserend. De muziek/soundtrack was niet veel, maar ik neem aan dat dat in die tijd een nog niet zo belangrijk punt was.

Al met al een zeer geslaagde film, ondanks mijn lage verwachtingen.

Wisselvallige film.

Deze film is als zwart-wit-film veel kleurrijker dan ingekleurde films. De film is verder ook mooi gefilmd. Dit is natuurlijk te danken aan de goede locaties.
Ook de vrouwelijke verteller draagt veel mee tot de sfeer van de film. Spijtig dat deze later in de film weinig te horen is.

Maar dan kakt het rap ineen. Dat de film gaat over kinderlijke onschuld, en over het rechtsysteem gezien uit de ogen van een kind kan ik inkomen. Het is eens wat anders, en in het boek zou dit wellicht nog beter gestaan hebben. Maar zoveel nadruk op de kinderen is wat van het goede te veel.
Het toppunt hier van is waar de kinderen de menigte voor het politiebureau wegjagen

Daarnaast zijn de rednecks wel zeer karikaturaal neer gezet. Ik had er eigenlijk voor gevreest.

De rechtzaak zelf is ook niet veel soeps. Het blijkt wel dat de man onschuldig is, maar Atticus gaat niet diep genoeg. Zelf ik zou het beter aangekunnen hebben.
Die speech op het einde was ook nogal overmoraliserend (film is uit 1962) en totaal oninteressant.

Overgens vind ik het verdict van de jury niet echt geloofwaardig. Zelf de domste redneck ziet toch dat hij onschuldig is?

Er klopt trouwens iets niet aan de tijdlijn. (Een schooljaar gaat voorbij. Terwijl men bij de rechtzitting niet spreekt over 'vorig jaar').

Groot pluspunt wat er voor zorgt dat ik de film op het einde meer ging waarderen was de aanval op de kinderen, en de kennismaking met Boo. Je moet niet bang zijn voor wat je niet kent. Dat maakt de film net iets mystieker en intrigerender. Krijgt hiervoor een vol punt meer.


3,5*

Deze film stond al lang op mijn lijstje en heb hem gisteren eindelijk voor de eerste keer gezien. Ik had op voorhand een beetje de vrees dat het een clichématig verhaal ging zijn.

Dit was gelukkig niet het geval, vooral dankzij het originele standpunt waaruit het verhaal verteld wordt (uit de ogen van Scout). Verder was het acteren van Gregory Peck zeer indrukwekkend, hij speelt zijn rol van moraliserende, alleenstaande vader gewoon perfect. Verder zijn de acteerprestaties van de kinderen ver boven gemiddeld, wat ook naar mijn mening niet veel voorkomt. Het verhaal is driedelig opgebouwd, waarvan het procesgedeelte veruit het meest interessante.

Ondanks dat deze film zijn klassiekerstatus zeker verdient, geef ik hem "maar" 4. Ten eerste omdat het verhaal redelijk voorspelbaar is en de controverse een beetje verloren is, ten tweede omdat er toch een paar clichébeelden inzitten (de kinderen die in het zwarte gedeelte gaan zitten enz) en ten derde omdat er een paar scènes niet geloofwaardig overkomen (vooral de scène waar Scout de menigte voor de gevangenis toespreekt vond ik niet geslaagd).

Dit zijn maar details natuurlijk in deze zeer genietbare film.

Deze zwart-wit film eens bekeken en 'k vond hem goed, maar meer ook niet (de hoge notering in de IMDB lijst vind 'k toch te hoog). We volgen rassenhaat en vooroordelen doorheen de ogen van een jong meisje en deze aanpak werkt wel. Het verhaal was redelijk boeiend, al mocht het misschien allemaal iets sneller verlopen. De rechtbankscène was interessant gebracht en verveelde niet. Het einde vond 'k wel verrassend, dus dit is wel leuk meegenomen. De cast deed het goed en de muziek paste bij de film.

'k ben blij dat 'k deze nu ook eens heb bekeken, maar 'k zou de film niet direct opnieuw bekijken.

Aardige film, waarin de rassenhaat in Alabama in de jaren '30 wordt bekeken door de ogen van een kind. Absoluut een toegevoegde waarde hier, het is interessanter om Scout als hoofdpersonage te nemen dan Atticus Finch zelf. De opbouw naar de rechtbankscène is best aardig, al had er hier en daar wel wat weggelaten kunnen worden. De zitting zelf vond ik een van de mindere scènes, er werd door bepaalde acteurs nogal overtreden geacteerd. Het lag er allemaal wel erg dik op. Het eind was daarentegen wel weer de moeite waard. Aardige klassieker, al valt het rechtbankgedeelte zelf tegen.

Ik kende het verhaal niet, enkel dat de film bestond. Wat een rechtbankdrama moest zijn werd een bredere kijk dan dat door de ogen van een kind. En dat wordt vrij goed volgehouden. Daardoor oogt alles soms wel als een kinderverhaal. In elk geval een origineel uitgangspunt en met de kinderen krijg je soms wel beklemmende scènes als je merkt dat er een situatie voordoet waarop kinderen zeggen wat volwassenen zouden moeten denken.

De film kijkt als een boek en ik denk dat het boek beter is dan de film. Ik heb het boek niet gelezen, dus het volgende is louter een gissing. In mijn ogen voegt de film niet veel meer toe aan het boek. Visueel had ik in het begin wel wat verwachtingen, al werd het stelselmatig gewoon een goed onderhouden weergave van een geprezen boek. Op zich ook al een verdienste en met het sterke acteerwerk (als je van dit theatermatige type houdt toch) krijg je een zeer aangename film. Geen topper, maar anderzijds wil ik gerust meer van dit zien.

Mooie transfer op Blu-ray voor deze 'To Kill a Mockingbird'. Qua sfeer en op visueel vlak een pareltje. ''Leer jezelf eerst in een ander verplaatsen''.. prachtig hoe de kleine Scout centraal staat in dit verhaal, zowel de levensles die ze van haar vader leert als de manier waarop ze tussen haar vader en de grote groep mannen in staat voor de gevangenis zijn érg mooi. Ik had echter verwacht meer van de rechtzaak te zien; dit bleek niet het geval. Geen probleem, mooie en (op ''avontuurlijk'' vlak) herkenbare 'jeugd'-film. Sterke rolbezetting (kinderen, Peck) in een film over onrechtvaardigheid en opgroeien.

Een lichte teleurstelling na het lezen van het boek. Alle elementen uit het boek lijken hier op een hoopje gegooid te zijn, alsof de makers snel een lijstje met belangrijke gebeurtenissen in het verhaal wilden afvinken. De zwart-wit-fotografie is adembenemend (om van de begingeneriek nog maar te zwijgen!), maar het verhaal van de film kon me nergens echt meeslepen, terwijl het boek dat wel deed.

"Miss Jean Louise. Miss Jean Louise, stand up. Your father's passing."

Dit was natuurlijk een must-see. Die je gelooft het nooit me getipt is door een leeftijdsgenoot. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het vond tegen vallen, ik had meer verwacht van een film die zo'n grote naam heeft onder de filmkenners. Het speeld misschien ook mee dat ik deze zonder ondertiteling heb gezien en daardoor de helft van de tijd het niet verstond (die lui praten allemaal zo raar, op Peck na dan).

Gregory Peck acteert geweldig en doet het erg goed in deze rol. Die kinderen zijn in het begin tenenkrommend maar hoe langer de film vordert hoe meer het wend; Ik vind het ook erg knap van Robert Mulligan dat hij zulke prestages uit die kinderen gekregen heeft. Verder zijn alle acteurs ook wel goed.

De muziek van Elmer Bernstein is het beste van de hele film. Een erg dramatische en soms Cowboy-achtige score.

De film is een beetje langdradig en het fijt dat het zwart-wit is werk dan niet echt mee. Bij The Elephant Man had ik er niet zo'n last van maar hier zou ik toch liever kleur hebben.

Het verhaal en de climax zijn wel onovertroven. Dat gedeelte met die kinderen en dat huis (dt spookverhaal) dat lijkt heel cliché maar dat komt omdat ze dat hier van hebben nagedaan. Ik heb wel een paar vraagtekens? Wat in hemelsnaam gebeurde er op die Halloween-nacht? Leeft dat jochie nog?

Ruime voldoende, een keer herzien met subs indien mogelijk.