Sayat Nova (1969)

Een wel zeer schitterende, poëtische film van Paradjanov!

Dit Sayat Nova (The Color of Pomegranates) is echt een bijzondere, ultieme film. Ik heb weinig films gezien die zo mystiek, surrealistisch, en zo bijzonder zijn.

Paradjanov creëerde met zijn films een unieke filmtaal waarin kleding, objecten en locaties surrealistische tableaus vormen.

Sayat Nova is echt een heel lyrische, poëtische en emotionele film. Net als Paradjanov’s ander werk is het vooral ook erg visueel. Elk shot, elke compositie perfect gechoreografeerd.

In deze film komt vooral de liefde voor de poëzie en voor het (Armeense) leven en de cultuur naar voren.

Deze film is een film in tableauvorm, die middels uiterst precieze composities een beeld schetst van zowel het Armeense leven, als van de poëet Sayat Nova. Het is geen biografie, maar een verbeelding, een visuele interpretatie, van zijn gedichten (en dus van zijn innerlijke wereld).

De film is plotloos, symbolisch en met nauwelijks dialoog; een bedwelmende, hallucinerende stroom wonderlijke beelden, die samen een beeld schetsen van de gekwelde poëet en troubadour Sayat Nova.

Heel veel bijzondere beelden en scènes zijn te zien in Sayat Nova. Het eerste hoofdstuk, ”De Kindsheid van de Dichter”, begint al met magnifiek mooie beelden, zoals de vissen op de tafel en het kind tussen de tientallen boeken, ruisend in de wind. Het tweede en derde hoofdstuk (”De Jeugd van de Dichter” en ”De Dichter aan het Hof”) met het wevende meisje en de hoofdrolspelers, die zich als pantomime-spelers voortbewegen; erg verstild, zweverig, mystiek. Zeer bijzondere beelden zien we in het vierde hoofdstuk, ”De Dichter gaat in het Klooster”. Dat begint met een magistraal beeld: alleen het klooster is te zien- verder een zwart beeld. Ondersteund door schitterende muziek zie je een van de absoluut meest bijblijvende momenten uit de film: een door ontelbare schapen bevolkt klooster. Zeer bijzonder!

Deze film bestaat uit alleen maar mooie, mystieke, poëtische beelden, die samen wonderwel een geheel vormen, ondanks hun surrealistische, in tableauvorm gegoten materie.

Ook The Legend of Suram Fortress was mooi, maar Sayat Nova overtreft die film op elk vlak. Deze laatste film zou ontoegankelijker zijn, maar is dat wellicht juist niet; doordat die eerste film een op zich lineair verhaal wil vertellen, maar dat op surrealistische wijze, in tableauvorm, doet, wordt die film juist wat abstracter gemaakt dan nodig is. Sayat Nova komt meer als een geheel over- coherenter.

Beide films zijn een echte must voor de ware filmliefhebber, die niet terugdeinst voor abstracte, ontoegankelijke films die meer aan de ziel en het gevoel dan aan het verstand appelleren. En beide films moet je absoluut meerdere keren kijken.

Dit Sayat Nova heeft in zijn sublieme beeldenstroom nog het meeste weg van bijvoorbeeld Tarkovsky’s Zerkalo. Met andere films kan ik deze film eigenlijk nauwelijks vergelijken. Liefhebbers van bijvoorbeeld Tarkovsky, Fellini en Buňuel zouden dit zeker eens moeten proberen.

Over het cijfer voor deze film denk ik nog even na (vier of 4,5). De beste film van Paradjanov, volgens sommigen, schijnt Shadows of Forgotten Ancestors te zijn. Helaas kan ik die niet huren. Mocht iemand die film thuis hebben liggen, dan zou ik hem graag eens willen lenen.

Werkelijk zéér bijzondere, sublieme film, Sayat Nova!

The Legend of Suram Fortress krijgt van mij een 3,75 (3,5) en Sayat Nova een ruime 4,5.

Beide films zijn, net als Shadows of Forgotten Ancestors, te verkrijgen via amazon, helaas niet via play.

Sayat Nova wordt door velen hoger aangeslagen als Shadows of Forgotten Ancestors.

Sayat Nova is een van de meest bijzondere films die je kunt zien als pure filmfan. Een van de mooiste films die ik gezien heb.

Absolute aanrader voor de echte liefhebber!

Een prachtige film die me in zekere mate aan Kurosawa's Yume deed denken, waar we ook ondergedompeld worden in een haast hypnotiserende, droomachtige en surrealistische beeldenstroom. gimli_f heeft prachtig verwoord wat je zoal kan verwachten.

Wat ik persoonlijk echter spijtig vond, was dat ik de symboliek en verwijzingen totaal niet kon plaatsen, wat een ietswat wrange vervreemding opleverde. Wellicht dat dit weg trekt bij een volgende viewing Bijzondere ervaring.

Ik zie werkelijk geen enkele overeenkomst tussen de twee films.

Sayat Nova is een ultiem, poetisch meesterwerk by the way. 5*

Wanneer komt deze film eens op een fatsoenlijke dvd uit? Moskwood misschien? En dan niet zo'n belabberde uitgave als Dersu Uzala please!

Is die DVD-uitgave van Dersu Uzala van Moskwood echt zo beroerd dan? Zo ja, is er ergens een fatsoenlijke versie van Dersu Uzala te krijgen? Met Engelse ondertiteling?

Ontieglijk beroerd.

Er komt een UK release aan....

Sayat Nova trouwens herzien en die 5* blijft mooi staan. Zelden heb ik zo'n unieke film gezien.

De film is uniek, ik heb nog nooit iets dergelijks gezien. De beelden, het geluid, het is allemaal van een prachtige, verstilde schoonheid ('verstild' is gewoon het beste woord om deze film te omschrijven lijkt me). Ik heb hem gisteren gezien op Zuiderzinnen met een inleiding van Josse De Pauw, waarin hij zei dat hij als iemand die vooral veel leest vaak moeite heeft met hoe een film een kader oplegt aan de kijker. Hij ervaart film kijken eigenlijk meer als voorgelezen worden. Maar Sayat Nova noemde hij misschien de enige film die het effect van zélf lezen wist te benaderen, en dat vond ik mooi omschreven (toen had ik de film wel nog niet gezien, maar het is gewoon een mooi beeld).

Persoonlijk ben ik niet zo erg enthousiast over de film, zoals ik al zei vind ik het allemaal erg mooi, soms zelf prachtig, maar je wordt er een beetje blasé van. De momenten die gimli hierboven opnoemt, met de boeken, met de schapen, enz zijn prachtig zonder meer en daar heb ik echt van genoten, maar het bewegingstheater dat daartussen wordt opgevoerd is saai, opgeblazen en soms zelfs gewoon slecht. Misschien dat het ooit waarde had, maar mij kwam het over als leeg en vaak nogal bespottelijk. Ik snapte ook niet goed waar het op allemaal op sloeg, maar dat zou me niet zo gestoord hebben als er een beetje leven in de bewegingen zat. De beelden van water, wind en andere oerkrachten stonden wel mooi in contrast met de verstilling van de personages, waarschijnlijk ook de reden waarom die beelden juist zo ongelooflijk mooi overkomen, maar dat neemt niet weg dat alles ertussen achterhaald overkomt.

2-dimensionaal vind ik beter

Ik heb bij je in de zaal gezeten. Absurde gedachte.

Och, er zat wel meer volk hoor . 18 jaar en vrouwelijk, dan vermoed ik zelfs dat je rechts van mij op dezelfde rij zat.

Zou goed kunnen ... heel goed zelfs. Met z'n drieën op een rijtje doodstil dezelfde pagina van dat zuiderzinnenkrantje lezen, omdat we niets anders bij de hand hadden.

Dat was ik ja . Het stomme is dat ik het al helemaal gelezen had, maar ja, je moet iets doen. Een mens kan nu eenmaal ook niet tegen wildvreemden over MovieMeter beginnen praten om te tijd te doden.

Poe hee, dit moet toch wel de vaagste film zijn die ik ooit heb gezien. Samen met Eraserhead dan.

Wow, ik heb hem net in de bioscoop gezien. (als 15-jarige bij allemaal 50 plussers... ) Ik ben werkelijk sprakeloos. Wat een schitterende film zeg. Ik heb nog nooit zulke mooie beelden gezien. Ik wil heel graag meer zien van Parajanov, weet iemand of zijn DVD's van behoorlijke kwaliteit zijn? Voor deze film 5* en een hoge top 10 plaats, niet dat je aan die top 10 al te veel waarde moet hechten, dat is meer een lijstje van laatst geziene 5* films.

Herkenbaar .

Visueel spektakel. Het lijkt wel een bezoek aan een museum.

Moeilijk uit te leggen. Vette 4.5. Ik volg de redeneringen van Sander, Freud en Gimli F.

Sergei Parajanov lijkt me een geweldige regisseur (na het zien van Motsurave). Weet iemand of de regio 1 box van degelijke kwaliteit is?

DVD Beaver weet het.

Had toch wel verwacht dat Parajanov's mystieke en symbolische filmstijl mij zou liggen. Dat de film bijzonder is staat buiten kijf: dit maakt de film al direct een ervaring. Echter, Sayat Nova was zo fragmentarisch en symbolisch, dat het me vrijwel ongeroerd liet.

Met fragmentarisch doel ik op het telkens wegknippen van scènes, waardoor enig (intuïtieve) verbintenis met de scène en zijn karakters vrijwel uitbleef. Ik leek alleen naar een decor te kijken waar ik zowat alleen van het visuele kon proberen te genieten. De symboliek, die hier tot kunst wordt verheven (net als veel (christelijke) traditionele kunst in het algemeen) lijkt de gehele film onder te dompelen in een zoektocht naar betekenis, of een overgave aan het abstracte. In beide kon ik me niet laten gaan en bleef daardoor zweven tussen intuïtief kijken en rationeel zoeken naar connectie en betekenis. Wat Parajanov hier lijkt te willen is, door middel van een lyrische kijk op Sayat's leven en werk, de kijker een audiovisueel gedicht voor te dragen. Het audiovisuele gedicht echter, kon me nergens mee krijgen. Daardoor kwam het op mij over als een vaak lege film die soms mooi was, maar op andere momenten inderdaad (zoals Freud al meld) op een slecht uitgevoerd stuk bewegingstheater of een tableau vivant lijkt.

Zwaar overgewaardeerd die Parajanov-dude. Als ik terugdenk aan deze film, denk ik toch meer aan een uur lang huis, tuin en keuken homevideo-achtige beelden die toevalligerwijs leuk uitpakken.

Waar wordt ie overgewaardeerd dan? Het gemiddelde hier is verre van overweldigend. Ik kan begrijpen dat Sayat Nova gemixte reacties/beoordelingen krijgt; is de vreemdste film uit zijn oeuvre. Ik denk dat veel mensen die dit laag waarderen overstag zullen gaan als ze Shadows of Forgotten Ancestors gezien hebben.

Scoort bij mij nog ietsje lager zelfs.

Mijn eerste kennismaking met Parajanov en het gevoel bekruipt mij dat het misschien beter was geweest om met een andere film te beginnen. Eén van de moeilijkere toegankelijke films die ik waarschijnlijk meer had gewaardeerd als ik mij eerst wat meer verdiept had in Sayat Nova en de tabellen die worden uitgebeeld en de betekenissen erachter. Enfin, het zei zo.

Voor mijn gevoel is Sayat Nova een mooi stukje poëzie, maar te gekunsteld gebracht. Het bevat stukjes betoverende muziek, beelden en kleuren en hoewel het fascinerend is, maar slaagt er soms moeilijk in om je aandacht te behouden. Voorlopig 3,0* hoewel een verhoging er best inzit, omdat ik dit echt een bijzondere film vind. Ik moet het gewoon nog even herkauwen.

Ben ik de enige die aan de iconografie van Jodorowsky moest denken? (El Topo en vooral The Holy Mountain)

Maar dan in een Mélièsiaanse en schilderkunstige ruimte.

Leuke film voor wie spontaan klaarkomt op alles wat exotisch is en volkomen onbegrijpelijk.Voor mij werkt deze neo-spirituele pathetiek totaal niet en zelfs van de kleuren werd ik niet enthousiast.Ook ik moest aan Jodorowsky denken wat vrij logisch is gezien de karrevracht aan religieuze symboliek die over de argeloze kijker wordt uitgestort.De regisseur schijnt te hebben gezegd dat de Armenen zelf er waarschijnlijk geen hout van begrepen wat deze film laat zien...need I say more?Behalve dan dat ik deze film slechts geschikt acht voor oude hippies die in hun acid-trip zijn blijven hangen.

P.S:Een film die ik zo totaal niet begrijp geef ik ook geen cijfer.

Wat valt er nu te begrijpen aan deze film? Het is geen Primer hoor. De vertelvorm is wat vreemd, maar de plot is toch vrij simpel...

Iemand wordt geboren,leeft een tijdje en gaat dood.Dat begrijp ik nog.Wat ik niet begrijp is de betekenis van de religieuze symboliek of de historische verwijzingen.

I.t.t. u blijkbaar ben ik niet gepromoveerd op Kaukasische geschiedenis in de 18e eeuw of de iconologie van Armeens-orthodoxe miniaturen.

Fascinerende en interessante muzikale en poëtische film over een Armeense dichter waar ik nog nooit van had gehoord.

Een stukje Armeens-Christelijke geschiedenis, op zich al vrij bijzonder, gezien het feit dat Armenië wordt omringd door Islamitische landen.

Wat kan ik hier nog meer over zeggen? Laat de beelden en de muziek voor zichzelf spreken, en laat je meevoeren met deze uiterst (zeldzame?) bijzondere kijkervaring...

Ik kan me trouwens wel enigszins voorstellen dat deze film tijdens de Sovjet-jaren verboden is geweest. Zo'n Armeens cultureel en historisch pamflet kon natuurlijk niet echt in de Sovjet-Unie, want veel te niet-Russisch.