To Kill a Mockingbird (1962)

Dat dus

Vind dit een zeer mooie film. Normaal gezien erger ik mij nogal snel aan film met grote rollen voor kinderen aangezien zij zelden natuurlijk overkomen, maar in deze film acteren de kinderen werkelijk fantastisch. Vooral het personage Scout vind ik overweldigend voor iemand van die leeftijd. De rol van Gregory Peck is dan weer iets te overroepen. De speech die hij geeft in de rechtszaal is totaal niet overtuigend (en saai), en ik had de indruk dat Peck eigenlijk nogal bang was van Tom (in het echt dan). Ze zeggen ook géén enkel woord tegen elkaar in de film, en toch wordt er een zekere band verondersteld... Toch zeer ontroerende en menselijke film. 8/10

Een prachtige film met inderdaad een stevig neergezette moraal die Atticus Finch samen met zijn kinderen symboliseren. De film werkt sterk op je gevoel zonder dat het echt sentimenteel of zelfs larmoyant wordt. Ik denk dat je deze film pas echt naar waarde kan schatten (Finch verdedigt terecht het vermogen om je te kunnen inleven en stimuleert dan ook het lezen) als je de film in de Amerikaanse geschiedenis plaatst.
De film verschijnt in 1962. In 1954 deed de Amerikaanse Hooggerechtshof een belanrijke uitspraak: er moest een eind komen aan gescheiden onderwijs in de zuidelijke staten. In 1957 ( 3 jaar later!) hadden dappere zwarten het plan opgevat hun kinderen op een blanke school in Little Rock (staat Arkansas) te plaatsen. De staatsmilitie o.l.v. gouveneur Orval Faubus liet de school omsingelen en voorkwam dat de zwarten de school konden
betreden. Faubus werd de held van het blanke zuiden.
President Eisenhouwer sommeerde Faubus de troepen terug te trekken. Hij deed dat waarop de blanke bevolking van Little Rock het recht in eigen hand nam. Een hysterische menigte belette dat de negerkinderen naar de blanke school konden gaan. Om de orde in de stad te herstellen en het recht doorgang te laten vinden moest President Eisenhouwer een hele luchtlandingsdivisie naar Little Rock sturen. Dagelijks werden de negerkinderen door soldaten naar school gebracht. Faubus reageerde daarop door alle middelbare scholen in Little Rock te laten
sluiten. Pa in 1959 werden ze op bevel van een federale
rechtbank weer opengesteld. Met verbijstering constateerde de hele wereld hoe hardnekkig de rassenwaan in een groot deel van de ""democratische" Verenigde Staten nog altijd was.
Op 28 augustus 1963 vond de Mars op Washington plaats.(King: "I had a dream....") De bedoeling was het Congres aan te sporen niet langer te dralen met het goedkeuren van de wet op de Burgerrechten die door President Kennedy was ingediend. De wet werd in de zomer van 1964 pas aangenomen. Op 8 juni 1965 ontving King uit handen van president Johnson de pen waarmee deze de wet had ondertekend, die de negers in de zuidelijke staten het volledig stemrecht gaf. (bron: "Aanzien 20e eeuw, het wereldnieuws in beeld, Spectrum BV 1980)
"To Kill a mockingbird" is dan ook voor mij een uiterst slimme ingehouden kritiek op de toestanden in het Zuiden. De film kiest het perspectief van de kinderen: wat
sterk op het gevoel werkt en ontwapenend werkt. De moraal van Atticus wordt als het ware beschermd door de commentaren van de onbevangen kinderen. De scéne voor de gevangenis is voor mij dan ook exemplarisch voor de film als geheel: de ontvangst van deze film in de Amerikaanse samenleving. En dan natuurlijk vooral het Zuiden: de film speelt zich daar dan ook af. Ik denk dat deze film belangrijk is geweest voor menig discussie in Amerika over rascisme. De film, die waarschijnlijk rekening moest houden met de conservatieve filmmaatschappijen, is geen keiharde kritiek, het rasciale conflict wordt niet al te zeer benadrukt: het tonen van de werkelijkheid door de ogen van kinderen en de waardige manier waarop Attics Finch de beledigingen opving zal in die tijd diepe indruk nagelaten hebben. Gregory Peck is dan ook gelijkgesteld aan zijn rol.
(mijn dubbel dvd bevat vele extra's die dat laten zien). Voor de Amerikanen (toen zeker) is Gregory dan ook een held. (waarbij zijn persoonlijk familieleven dit versterkte)
De documentaire "Fearful symmetrie" (als extra) geeft een mooi verslag, (meer de perspectief van de blanke dan van de zwarte, parallel aan het verhaal dus), van de film en geschiedenis. ..."The least puerile of critics, may they rest in peace, have written that the novel and the film have transcended the usual artistic bounderies and snobberies by becoming pieces of folklore. This being of course a backhanded compliment. ...."Only a handful books in the last decade have ever been as widely read and beloved"....."Now it's poignancy, passions and power attain life fullest dimensions on the screen"....Dat Dill, de logerende buurjongen, in werkelijkheid Truman Capote was is natuurlijk ook leuk om te weten. Het boek bevat dus autobiografisch elementen: Atticus is dan ook gebasserd op Harpers, de schrijfsters, vader..... geheimzinnige Boo was dus een albino en heeft ook echt bestaan....zonlicht was gevaarlijk voor hem. en kwam allen s'avonds naar buiten...Sun Bowler was zijn echte naam.
Vandaar de mooie regel van William Blake:
"Tyger Tyger burning bright;
in the forests of the night.
What immortal hand or eye
could frame thy fearful symmetry"
Deze film met extra's is zeer de moeite waard 4,5*

Vond ik dit een verschrikkelijke slechte, politiek correcte film....

Ik haat het als kinderen gebruikt worden voor een politieke boodschap, nu zul je zeggen, dat is hier niet, maar uiteindelijk, bij die zaal, is het kindermisbruik.

Tja, buiten dat is de film voornamelijk saai. Er zit geen enkel Cinematografisch nieuwstandje in.

Denk ook even na, Fischerking, over die zwarte kinderen van Little Rock!

Soms is een spiegel van de werkelijkheid met de ogen van kinderen zeer effectief en gerechtvaardigd. Film gebuikt de kinderen op een waardige respectvolle manier: het zijn geen Noord-Koreaanse parade paardjes of kindsoldaten...De kinderen in deze film spelen zoals ze in werkelijkeheid zijn. En de zaak waar de film voor staat is waardevol. Waarom zouden (blanke) kinderen geen idealistisch steentje mogen bijdragen? Wat is trouwens het belang van politiek oncorrect zijn in tijden van duidelijk onrecht? Soms moet je ergens met z'n allen voor staan en dat kan ook op subtiele genuanceerde wijze.

Film hoeft trouwens niet altijd cinematografische hokus-pokus te zijn!

Wat een slap sentimenteel gezever over kindermisbruik. Is de film Fietsendieven van De Sica dan wel of niet politiek correct? Kunnen films naar de boeken Harry Potter nog wel? En is The Kid van Chaplin eigenlijk niet zeer verfoeilijk? En wat een foute film is Kinderen in Spijkerbroek ...

Nogmaals de film To Kill a Mockingbird gaat niet alleen over racisme, maar over opgroeien en zo volwassen mogelijk leren omgaan met allerlei verschillende vooroordelen in het leven waaronder racisme. Oftewel andersluidende meningen bijvoorbeeld niet eventjes heel gemakzuchtig gaan liggen veroordelen met een loze kreet van wel of niet politiek correct. Dit is een clichématig te gebruiken uitdrukking die niet anders pretendeert dan de grootst mogelijke gemeenschappelijke oogklep met vooroordelen te zijn.

In het zelfweggecensureerde advies uit bovenstaande quote om reacties wat meer sociaal te maken met o.a. de entertoets kon ik mij overigens wel vinden. Misschien komen sommige filmkritische nieuwstandjes dan wat beter tot hun recht en wordt het zo minder saai.

Correctie:

Moeder van alle politiek correcte handelingen is natuurlijk juist taalgebruik: "oncorrect" moet natuurlijk "incorrect" zijn!

Dat de (zwarte) hulp in de huishouding zelfs meehelpt bij het opvoeden, ze geeft immers Scout een standje, geeft de nuance in deze film aan. Dat ze door Atticus daarin gesteund wordt is zeker voor het Zuiden niet alleen een taboe (het feit dat dit op het filmdoek in het openbaar getoond wordt), maar ook een alledaagse waarheid. Dat is de kracht van de film: het vrije huishouden van Atticus toont het ware leven, veel Zuidelijke mensen konden zich er min of meer in herkennen. De scheidslijnen waren niet altijd even duidelijk. Deze film (en het boek) heeft als het ware een brug gelegd over, toendertijd, helse kloven. En nog steeds is er een litteken die door de USA loopt (en niet alleen daar!) Of is het een wond met een vurige korst? Zie de gevolgen van "Orkaan Cathrina" in New Orleans.....

In de Gone with the Wind uit 1939 heeft een blanke rijkeluisdochter een heel persoonlijke band met haar zwarte verzorgster.
In Rebel without a Cause uit 1959 lijkt een zwarte huishoudster de enige te zijn die nog echt geeft om een door zijn ouders in een chique huis eenzaam achtergelaten gozertje .
De vrije verhouding tussen een blank kind en een zwart personeelslid in To Kill a Mockingbird uit 1962 is dus helemaal niet zo uniek en taboedoorbrekend.

Het lijkt wel: vooroordelen om vooroordelen, vooroogdelen om vooroogdelen en voortanddelen om voortanddelen!

Mooie voorbeelden! Toch denk ik dat er een taboe was en zeker in Zuidelijke gebieden. (vooral bij blank, maar ook bij radicale zwarten). Alleen verdwenen deze taboes, min of meer, mede door deze populaire films. Met één film is de taboe nog niet doorbroken! Het is een gradueel proces. WO2 bijvoorbeeld heeft veel problemen gemaskeerd. Na de oorlog is er een proces van dekolonisatie opgang gekomen. Dat hebben de zwarten (extra) zelfbewust gemaakt. De films hebben ook een belangrijke emanciperende rol gehad. Naast sport en populaire muziek en later de televisie.

Maar je hebt een punt: "Mockingbird" is geen bijzonderheid. Maar deze film focust wel speciaal op het raciale conflict. Het sexuele thema in deze film (de vermeende verkrachting) is zeer zeker taboe doorbrekend. (niet alleen voor het Zuiden). De zwarte medemens en sexualiteit is bij vele blanken altijd gepaard gegaan met veel vooroordelen en angst. De Jazz muziek was voor velen veel te sexueel beladen. De zwarten gingen vrijmoediger om met erotiek. Dat was is in de muziek terug te vinden. Elvis met z'n heup bewegingen, deed zwarte blues muziekanten na en doorbrak een blank taboe. (zeker op tv!) Maar het riep ook veel angsten en vooroordelen op. "Mockingbird", dat trouwens in de jaren van de drooglegging afspeelt, brengt dit voorooordeel o.a. aan de orde.

Maar de emancipatie van de zwarten en meer tolerant worden van de blanken gaat met vallen en opstaan...het is geen rechte lijn. In tijden van economische neergang zullen rasciale conflicten helaas altijd weer de kop opsteken!

Eind 1958 vraagt regiseur (East of Eden, On the Waterfront etc.) Elia Kazan James Baldwin, een belangrijke zwarte schrijver die vele (blanke en zwarte) taboes aan de kaak stelde, om bij het Theatre te komen werken. Maar Baldwin voelde weinig achting voor het Theatre (die in die tijd hoog in aanzien stond)

Baldwin schrijft: "Ik ben er niet van overtuigd dat het werkelijk een Theatre is; wat daar gedaan wordt lijkt volgens mij nauwelijks meer te zijn dan een reeks commerciéle speculaties, die even afgezaagd zijn als zonder durf. Ik zag in een dergelijk opzet werkelijk niet veel toekomst voor mij weggelegd en ik was ongenegen om mijn moraal en talent - mijn leven- te riskeren met inspaningen, die mijn toch al zo hoge frustratiepeil alleen maar verder zouden kunnen doen stijgen". Baldwin begint aan een toneelstuk gebasseerd op de zaak "Emmett Till": "de negerjongen die 1955 in Mississippi werd vermoord. De moordenaar werd vrijgesproken (zijn broer die hem hielp de moord te plegen is nu plaatsvervangend sheriff in Rulesville)".........( 1964 uit voorwoord "Blues voor de blanke man".

Ik denk dat "Mockingbird" nog steeds belangrijke taboes of in elk geval een gemeden onderwerp naar het grote publiek bracht.

Het slimme aardigheidje in het verhaal van To Kill a Mockingbird is kinderlijke onbevangenheid toepassen om wat volwassen afstand te nemen in de beschrijving van ervaringen met intolerantie en acceptatie.

Racisme speelt zeker een rol in het verhaal van boek en film. Maar om nu steeds kinderlijk sentimenteel een moraliserend stokpaardje over discrimineren van stal te halen en op hol te laten slaan, doet het volwassen raffinement van boek en film behoorlijk tekort.

Persons attempting to find a motive in this narrative will be prosecuted, persons attempting to find a moral in it will be banished, persons attempting to find a plot in it will be shot. (Mark Twain in zijn voorwoord bij The Adventures of Huckleberry Finn)

In feite ben ik het met je eens BASWAS, alleen probeer ik de film in een context te pllaatsen en heb getracht het maatschappelijke klimaat te beschrijven waarin de film verschenen is. Ik vind het jammer als je de film niet "in de tijd ziet" en alleen op zijn cinematografie beoordeelt. De moraal ("steeds kinderlijk sentimenteel"??) komt dan vanzelf om de hoek kijken.

Alleen maar een verhaaltje vertellen?...dankje de Koekoek!

Sommige schrijvers/filmers executeren het liefst hun achtervolgende uitleggers zeker als die op de autobiografische toer gaan. Maar iets van de levenshouding schemert altijd in hun, zgn op zichzelf staande, kunstwerk door!

James Baldwin, uit "Een ander land":

"Misschien kwamen dergelijke geheimen, de geheimen van ieder mens, alleen dan naar buiten als betrokken persoon ze moeizaam in het licht van de wereld trok, ze aan de wereld opdrong en ze tot een deel van de algemene ervaring maakte. Zonder deze kracht inspanning was het geheime onderkomen alleen maar een

kerker waarin de mens verkommerde".

Pathetisch? Door pathos komen de mooiste dingen tot stand!

Vrolijk fluitende spotvogeltjes moraliseren natuurlijk ook met verhaaltjes vol kwetterende geluiden, en wat te denken van tijgers die lammetjes oppeuzelen. Bij deze twee ideeën begin ik spontaan al neuriënd te watertanden.

En dat gebeurt allemaal maar zonder dat dieren hun handelingen in één of andere sentimentele context hoeven te plaatsen. Moraal, moraal en nog eens moraal. Zelfs het niet mogen moraliseren van sommige mensen lijkt moraliserend te werken.

Maar contexten intrigeren me zeer zeker wel. Bijvoorbeeld een zacht mals lammetjesbout in de context van een heerlijk licht gekruid sausje.

Contexten moeten echter niet al te sterk ingekleurd worden met allerlei enghartige eigen voorkeuren. Want wat moet je ermee dat sommige mensen op een al te persoonlijke toer, dus zonder een beetje afstand te nemen, aan de haal willen gaan met tweedemonds uitingen.

Een met toewijding en inspanning neergezet thema zoals in To Kill a Mockingbird, met tegelijkertijd juist wel en geen afstand, ..., opeens wordt in tweede instantie de soms moeizaam gecreëerde afstand weer volledig teniet gedaan. Met potsierlijke willekeur wordt aan een lekker zelf vrij bevochten onderwerp een oorspronkelijk beslist niet zo bedoelde al te persoonlijke draai gegeven door losdenkende moralisten. Met blinde vlekken worden valse platheden als heel vast geklonken waarheden geclaimd zodat allerlei schone paradoxen met spannende perspectieven compleet lijken te verdwijnen.

Vanuit dit verstoord oogpunt kan ik me wel voorstellen dat sommige schrijvers/filmers/of andere kunstenmakers hun uitleggers het liefst het zwijgen zouden willen opleggen omdat het tijgerwalletje zonder wat spotvogeltjes niet bij het lammetjesschuurtje wordt gehouden.

De inhoud van het geciteerde stukje van James Baldwin is bijvoorbeeld niet pathetisch maar de context waarin het hier geplaatst wordt komt bij mij wel pathetisch over.

Misschien ligt het verschil erin dat de schrijver van het citaat voor zichzelf spreekt en de gebruiker van het citaat niet. Door een te (on)persoonlijke spiegeling ontstaat een soort “Fearful Symmetry” om ook maar eventjes iets pathetisch en dus niet poëtisch te uiten.

De eerste de halfuur is niet zo heel interessant maar daarna wordt die erg goed en raakte ik er ook helemaal in. Goed verhaal, Goed slot, Gregory Peck op zijn best en de muziek is ook erg mooi.

4,0

Je schrijft als een Spotvogel heel bevlogen, die soms voor mij iets te abstract afstandelijk vliegt...... en/of je redeneert als een wilde hond die in zijn eigen moralistische staart probeert te bijten.....(zo sleep je de film toch nog met de haren erbij...)

Met mijn historische "coleure locale" heb ik afstanden in de tijd proberen te verkleinen.

Het is voor mij allemaal een kwestie van afstand en perspectief: als je gekwetst wordt door een groot onrecht (afstand is minimaal) ben je geneigd met veel pathetiek te reageren. Zelfbeheersing is het moeilijkste als je direct persoonlijk geraakt wordt. Bekijk je alles van een grotere afstand dan kun je je onaantastbaar opstellen: onverstoorbaar kun je veel dingen pathetisch noemen.

Blanke Atticus stond niet zo dichtbij het onrecht als de beschuldigde Neger ondanks al zijn inlevingsvermogen. (dit is, naast commerciële wanbelangen o.a. de frustratie van Baldwin t.o.v (de waarschijnlijk goed bedoelende) artistiek afstandelijke, meest blanke, New Yorkse kringen.

Het geloof in een bepaalde moraal is meestal op een vorm van lijden gebasseerd....zie religie...zie politiek....Privé op

afstand kan je individualistsich een amoreel standpunt innemen (een schijnbaar onaantastbare vorm van enghartigheid), in het maatschappelijk verkeer, tussen meer verschillende mensen, communiceert dat lastiger......

Waar jij misschien een aversie voor hebt is wat men, vooral vroeger, de geëngageerde (film) kunst noemde.

Vaak bewust gemaakt vanuit een eenzijdig invalshoek: "enghartig" dus. Maar soms ben je zo boos dat je hart sluit

voor luxe subtiliteiten en word je minder zelfkritisch...."Mockingbird" is niet door een zwarte schrijver en/of filmer bedacht en (extreem) zwarte Amerikanen hadden, heel begrijpelijk, in die tijd geen belang bij individualistische zelfkritsche kunstenaars. (James Baldwin en Ralph Ellison zijn belangrijke bewonderendswaardige uitzonderingen). Groepsmoraal was van belang om maarschappelijke doelen te bereiken.

"Malcom X" , mooie film, van Spike Lee biedt wat dat betreft hier een aanvullend invalshoek..

Het mooie van vooral boek en film is dat je, als indivdu met gevoelens van de anderen kan worden geconfronteerd die op een vrijwel onbereikbare afstand bevinden. Weliswaar kunstmatig "tweedemonds" nagespeeld.....iets van een atmosfeer komt toch over. Dat is "Mockingbird" zeker gelukt: het doet een beroep op je hart en verstand, zeker in die tijd!

Hitchcock noemde het medium film ooit eens een orgel waarmee je menselijke emoties kunt bespelen. Er bestaan orgels met kleine en met grote registers afhankelijk van de hoeveelheid pijpen voor een bepaalde orgelstem (klankkleur).
In To kill a Mockingbird zit een enorme rijkdom aan grote registers.
Helaas wordt in veel reacties over de film geschreven alsof de film maar één of een beperkt aantal kleine registers zou bevatten. Sommigen zien alleen het register van de rechtbank, anderen alleen maar dat van het racisme.

In een reactie bij de film The Searchers (‘56) van John Ford heb ik ooit geschreven dat discrimineren een natuurlijke aandrang is om te overleven. Door deze emotie heel zwart-wit botweg te verbieden, kan nooit met vallen en opstaan geleerd worden om deze normale gevoelens op een volwassen en sociaal gezonde manier te hanteren.
In To Kill a Mockingbird worden, als je langs het kinderwijsje heen wilt kijken, een aantal grote registers opengetrokken met toonnuances die steeds iets anders laten zien over achtergronden bij het onderscheid maken. Mogelijk racisme op grond van huidskleur is in de film één van de eventuele discriminerende handelingen.

Achtergrond voor discriminatie is niet zozeer het lijden als wel de terechte of onterechte angst voor lijden waardoor mensen met gemeenschappelijke vooroordelen op religieus, politiek of ander vlak gaan samenscholen en soms hun vooringenomenheid nog eens extra versterken.
Het aardige van To Kill a Mockingbird is dat in het verhaal geprobeerd wordt om zich, met iets richting een helikopterview, te onttrekken aan het al te simpel gezamenlijk veroordelen.
De slechteriken vader en dochter Ewell worden niet alleen afgeschilderd als racisten maar ook met een beetje mededogen getoond als mensen die door bittere omstandigheden vals geworden zijn. Misschien net zo vals, weliswaar naïef, als de kinderen van Atticus met hun zelf opgebouwde angst voor het monster van de buurt die alleen maar soms in het donker naar buiten komt. Deze angst van de kinderen blijkt later onterecht te zijn. Het monster Boo blijkt zelfs een redder in de nood te worden. Een vooroordeel kan dus ook doorgeprikt worden.

Het is dit prachtig volwassen spel met paradoxen en het aftasten van verschillende dimensies in het maken van onderscheid die de film To Kill a Mockingbird voor mij zo aantrekkelijk maakt. Het op zoek zijn naar niet vast liggende grenzen door een opgroeiend meisje wat liever een jongetje was geweest. En dan ook nog in je jonge meisjesjaren meegemaakt hebben dat een hondsdol dier zonder terughoudendheid wordt afgeschoten. Dit omdat het beest misschien spottend probeert in zijn eigen moralistische hondenstaart te gaan bijten wat eventueel gevaar kan opleveren voor illusies over de geestelijke volksgezondheid.

Het met de kroesharen erbij slepen van James Baldwin vind ik trouwens een hele verkeerde draai geven aan het heerlijk jeugdig vitale orgelspel van de schrijfster Harper Lee. Volgens mij is Baldwin een heel ander soort organist, hij speelt ook prachtig maar dan wel voor een heel ander soort publiek.

En die afstand in de tijd ..., volgens mij zit deze tijd ook nog boordevol niet weg te voelen discriminatie op veel verschillende gebieden die mij soms direct raakt en pijn kan doen door de enghartige (bekrompen) couleur locale die verkocht moet worden als de couleur globale.
Wat dat betreft zou ik graag onderscheid willen blijven maken tussen misvormende bevlogenheid zonder afstand te kunnen nemen en vrijlatende geëngageerdheid met wel een zekere respectvolle terughoudendheid naar anderszijnden. Het laatste heeft dus mijn voorkeur als ik het al niet een voorwaarde vind voor een goed en knap filmwerk.

Een helder register BASWAS! Maar kortweg gereageerd: als je dingen in scherper licht zet worden de contrasten duidelijker.

Angst voor het onbekende doet sneller aansluiten bij de eigen "soort" en in angst leven is een vorm van lijden:

Uit "Fearful symmetry":

Cleophus Thomas jr Alabama Attorney:

"Boo Radley is used very deftly (vaardig), in my opinion by this wonderful author, to realign the community in a more classical way. I mean, initially what we have Boo, the Radley house that neither blacks nor whites want to walk by, that great mystery of this demonized view of the family

is one that's shared by the community. And that is what the community is: a group of people who feel the same way about something".

Atticus tegen Scout:

"I f you learn this single trick you'll get along a lot better

with all kinds of folks. You never really understand a person until you consider things from his point of view. Till you climb inside of his skin and walk around in it".

Uit "Fearfull symmetry":

Brock Peters die de beschuldigde Tom Robinson speelde zegt het volgende over James Anderson die de rol van Bob Ewell had:

"It was almost malevolence (boosaardigheid) that he carried around on his shoulders. I never got to know him. I stayed out of his way,

because I was really afraid that...I would't be able to take very much of the kind of attitude he projected without getting into some real difficulties".

Toen ik op zoek was naar rechtbankfilms die ik nog niet gezien had, kwam ik deze titel ook tegen.

Wat dat betreft was ik telleur gesteld, want het betreft hier namelijk niet echt een rechtbankfilm in de letterlijke betekenis van het woord.

Toch heb ik geen spijt van hem gezien te hebben. Hoewel ik in het eerste half uur het doel van die kinderen niet echt begreep -ik moest meer denken aan mijn eigen jeugd waarin sterke verhalen rondgingen van: die man is kinderlokker en dat soort dwaasheid- viel het naderhand op zijn plaats. Anders dan sommigen hier vond ik die kinderen geen misplaatste keuze, en juist prachtig om te zien hoe een verhaal verteld kan worden.

Ik vraag me alleen een beetje af, in welke mate het realistisch was dat er in kleine zuid-vs dorpjes in 1932 er mensen zijn die tegen racisme waren. Maar echt oordelen wat dat betreft kan ik natuurlijk niet.

3.5 *, geen 4 omdat ik hem iets te langdradig vond.

Waarom wordt dit verhaal door de ogen van de kinderen verteld? Ik ergerde mij bijna even dood als met A CHRISTMAS STORY.

Misschien omdat de nauwelijks meer spontane ogen bij veel volwassenen regelmatig gehinderd worden door opportunistische blinde vlekken die ontstaan zijn uit kleinzielige vooroordelen.

Dezelfde boodschap dat "12 Angry Men" al veel vroeger (en in mijn ogen ook veel beter) bracht, maar dan op een andere manier vertelt.

Of we het nu al tien gelijkaardige films gezien hebben (Mississipi Burning,...), het blijft aangrijpend.

3.5*

Die scènes in de rechtbank zijn alweer grandioos

Zeker in de VS zou ik wellicht vreemd aangekeken worden. Maar voor mij was het rechtbankdeel en het racismedeel eigenlijk maar bijzaak. De film gaat voor mij vooral over opgroeien en het moment dat je je onschuld verliest (namelijk als je erachter komt dat de wereld niet bepaald een plek is die alleen maar mooi is). Tenminste: dat is wat me vooral is bijgebleven.

Zo heb ik deze film altijd gezien. Kan me niet voorstellen dat mensen je daarop raar aan zouden kijken...

Dit soort films, kan je die ergens nog kopen of huren??

Dit soort films? Klassiekers bedoel je?

To Kill a Mockingbird kun je bij vrijwel elke online mediawinkel kopen. Klik maar eens op "Vergelijk prijzen van deze DVD". De Mediamarkt en Freerecordshop hebben hem geloof ook.

Prachtige en sfeervolle klassieker met een meesterlijke Peck. Sterk verhaal en zeer mooi gefilmd. Voelt nauwelijks gedateerd aan. Een aanrader. Zeer goed.

Mooie tijdloze zwart-wit film (over racisme), gezien door kinderogen. Film geeft zeer goed de strekking van het boek weer. Uitstekende rol van Gregory Peck, die op zijn 80ste verjaardag verteld heeft dat deze film zijn meest favoriete is.

Flinke tegenvaller. Ik ben een enorme fan van rechtbankfilms zoals Anatomy of a Murder, Witness for The Prosecution, A Few Good Men. Gewoonweg steengoede films, die puur staan op hun script en hun acteerprestaties. Als deze dan op nr 1. staat bij AFI's Top 10 Courtroom Drama's verwacht je de rechtszaal wel net iets meer te zien dan dat halfuurtje. De film heeft ook helaas te maken met een flink stukje melige moraliteit en wat bordkartonnen personages (die Ewell!). Tijdens de eindspeech van Finch tegenover de jury ontbrak gewoon de Star Spangled Banner op de soundtrack. De film stijgt nog net boven het gemiddelde uit door de heerlijke charismatische rol van Peck. 3*

de eerste keer kwam ik niet verder dan een kwartier. de tweede keer niet verder dan een uur. ik vind hem zo ongelofelijk saai en slecht geacteerd. slaapverwekkend gewoon. de gesprekken lopen niet goed omdat het ongeveer allemaal slechte acteurs zijn. en bij een verhaal als dit, heb je dan geen film.

1*

Wat een idiote post. Een meer genuanceerde reply verdient het ook echt niet.

Maar goed, ik vond de film voor 1962 juist heel modern ogen. Met name het camerawerk en muziek (denk aan de begintitels) en geluid (de scene in de rechtbank!) vielen me daarbij op. Ook het acteerwerk was gewoon heel sterk en het verhaal - politiek correct of niet - is toch verre van saai te noemen.

Ik vond het overigens allemaal niet zo subtiel als NarcissesBladsp. het vindt. Sterker nog, met name volgens de huidige maatstaven lag het sentiment er toch vrij dik bovenop. De scherpe goed/slecht verhoudingen zijn voor het gebrek aan subtiliteit tekenend. Niet dat dit negatief is overigens. Sterker nog, het sentiment werkte voor mij gewoon harstikke goed.

Gewoon verdiende klassieker dus.

Een zeer genietbare, waarbij voornamelijk de stemming indrukwekkend is. Gregory Peck en de kinderen Phillip Alford en Mary Badham acteerden bovenmaats, ik kan niet geloven dat van de kinderacteurs uiteindelijk niets terecht is gekomen.
De sfeer zat er helemaal in. Een ouderwets, klein en boers dorpje in de jaren '30 die ondanks de plotselinge armoede (de beurskrach, neem ik aan??) zijn charme niet heeft verloren. De kinderen zijn aan het begin nog ondeugende probleemmakers, maar worden tijdens de loop van film steeds volwassender. Vooral aan het einde, als Jem niet wegrent om Scout te helpen... Dat zou de Jem aan het begin nooit gedaan worden. Dat soort dingen vind ik erg mooi gedaan; er treedt verandering op, zonder dat je het echt merkt.
Het verhaal vond ik hét grote minpunt. Eerst wordt er 40 minuten lang de kinderen gevolgd en hun avonturen, en vervolgens doen ze er niet meer toe (tot het einde). Hoewel ik deze scènes wel vermakelijk vond, droeg het niet veel bij aan waar de film werkelijk om ging.
Gregory Peck speelde wel een veilige rol van een man die een heldendaad verricht/ iets doet waarmee hij als 'beter' wordt gezien dan de rest. Dat soort verhaallijnen worden op loop den duur wel wat vervelend. Volgens mij durfden acteurs in die tijd zich nog niet echt voor schut te zetten. Wat het dan wel beter maakte, is een slechte afloop. De neger wordt ondanks zijn onschuld schuldig verklaard en wordt door de politie doodgeschoten. De scène(s) in de rechtbank deed overigens veel denken aan Pinky