Les Dimanches de Ville d'Avray (1962)

Poëtische en tedere scènes met de kleine, verbluffende Françoise (Patricia Gozzi) maar wat onduidelijk slot. Neem aan dat de verdenkmaking van pedofilie dergelijk dramatisch slot uitlegt.

Bijzonder fraai geschoten (en geënsceneerde) film over de vriendschappelijke, kinderlijke "liefdes"verhouding tussen een meisje en een getraumatiseerde (aan amnesia lijdende) dertiger die een meisje heeft vermoord (middels een vliegtuigbom) tijdens de Vietnamoorlog en (inderdaad) ook nog is neergestort met z'n vliegmachien. Meisje Patricia Gozzi speelt de sterretjes van de hemel. Het spel van Krüger vond ik juist middelmatig op de momenten dat hij de gestresste psychiatrische patiënt speelde. Voor de kijker is het duidelijk hoe de fantasievolle relatie precies zit tussen de twee, voor de vele buitenstaanders is het (terecht) realistisch vreemd.

Het probleem zit 'm eigenlijk in de speelduur, nee, niet te lang, te kort. We maken maar erg weinig zondagen (van de blijkbaar vele) mee, waardoor het emotioneel maar niet van de grond wil komen. De finale komt daardoor gevoelsmatig te snel waardoor het effect verloren gaat. En dat is toch wel verrekte jammer. Bij dit soort 'onschuldige' films moet de toon nu eenmaal juist geraakt worden.

Opmerkelijk... In de eerstvolgende film van het kindsterretje ( Rapture (1965) ) speelt Patricia Gozzi juist een tienermeisje die verliefd wordt op een volwassen man; de daaruit voortvloeiende relatie is verre van platonisch/kinderlijk.

Wat ik sterk vond aan Les Dimanches de Ville d'Avray was dat het constant op verschillende randen balanceert zonder de verkeerde kant op te vallen. De toon neigt naar sentimentaliteit en misschien zelfs een gekunstelde dromerigheid, maar heeft een duistere onderlaag en realisme die net sterk genoeg is om toch de juiste toon te behouden. Op een zelfde manier neigt ook de relatie tussen man en meisje naar het oncomfortabele, maar vinden beide acteurs de juiste toon om het tegelijkertijd niet te schattig en ook niet creepy te maken. Dat helpt ook weer het plot. Het is niet moeilijk om te zien waarom andere personages deze situatie verkeerd inschatten. Hierdoor bevat het verhaal geen echte schurken, wat enigszins verfrissend is. De vrouw gespeeld door Nicole Coursel had evenwel een jaloerse trut kunnen zijn, maar een oprecht verliefde en bezorgde vrouw is toch wat interessanter.

Het is gewoon heel goed uitgevoerd allemaal. Hardy Krüger verdient echt een compliment. Hij speelt zijn personage als echt vreemd en ongemakkelijk op een manier die op mij zeer realistisch overkwam. Geen makkelijke rol, zeker niet omdat Krüger er geen simpel spektakel van maakt. Zo'n rol kan eenvoudig gebruikt worden door een acteur om een beetje groots de acteertalenten te laten zien en ook even makkelijk om gemakkelijk sentiment op te roepen. Krüger speelt het zo dat hij totaal niet de kijker voor zich lijkt te willen winnen, maar zoekt echt de oncomfortabele, psychologische pijn op. Erg knap.

Verder nog een pluspunt voor de herfst- en wintersfeer. Een zwaar minpunt voor de Engelse titel, Sundays and Cybele, aangezien de onthulling van Cybele's naam nogal een groot moment is. Snap niet hoe ze dat zo breed in de titel kunnen verwerken.
4*

Nee.

Ondanks enkele filmisch aardige scènes gaat dit mijns inziens ten onder aan een nogal krukkige uitwerking van een in aanleg interessant scenario. Er wordt bovendien vrijwel onmiddellijk het spoor gekozen van het makkelijke sentiment, en daar komt het eigenlijk niet meer van af.

Al vanaf het shot van het – iets te duidelijk op commando - schreeuwende Vietnamese meisje had ik het gevoel dat dit ‘m niet ging worden. En dan vlak daarop nog eens die nadrukkelijke close-up van de ‘ontwapenend’ glimlachende Cybele... dat zijn twee tikkies die ik niet meer te boven kwam.

De wel zeer ‘informatieve’ dialogen maken een opzichtige indruk, en ontnemen de kijker verder alle ruimte om hier méér in te zien dan een ietwat larmoyant verhaal, met twee erg onschuldige, maar (daarom ook) erg oninteressante hoofdpersonen.

De geknutselde aanloop naar, en de uitwerking van de noodlottige ontknoping doen voor mij definitief de deur dicht.

Knappe film waarbij je als kijker meerdere malen op het verkeerde been gezet wordt. Na het merkwaardige begin wordt al duidelijk dat Pierre ze niet allemaal op een rijtje heeft, maar hij lijkt niet gevaarlijk- dat is overigens niet helemaal het geval gezien zijn gewelddadige uitspattingen. Krüger overtuigt als een kind in het lichaam van een grote kerel. Nog beter is Gozzi als Françoise/ Cybèle, balancerend tussen kinderlijke speelsheid en de eerste signalen van de puberteit. Het ongemak van de vriendschap komt eigenlijk vooral als deze door de ogen van anderen wordt beschouwd, maar helemaal gerust ben je ook als toeschouwer niet, daarvoor is Pierre te onberekenbaar. En dan is er nog de charmante Madeleine, de vrouw die verliefd is op Pierre en fantaseert over een gedeelde toekomst. Zij wekt de meeste sympathie op, al is het moeilijk voor te stellen dat ze verliefd werd op Pierre na diens ongeluk.

De film ziet er prachtig uit en de muzikale ondersteuning is ook fraai, met name het laatste stuk van Charpentier (ik moest het even opzoeken).