The Divorcee (1930)

Mooie rol van Norma Shearer.

Deze film wordt een van de films die op de forbidden hollywood collection nr 2 komt te staan.

Oscar ook voor Shearer

Geweldige, tijdloze film met Ocarwaardige performance van Norma Shearer. Chester Morris (Red Headed Woman) is ook in deze film nog de pre Cary Grant. Films als deze doen je naar nog meer pre-Code films uitkijken. De regie vind ik ook geweldig, een mix van talkie en silent, minimaal IMDB 8/10.

De DVD is nog voorzien met een extra audiocommentaar; aanbevolen.

Tragikomedie over een gesofisticeerde vrouw, die haar overspelige man met gelijke munt terugbetaalt: “(…) I've balanced our accounts.”

De rol van assertieve echtgenote is de altijd wat chique Norma Shearer op het lijf geschreven. Het leverde haar een Oscar op. Voor het overige draagt het acteerwerk hier en daar nog wat sporen uit het stomme filmtijdperk, maar over het algemeen genomen heeft de film de tand des tijds goed doorstaan. Een van de betere films in dit genre uit de beginjaren '30.

Zelden zo'n bittere film gezien. Erg volwassen ook qua dialogen, deed me denken aan de Before-reeks, maar dan avant-la-lettre. Een typisch pre-Hays product

Eind jaren twintig kwam de schrijfster Ursula Parrott met haar debuut-roman :"Ex-Wife".

Dit boek dat handelt over een vrouw , die haar na haar scheiding haar seksuele vrijheid ontdekt en daarvan gebruikt maakt, maar na verloop van tijd toch weer naar haar (ex) echtgenoot terug keert , was zo schokkend voor die tijd, dat bij de eerste druk haar naam niet op het boek stond.

Pas toen er tienduizenden waren verkocht, maakte de schrijfster zichzelf bekend.

MGM kocht de rechten van dit boek en wilde deze gebruiken voor een film met in de hoofdrol Joan Crawford.

Echter, ook de "First Lady" van MGM , Norma Shearer had het boek gelezen en gaf aan haar man, MGM's produktie-chef Irving Thalberg te kennen, dat zij graag deze rol van de hoofdrolspeelster wilde hebben.

Thalberg zag dit niet zitten, omdat hij zijn vrouw niet echt zag als de verleidelijke hoofdrolspeelster.

Shearer kreeg van de bekende acteur Ramon Novarro te horen dat er een nieuwe fotograaf scheen te zijn ,die fantastische portret foto's maakte en dus liet ze zich door hem in verleidelijke poses fotograferen en liet die aan haar man zien, die gelijk overstag ging en Shearer kreeg de rol in plaats van Joan Crawford.

De fotograaf was George hurrell en na de fotoserie met Shearer wilde elke ster een fotoserie door hem gemaakt.

Hurrel werd DE hoffotograaf van Hollywood en bleef dat vele tientallen jaren.

Zijn originele foto's worden nog steeds voor duizenden euro's op veilingen verkocht.

Norma Shearer won terecht een Oscar voor deze film die omgedoopt werd als : "The Divorcee".

(De titel van het boek "Ex-Wife" mocht van Thalberg niet bij de credits staan , er werd verwezen naar "het boek" van Ursula Parrott)

Scenario-schrijfster Zelda sears (1873-1935) bewerkte het boek voor de film en speelde zelf ook een rol in de film (Als Hannah, de oudere huishoudster van Shearer)

Norma Shearer als "Jerry" die vlak voordat haar man op zakenreis gaat, ontdekt dat hij een verhouding heeft met een andere vrouw.

In een dronken bui deelt ze het bed met de beste vriend van haar man en biecht dit op aan haar man, wat haar haar huwelijk kost.

Na een tijd van feesten en andere mannen komt ze tot inkeer en besluit haar man terug te veroveren.

Stijlvolle acteurs Chester Morris (als haar echtgenoot) en Robert Montgomery (als de eerste minnaar) stonden aan het begin van hun carriere en werden door deze film grote sterren.

"The Divorcee" werd een enorm groot kassucces en verbrak vele records.

Waarschijnlijk sprak de film veel mensen aan die zelf met vreemd gaan te maken hadden gehad.

De film is ondanks een aantal oudbollige dialogen (De film is volgend jaar alweer 90 ! jaar oud) nog steeds de moeite waard en wordt vaak door kenners als DE precode film gezien en Shearer als DE pre-code actrice van de jaren 30.

Erg goed, Shearer is echt fantastisch. Wat een charisma had zij toch. Ze heeft de overstap van silents naar talkies ook schijnbaar moeiteloos gezet, in tegenstelling tot veel andere sterren uit het stomme tijdperk. Maar er is meer goed aan The Divorcee dan alleen de hoofdrolspeelster, zoals de scherp geschreven dialogen en vlotte regie- was een beetje verrast zelfs, Leonard staat toch vooral te boek als een typische studio regisseur. Ook Morris en Montgomery doen het naar behoren.

In het begin hoor je trouwens de tune van Singin' in the Rain, dat kennelijk eind jaren 20 al was geschreven, en dus niet origineel voor de film uit 1952.

Klopt heel veel liedjes in die film waren al veel eerder gebruikt. Zie songs Singin' in the Rain - Wikipedia - en.wikipedia.org