Hell's Angels (1930)

Weinig boeiend. De vliegtuigscènes zijn aardig, maar de aanloop hiernaartoe duurt veel te lang en zit vol met oninteressante dialogen, houterig acteerwerk en tig korte shots die zorgen voor een incoherent geheel.

2*

In de openingscredits krijgt ze ook top-billing, gelijk aan de twee mannelijke hoofdrolspelers. Het lijkt er inderdaad op dat Hughes groot inzette op Harlow.

Dit is de eerste film van Howard Hughes die ik zie, maar op basis hiervan komt hij op me over als de Michael Bay van zijn tijd. DIt betekend dat een slecht verhaal onnodig lang uitgesponnen wordt, dat personages en acteerwerk duidelijk van ondergeschikt belang zijn, dat vrouwen er alleen maar inzitten vanwege hun sex-appeal (zelden trouwens een film gezien waarbij alle vrouwen zo seksbelust zijn als hier; iets anders hebben ze duidelijk niet aan hun hoofd), dat patriottisme en machogedrag hoogtij voeren en dat meeste aandacht besteed lijkt te zijn aan explosies. Kortom, het is duidelijk bedoelt als een groot spektakel en zodra daarvan afgestapt wordt gaat het ook meteen mis. Hell's Angels leeft helemaal op tijdens de vliegtuiggevechten, maar zodra de piloten weer hun benen op de grond hebben gaat het compleet mis. Het acteerwerk is erg slecht en de dialogen zijn niet om aan te horen, waarbij het overigens ook niet helpt dat dit een overgangsfilm is van de stomme naar de geluidsfilm, waardoor de dialogen wat trager gebracht worden. Het verhaal lijkt in de war te zijn en bestaat meer voor het moment.

Gelukkig zijn er de actiescènes en duren die ook lang. De twee grote luchtgevechten zijn nog altijd adembenemend. Vooral alles wat er in en rond de Duitse zeppelin gebeurt heeft nauwelijks iets aan kracht ingeboet. Het moment waarop die zeppelin neerstort is nog steeds ongekend spectaculair. De tweede grote luchtscène, tegen het einde aan is er een van nagelbijtende suspense als in detail wordt vastgelegd hoe het vliegtuig van de twee helden langzaam maar zeker aan stukken wordt geschoten. De cinematografie is ook fantastisch in deze scènes. Zelden met zoveel liefde wolken op film vastgelegd zien worden. De voorkeur ging duidelijk uit naar grote wolken, die de vliegtuigen klein lieten lijken. Het is opvallend dat het drama tijdens deze scènes wel werkt. De eenzame dood van de Duitse Karl en de zelfmoord van de bemanningsleden van de zeppelin zijn aangrijpend, waarbij het opvallend is dat de Duitsers de meest ontroerende momenten krijgen.

Wat Hell's Angels onderscheidt van de gemiddelde Bay-film is toch wel het cynisme. Van een verrassend (onbedoeld?) overtuigende lafheidsspeech, via een weinig pattriotistische hoofdpersoon, tot aan de helaas wat minder overtuigende, slechte afloop waarin de held zijn broer vermoord en vlak voor de redding zelf gedood wordt: coherent is het niet, maar het is niet standaard klassiek Hollywood. Geen idee wat Hughes er allemaal mee wilde zeggen, ik weet niet eens zeker of hij nou pro-patriottisme is of juiste anti, maar zeker is dat hij er na de invoer van de hays-code niet mee weg had kunnen komen. Ook niet met de decolletés en het gevloek overigens. Het resulteert in een interessante film, die eigenlijk alleen goed is wanneer er actie is, maar gelukkig is het dan ook meteen heel goed.
3*

Deze film toont enige overeenkomsten met Wellman’s Wings (1927) —met Jean Harlow in de Clara Bow rol— maar is lang zo goed niet als zijn voorganger. De luchtgevechten zien er spectaculair uit, met de kanttekening dat tijdens de opnames een aantal dodelijke slachtoffers te betreuren waren. Ook de scènes met de zeppelin mogen gezien worden. Het achtergrondverhaal en het acteerwerk daarentegen zijn van een bedenkelijk niveau. Je kunt dat de onervaren, piepjonge Jean Harlow (amper 18 jaar oud destijds) niet kwalijk nemen, want die stond toen nog pas aan het begin van een korte, maar niettemin roemrijke carrière. Van doorgewinterde acteurs als Ben Lyons en James Hall mag je toch wel beter werk verwachten.

Wow. Howard Hughes tapt uit een straf vaatje met deze WO I – film. Hoogtepunt van het eerste uur is het bombardement van Londen uitgevoerd door een Duitse Zeppelin. Ronduit fascinerend om kennis te maken met dit voertuig uit een lang vervlogen tijdperk, en wat daarbij komt aan technologie, en ja ook natuurlijk het militaire aspect van het bommenwerpen.

Het tweede deel eindigt met een grandioze finale waarin een dozijn of meer gevechtsvliegtuigen verwikkeld zijn. Met aan de stuurknuppel effectief ex-piloten van WO I. Dit was het echte stuntwerk, geen gezever met CGI, en tragisch genoeg ook vier (!) dodelijke ongelukken tot gevolg van deze productie, die sowieso al stormachtig genoemd kan worden.

Het script is fair enough als ophangpunt voor de genoemde spectaculaire scenes. Bepaalde monologen van James Hall deden me denken aan All Quiet On The Western Front vanwege de pacifistische ondertoon. Ben Lyon en James Hall trekken goed hun streng als brothers in arms zonder echt boven het pak uit te steken.

Behalve het militair geweld is er ook een stukje plot toegekend aan de romantische verwikkeling tussen de toen achttienjarige Jean Harlow en de filmbroers Hall en Lyon. Voor Harlow was het haar doorbraakfilm en het opstapje naar korte maar hevige roem. In de film speelt ze met overtuiging een sletje die de mannen rond haar vinger windt. Toch vind ik het moeilijk te geloven dat deze dame zou uitgroeien tot sexsymbool van de jaren dertig. Er leek mij vooral heel hard gewerkt aan haar uiterlijk, zoek de vrouw onder de make-up of zoiets.

Dat sommige onderdelen van het script minder geloofwaardig waren, is voor mij te vergeven omwille van de grote meerwaarde en realisme van de actiescenes.

Deze film is een absolute aanrader voor wie geïnteresseerd is in de roots van films als Top Gun. Laat je vooral niet misleiden door de ouderdom van de film, dit is the real thing wat luchtgevechten betreft. En de rest nemen we er met plezier bij. En nog een leuk weetje dat James Whale in deze film ingeschakeld werd als regisseur voor de dialoogscenes.

"Would you be shocked if I put on something more comfortable?"

De Amerikaan Howard Hughes (die van de Scorsese-film The Aviator) was piloot, vliegtuigbouwer, playboy, excentriekeling, en ook filmproducent en -regisseur Hij begon in 1927 aan een stille oorlogsfilm met grootschalige vliegscènes (vliegen was immers zijn grootste passie) Tja en toen kwam de film de The Jazz Singer uit...en nam Hughes de beslissing om er een talkie van te maken, wat betekende dat het grootste deel van de film opnieuw moest worden opgenomen. Het gevolg; een film die lange tijd te boek stond als één van de duurste filmproducties.

Hughes besloot wel om een de actiescènes uit de stille film te behouden. Hierdoor is het is soms wel een klein beetje onsamenhangend geworden. Het is geen probleem voor het algehele verloop van de film, maar het is wel de reden dat ik heb afgevraagd wat er aan de hand was. Er zijn namelijk nog steeds enkele tussentitels aanwezig om het Duits te vertalen. Scenes zijn blauw getint om de nacht aan te duiden. Ongeveer halverwege de film is er opeens ook een 8 minuten durende Engelse dansavond (Lady Randolph's Party) (opnieuw gefilmd) in Technicolor.

Dit alles is makkelijk te vergeten en vergeven door de spannende luchtgevechten. Bijna alle luchtscènes, inclusief close-ups van sterren, zijn in de lucht opgenomen. En er zijn twee van die spectaculaire lange actiescènes. De eerste betreft een Duitse Zeppelin en zijn bemanning die een nachtelijke aanval op Londen uitvoeren, waarna een squadron het hen moeilijk maakt.

Het tweede luchtgevecht stuwt de film naar zijn climax. Als de helden in een buitgemaakte Duitse Gotha-tweedekkerbommenwerper (Speciaal gebouwd voor het eindgevecht) bommen gaan droppen op een munitiedepot en waarna er luchtgevechten uitbreken met tientallen vliegtuigen. De (stunt) piloten namen risico's en verschillende zijn er ook daadwerkelijk omgekomen en Hughes zelf raakte ook gewond nadat hij een lastige stunt had geprobeerd.

Oh ja, Het verhaal? tja, de twee broers Roy en Monte zijn verliefd op hetzelfde meisje, nemen dienst bij het Royal Flying Corp en vliegen gevaarlijke missies boven Engeland en Frankrijk in de Eerste Wereldoorlog. Niet heel bijzonder maar het verhaal houdt het bij elkaar. Deze film is voor degene die regelrechte spektakel willen en dat ook zeker krijgen!

Film waar ik al veel over had gehoord, en ik had al wel een spektakel verwacht, en nóg overtrof het mijn verwachtingen. De scène met de zeppelin en de luchtgevechten met tientallen vliegtuigen zijn waanzinnig in beeld gebracht, en dan te bedenken dat het zonder cgi moest. De film mocht een enorm budget hebben, dat is er van af te zien, maar er werden ook wel enorme risico's genomen, niet in het minst door Hughes zelf- het zou nu bijna ondenkbaar zijn. Het is daarmee wel een van de meest spectaculaire oorlogsfilms waarin vliegtuigen een rol spelen. Hell's Angels deed me soms wel denken aan Wings, met name bij de sterfscenes van de verschillende piloten.

Ook was dit de doorbraakrol van Jean Harlow. Ze was me in andere films nooit zo opgevallen, ik was ook nooit zo onder de indruk van haar schoonheid, maar hier spettert ze toch van het scherm- dat ze sex appeal heeft is een understatement. Ze had daarnaast ook echt wel talent laat ze hier zien. Ook het overige acteerwerk vond ik prima, van de twee broers die elkaars tegenpool zijn (de scène waarin Monte op zijn doodsbed tot inkeer komt was me wel iets te sentimenteel) tot de Duitse von Stroheim-achtige commandant.

Aanrader!