Southbound (2015)

Als groot fan van zowel oud als nieuw anthology werk, moest Southbound van goeden huize komen om zich te mogen mengen in de strijd met titels als VHS en ABC's of Death, die toonaangevend zijn in de indie-scene van het genre. Toch een van dé manier om jezelf van je beste kant te laten zien. In Southbound bundelen Roxanne Benjamin, David Bruckner, Patrick Horvath en Radio Silence de krachten om samen(!) één (iet wat gefragmenteerd) verhaal af te leveren. In plaats van elkaar af te troeven -ik ben de leukste, ik ben de smerigste...- werken ze ieder een apart gedeelte van het verhaal af, met ieder een eigen insteek (vaak een verschil in subgenre), maar binnen één ''wereldtje''.

Opvallendste is dat deze anthology bijzonder stijlvast is. Alle gedeeltes zijn kwalitatief opvallend hoogstaand. Super production value, fijn unheimisch sfeertje en explosieve gore waar nodig. Zal degene die VHS en ABC's niet echt konden waarderen waarschijnlijk meer aanspreken. Voor mij sprongen het 2e, 3e en 4e segment er bovenuit. Met name de derde zal blijven beklijven door de voelbare effecten. Kwestie van goed sounddesign en een luguber gevoel voor humor.

Fijn project dus, en waarschijnlijk broodnodig om de publieke opinie van dit soort anthology's weer wat omhoog te krikken.

Eens

Goed in elkaar gezet en vond vooral de sounds goed gekozen alleen wat mij betreft had het een stuk smeriger gemogen.

Leuke sfeer in deze film....lekker donker ook.

De filmpjes zijn aardig maar nergens een schot in de roos.....behalve filmpje drie....

CGI valt op sommige momenten ook tegen.

Een film die ik weer snel zal vergeten.

"Because in the end we're all just trying to find our way home. Right?"

Dit doet me een beetje denken aan Outside Ozona (1998).

Deze titel kan zich scharen onder het rijtje anthologieën (o.a. 'V/H/S'), met als grootste verschil dat de segmenten in 'Southbound' wel slim in elkaar verweven zijn. De eindeloze snelweg vormt daarbij een perfecte locatie om de cirkel rond te krijgen; de link met het vagevuur is snel gemaakt. Zo heeft elk personage wel een bepaald motief om te ontsnappen.

Op zich dus een prima opzet voor de dingen die komen gaan, maar het kon voor mijn gevoel net iets dieper gaan. De verscheidene situaties zijn namelijk lekker onheilspellend, maar de karakters worden te vlak uitgewerkt om met ze mee te leven. Op deze manier krijg je als kijker slechts flarden mee van een verhaal dat zijn potentie onvoldoende benut.

Hetgeen wat wel werkt is de consistente stijl. Ondanks dat er meerdere regisseurs aan dit project zijn verbonden, is de film een naadloos geheel. Bovendien zorgt de dj dat de gecreëerde sfeer intact blijft. Toch is het merendeel van de segmenten middelmatig te noemen, alleen nummer drie genaamd 'The Accident' steekt erboven uit.

Al met al een redelijke anthologie, maar het is helaas niets nieuws onder de zon.

Kleine 2,5 sterren.

Verrassend consistent in hoe het totaal verschillende verhalen, genres en regisseurs bij elkaar brengt tot één bevredigende anthologie. Voornamelijk door het fijne Amerikaanse sfeertje van de verlaten autoweg als het centrale punt voor alle verhaallijnen. Het heeft iets van vastzitten in het vagevuur, beoordeeld worden op vroegere en toekomstige zondes. De highway to hell zal voor sommige karakters nog ruimte bieden voor ontsnapping en verlossing; andere personages raken verstrikt in de demonische kluwen van vernietigende paranormale krachten.

Het oogt wat low budget met goedkope speciale effecten, maar het is juist daarom óók doeltreffend in dat het ongepolijste bij de sfeer van B-cinema in de niche hoort. Met beperkte middelen een wereld tot leven roepen, zonder de steriele achtbaan van vlakke computereffecten die Hollywoodhorror normaal plagen.

Hier recensies van afzonderlijke segmenten:

3.5* The Way Out - Vreemde surreële shots van twee personages in een truck tegen een Amerikaans woestijnlandschap. Sporadisch zijn er wraakengelen aan de horizon die de personages bespieden. In eerste instantie lijkt het wat onbevredigend af te worden gerond, maar het blijkt wonderwel aan te sluiten bij het laatste segment.

3.0* Siren - Eveneens een sfeervol segment over drie feestende jonge vrouwen in een hippie-busje. De klassieke lekke band brengt ze in een situatie waarin zij te maken krijgen met duistere machten. Wel het minste deel van de anthologie, omdat het bijna een afvinklijstje volgt van overbekende horrorclichés.

4.0* Accident - Verreweg het beste segment, waarin een klein uitgangspunt -het leven redden van een stervende vreemdeling- wordt gepresenteerd als een episch moreel vraagstuk. In tegenstelling tot de meer uitgesproken segmenten blijft het minimaal en redelijk realistisch. Visueel wordt de tergende doodstrijd mooi verbeeld met een sfeervol kleurenfilter en een geraffineerd spel met licht en donker.

3.0* Jailbreak - Middelmatige From Dusk to Dawn rip off, maar dan zonder het plezier of het vakmanschap waarmee Tarantino en Rodriquez een uitgaansgelegenheid lieten bevolken door demonische klanten. Wel een leuk twistje aan het einde.

3.0* The Way In - Hier had ik dan weer erg het gevoel dat het Franse Martyrs als inspiratiebron is gebruikt. De home invasion met het lieflijke gezin tegenover de gemaskerde creeps gaat beloftevol van start, maar het blijkt (enigszins voorspelbaar) een uitleg te geven bij het startverhaal. De mysterieuze suggestie is er dan een beetje af, dat is eigenlijk vooral jammer als afsluiting van iets wat zijn kracht haalt uit de verbeelding en het onverklaarbare.

Sfeervol maar iets te vrijblijvend horror-vijfluik, waarin de verschillende verhalen allemaal met elkaar verbonden zijn. De raamvertelling en het derde verhaaltje zijn het beste; met de overige delen is het een beetje behelpen. Visueel zit de boel best oké in elkaar, met degelijk camerawerk en uitstekende special effects, maar het akteerwerk is erg matig en de plotlijnen worden eigenlijk nergens bevredigend uitgewerkt. Echt zo'n film die het moet hebben van bepaalde geslaagde creepy momenten (en die zijn er zeker). Het geheel weet echter niet voldoende te overtuigen.

Degelijke anthology.

Voor mij hoeft het niet zo dat de verschillende verhaaltjes op deze manier aan elkaar verweven worden. De overgangetjes zijn lame en makkelijk en voegen niks toe, vooral niet omdat de film zich sowieso niet in eenzelfde universum afspelen, waardoor die illusie nogal overbodig is. Ook het cyclische zie je al van mijlenver aankomen.

Maar kom, dat is vooral wat geklooi in de marge, uiteindelijk krijg je gewoon 5 afzonderlijke verhaaltjes voorgeschoteld, waarvan de meeste toch wel wat te bieden hebben. 2 en 4 vond ik persoonlijk het minst, maar ook die shorts hebben nog steeds interessante elementen. Die broertjes bijvoorbeeld, niet bepaald origineel maar wel geweldig effectief. Of dat barretje in het begin van deel 4, maar de plastieken zeilen.

1 en 5 sluiten op elkaar aan, vond daar vooral de engelen sfeervol weergegeven (en dan vooral in dee 1). Onheilspellend is het juiste woord, het is alleen een beetje jammer dat de film uiteindelijk zich toch nog genoodzaakt voelt iets meer uitleg te geven dan nodig is.

Zoals de meesten hier vond ik het 3de fragment het sterkst. Erg plastische horror en een mysterieus, nogal ziekelijk uitgangspunt. Ook het beste qua regie wat mij betreft, al was het lege ziekenhuis dan misschien iets té cliché uitgewerkt.

Maar een fijn ritje. Redelijk consistent qua kwaliteit, elke short heeft wel z'n moment en een paar memorabele dingetjes, maar tegelijkertijd ook niet echt een short die er sterk bovenuit steekt en het geklungel om alles tot één geheel te verweven komt wat onbeholpen over.

Dikke 3.0*

Een roadtrip over de highway to hell.

5 losse verhaaltjes die enigzins met elkaar verbonden waren. Het mysterie vond ik wel interessant en met het afsluitend verhaaltje was de cirkel weer rond. De synthesizer soundtrack gaf de film een 80's sfeertje mee.

Van de plastische scènes, vooral in verhaaltje 3, ben ik persoonlijk geen liefhebber maar waren best sfeervol gedaan als je er van houd.

Deze kwam voorbij vanavond in de sneak preview. Zal vermoedelijk een rol gaan spelen in bioscopen rond Halloween.

Ik was uitermate aangenaam verrast.

Een volledig originele en vrij onvoorspelbare horrorfilm die me van begin tot eind heeft geboeid.

De losse verhalen die op een prettige manier op elkaar aansluiten zijn vlot, duister en mysterieus.

Veel afwisseling zorgt ervoor dat het extra prettig is om naar te kijken.

Vond het een van betere horror werkjes die ik in de afgelopen jaren in de bios heb gezien.

Aardige film waarin vijf korte horrorverhalen de revue passeren. De vijf losse verhaaltjes zijn op een vermakelijke manier verbonden via een kop/staart-methode (helemaal leuk als blijkt dat het laatste segment weer aansluit bij het eerste). Lekker naargeestig van toon, maar niet overal even onderhoudend. Zo springen het tweede en derde segment er toch wel bovenuit. Met gemak 3.0 sterren.

Degelijke anthologie in de lijn van The ABCs of Death en V/H/S al moet ik die laatste nog steeds zien. Zoals vaker is het lastig om constant op niveau te blijven omdat het verschillende regisseurs zijn die samenwerken en er altijd wel een paar minder of juist beter zijn dan de rest. Een leuk gegeven is in elk geval dat de verhaaltjes elkaar dit keer overlappen en het geheel zich min of meer op één locatie afspeelt.

De verlaten woestijn is een interessante locatie om je fantasie de vrije loop te laten. Dat is ook te zien in het eerste filmpje, al sloegen die verschijningen niet echt aan. Wel een lekkere kill en de timeloop vond ik erg goed gedaan. Een redelijk begin.

Het tweede filmpje zet wat hoger in met een girlband die bij een satanische familie instapt. Het is meteen een stuk spannender, zo'n awkward eet-scene doet het altijd goed. Een paar gekke koppen, een beetje smerigheid. Fijn.

Het filmpje erna is het hoogtepunt. Het knapste wat special effects betreft, het goorst wat bloed betreft en ook het filmpje waar ik me het meest mee in kon leven. Fijne locatie ook.

Het vierde filmpje is weer een stuk zwakker. Saaie personages en een oninteressant verhaaltje. Wel wat geinige effectjes. Het einde was dan nog wel redelijk goed gedaan, met de auto die de woestijn inrijdt.

Het laatste gedeelte maakt de cirkel rond en is een standaard home invasion verhaal. Niet echt spannend, wel een goede death-scene van die dochter. De film wordt verder ondersteund door een sfeervolle soundtrack en de scenes worden aan elkaar gepraat door een fijne stem. Het tweede en derde verhaaltje zijn het best, maar het niveau zakt weer weg door de andere segmenten.

Deze Horror film volgt het principe van de "V/H/S" trilogie, namelijk verschillende korte filmpjes (in dit geval vijf) verwerkt in één film, welke gemaakt zijn door verschillende regisseurs. Eén van deze regisseurs die aan de "V/H/S" trilogie heeft meegewerkt is David Bruckner (een paar weken geleden zag ik nog zijn Horror film "The Ritual (2017)") en hij heeft ook aan deze film meegewerkt en wel met het korte filmpje “Accident", welke eigenlijk ook het leukste filmpje is.

In dit verhaal draait om reizigers in vijf verschillende verhalen (die wel met elkaar raakvlakken hebben), die allen op dezelfde avond een reis maken over dezelfde snelweg, die dwars door de woestijn gaat. Ze hebben allemaal een andere bestemming, maar ze moeten allemaal hun ergste angsten zien te overwinnen, die te maken hebben met de consequenties van de fouten die ze in het verleden gemaakt hebben.

De vijf filmpjes (en die ook in deze volgorde te zien zijn) zijn overigens:

"The Way Out" (geregisseerd door Radio Silence ), waarin het draait om twee mannen, te weten Mitch (Chad Villella) en Jack (Matt Bettinelli-Olpin), die in hun Pick-up truck op de vlucht zijn voor hun verleden en daarbij achtervolgt worden door zwevende demonen en waarbij ze steeds terecht komen bij "Roy's Motel Cafe", waar het verhaal ook na circa 10 minuten eindigt.

Omdat het allemaal maar vaag en mysterieus is (meer duidelijk hierover krijg je overigens in het laatste filmpje "The Way In") en ik alleen de sfeer, het doden van Jack en kassamedewerkers Sutter (Kristina Pesic) leuk vond, krijgt dit filmpje van mij als punt 2,0*.

"Siren” (geregisseerd door Roxanne Benjamin), waarin het draait om een vrouwen Rock-'n-roll band bestaande uit drie jonge vrouwen, te weten Sadie (Fabianne Therese), Kim (Nathalie Love) en Ava (Hannah Marks), die met hun busje vertrekken vanaf "Roy's Motel Cafe" naar een optreden en onderweg midden in de woestijn een lekke band krijgen. Ze krijgen een lift aangeboden van het ietwat aparte koppel Dale (Davey Johnson) en Betty (Susan Burke) en als ze besluiten om met hun mee te gaan, rijden ze naar hun afgelegen huis midden in de woestijn.

Met de sfeer zit het in dit verhaal wel goed en ook is dit verhaal wel spannend en zelfs een beetje creepy (vanaf het moment dat ze aankomen in het huis van het koppel en er ook nog een ander koppel aankomt, te weten de Kensington's, met hun vreemde tweeling). Ook moest ik wel even lachen als de drie meiden denken dat het aparte koppel smerige seks met elkaar heeft en waarbij eentje van hun dan zegt:

"Mijn nicht geeft les op zondagsschool en zij is dol op anaal"

Het einde was best aardig (draait namelijk om een duivelse sekte), maar aan de andere kant misschien ook wel flauw. Het volgende filmpje gaat overigens naadloos over in dit verhaal en heeft o.a. betrekking op Sadie (die min of meer de dood van het vierde vrouwelijke bandlid, te weten Alex, op haar geweten heeft). Omdat ik me met dit circa 20 minuten durende filmpje best goed vermaakt heb, krijgt dit filmpje van mij als punt 3,0*.

“Accident" (geregisseerd door David Bruckner), waarin het draait om de reizende man Lucas (Mather Zickel), die in zijn auto in het donker probeert thuis te komen, en die daarbij aan het telefoneren is met zijn vrouw Claire en die dan per ongeluk een vrouw (Sadie, die op de vlucht was) op de weg midden in de woestijn aanrijdt. Hij belt daarna 911, die hem doorverbindt met de medische hulp. Terwijl hij continue de medische hulp aan de telefoon heeft, brengt hij de zwaar gewonde vrouw naar het ziekenhuis in een onbekende plaats, die er ook verlaten uitziet.

Met de sfeer zit het wederom goed en het verhaal weet zelfs te boeien en het is op bepaalde momenten ook spannend en zeker vanaf het moment dat Lucas aankomt in het ziekenhuis. Vanaf dan wordt het ook allemaal bizar, waarbij er veel goor en smerigheid te zien is en welke o.a. betrekking heeft op het gebroken been van Sadie welke erg bloedt en de intubatie (zeer smaakvol in beeld gebracht met o.a. vingers in mond en keel, een incisie die gemaakt moet worden onder de ribbenkast en het in beweging brengen van een long met de hand) welke Lucas moet uitvoeren op Sadie, die het uiteindelijk niet zal redden. Het einde is best vaag en verschaft ook geen duidelijkheid (of het moet aan mij liggen, want ik snapte er niets van) waarom Lucas dit moest overkomen. Desondanks heb ik me goed vermaakt met dit circa 20 minuten durende filmpje, en ook dit filmpje krijgt van mij als punt 3,0*

“Jailbreak” (geregisseerd door Patrick Horvath), waarin het draait om een broer, te weten Danny (David Yow), die opzoek is naar zijn verloren gewaande zus Jesse (Tipper Newton), waarbij hij haar in eerste instantie zoekt in een bar en waar de barman, te weten Al (leuk gespeeld door Matt Peters), weet waar ze is. Samen met de barman rijdt hij dan in de auto naar haar toe.

Dit filmpje stelt eigenlijk niet veel voor en enkel de vier minuten durende opening in de bar met vreemde figuren (demonen) was wel aardig en humoristisch (m.b.t. de discussie over het sluiten van de deur van de bar) en deed me soms wat denken aan de bar scènes uit de films "From Dusk till Dawn (1996)" en "Desperado (1995)". Wel zit er hier en daar nog wat grove actie in, zoals de scène waarbij Danny het hoofd van barman Al eraf schiet (fraai in beeld gebracht). Helaas ontbreekt het in dit filmpje aan sfeer en omdat eigenlijk alleen de opening van dit circa 15 minuten durende filmpje wel leuk is, krijgt dit filmpje van mij als punt 2,0*.

"The Way In" (geregisseerd door Radio Silence), waarin het draait om een familie, te weten vader Daryl (Gerald Downey), moeder Cait (Kate Beahan) en dochter Jem (Hassie Harrison), die op vakantie zijn en verblijven in een huisje. In dit huisje wordt er op de deur en ramen geklopt en zien ze opeens drie gemaskerde mannen staan, die binnen willen dringen. Ze bellen de politie op, maar die kunnen er pas over 30 minuten zijn.

Ook dit filmpje stelt helaas niet veel voor (wel nog enigszins spannend) en heeft inderdaad wel wat weg van de film "The Strangers (2008)". Na circa 15 minuten, als Daryl (die iets te maken had met de jonge dochter van één van de drie mannen, te weten Mitch), Cait en Jem (die zich dapper verweerde en ook probeerde om haar vader en moeder te redden) gedood zijn door de drie mannen (Mitch, Jack en Shane), wordt het best allemaal belachelijk (m.b.t. zwevende demonen en een soort van octopus demon, die één van de mannen pakt), maar geeft het wel meer duidelijkheid m.b.t. het eerste filmpje "The Way Out". Ook dit circa 20 minuten durende filmpje, krijgt van mij als punt 2,0*.

De cast bestaat eigenlijk uit allemaal onbekende dertien in een dozijn acteurs en actrices, die niet bepaald hoogstaand acteren. Wel moet ik zeggen dat er een aantal leuke en mooie vrouwen bijzitten en dan doel ik vooral op Kristina Pesic, Fabianne Therese, Susan Burke en Kate Beahan.

Al met al is dit een aardige Horror film (beter gezegd Horror filmpjes) om eens gezien te hebben (duurt circa 85 minuten), waarbij de vijf verschillende filmpjes wisselend van niveau zijn en de meerderheid (drie filmpjes) ervan is helaas matig. Ook zijn de vijf verschillende filmpjes behoorlijk vaag en mysterieus en heb je zoiets van "Waar gaat het eigenlijk over".

Tel ik de gegeven punten bij de vijf filmpjes op en deel ik deze door vijf, dan kom ik uit op een gemiddelde van 12 / 5 = 2,4*, welk ik dan afrond naar 2,5*.

Best wel gaaf dit , ben een fan van de losse horror verhaaltjes door verschillende regisseurs , en dit mag er zeker zijn.

Er zit Een rode draad in , wat het iets anders maakt , niet helemaal los van elkaar .

De DJ met zijn duistere boodschap , de vraag waar ze nu eigenlijk echt zijn , die overigens niet geheel beantwoord word , maar je kan goed gissen .

De scène in het ziekenhuis vond ik lekker heftig .

Ja hoor , prima horror filmpje .

Fraai geconstrueerde horrorfilm waarin vijf verhaallijnen op slimme wijze met elkaar zijn verbonden. De verhalen spelen zich allemaal af in de buurt van een benzinestation aan een snelweg die - zoals één van de hoofdpersonen zegt - "in the middle of nowhere" ligt. Het feit dat de verhalen naadloos in elkaar overlopen betekent dat het einde van elke verhaallijn nimmer voorspelbaar is. De SF-elementen tijdens de opening van de film overtuigen niet geheel, maar dat eerste verhaal weet wel meteen een onheilspellende sfeer neer te zetten die gedurende de hele film blijft domineren. Mijn favoriet is 'The Emergency', waarin een automobilist die na een aanrijding de instructies volgt van een 911-medewerker om zo het leven te redden van het zwaargewonde slachtoffer, maar de andere verhaallijnen zijn eveneens zeer vermakelijk.

Southbound is een anthologiefilm die een aantal macabere verhaaltjes vertelt over reizigers die zich op een verlaten weg in de Amerikaanse Mojavewoestijn geconfronteerd zien met duistere gebeurtenissen.

De segmenten zijn gevuld met bovennatuurlijke verschijnselen, allerhande onappetijtelijke handelingen, veel bloed, ambachtelijke effecten en veel zwarte humor. De noemer horror is niet overdreven. De verhaaltjes zijn erg gevarieerd en een mengeling van subgenres. Mysterie, occultisme, slashing, home invasion en nog wel meer komen voorbij. Uiteraard bevat de film ook elementen van het genre ‘roadmovie’.

De segmenten zijn kort, concentreren zich op de essentiële actie en hebben een verrassende wending aan het einde. Een zwart komische onderlaag ontbreekt niet. De episode getiteld The Accident heeft zelfs een komische bovenlaag. In dit verhaaltje wordt een slachtoffer van een auto ongeluk door de dader op gruwelijke en hilarische wijze onder handen genomen, Met goede bedoelingen, maar de hoeveelheid gore en bloed die daar het gevolg van zijn spreken boekdelen. Zwarte komedie van hoog niveau. Eveneens de leukste episode, wat mij betreft.

Ondanks de verschillende regiestijlen en de verscheidenheid aan subgenres, vormen de verhaaltjes wel een geheel. De segmenten glijden naadloos in elkaar over en zijn onderling verbonden. Alle personages delen een lotsbestemming. Thema’s als schuld en vergelding staan in het middelpunt.

De buitengewoon goed neergezette droefgeestige en desolate setting van de woestijn geeft aan de film een fantastisch naargeestige sfeer. Daarbinnen scherp gemonteerde filmpjes vol afwisseling en vaart. De film biedt 90 minuten duivels vermaak, is pakkend en vooral erg leuk.

Ok.

Prima anthologie die gelukkig niet zo dwaas of onsamenhangend is zoals enkele andere dit wel zijn. The ABCs of Death bijvoorbeeld. Deze lijkt in de verste verte niet op een ABC en daar ben ik blij om want deze kent dan op z'n minst wat kwaliteit in plaats van constante onnozelheid.

Omdat dit een anthologie betreft ga ik elk verhaaltje gewoon apart beoordelen en kijken wat het gemiddelde betreft. In het algemeen zaten er geen verhaaltjes bij die ik erg slecht vond, maar ook niet veel die ik bepaald briljant vond. Het resultaat zal dus in het midden moeten zitten denk ik zo.

The Way Out 3,0*. Leuk verhaaltje, lekker mysterieuze opzet maar wel een verhaal die direct een beetje een hint weggeeft naar een cyclische verhaallijn omdat het zo vaag is. Wel leuke effecten een aardige gritty look. Die look bleef ook tijdens de andere verhalen aanwezig gelukkig.

Siren 2,5*. Minder vaag dan de vorige maar niet echt beter. Een beetje een traag verhaal die een iets te bekende formule volgt. Zeker als het vorige verhaaltje smaakt naar meer. Iets meer ambitie en creepyness was welkom geweest in dit plotje.

The Accident 3,5*. De beste van de film, waarmee ik kan aansluiten bij een aantal andere gebruikers. Leuk ingericht en een iets andere omgeving dan de vorige twee verhaaltjes. De gore mag hier iets meer zegevieren en wordt goed en confronterend uitgevoerd. Klasse regie.

Jailbreak 2,0*. Saai dingetje, de minste van de film. Toch wel een domper na het niveau van het vorige deel. Meer mystery maar gewoon geen tempo. Deze had echt een stuk intenser gemoeten, want kwalitatief valt deze in vergelijking met de andere verhaaltjes door de mand.

The Way In 3,0*. Zelfde als de eerste eigenlijk. Leuk in elkaar gestoken met een leuke wending. Prima effecten waardoor de film geen goedkope uitstraling geeft. Het vermaakt en is in ieder geval een stukje beter dan de vorige film. Prima eigenlijk.

Gemiddeld komt dit uit op een 2,8*, afgerond naar een 3,0*. Prima anthologie dus. Vermakelijk en niet te lang. Ik vind het allemaal best eigenlijk. Goed vermaak, iets meer ambitie dan andere anthologiefilms. Vooral op kwalitatief vlak net wat beter, al blijven er altijd verhaaltjes inzitten die minder zijn.

Sektes, verlaten snelweg, veel gore, en wat slechte acteurs maar dat neem ik voor lief met deze ingredienten. Beetje in de stijl van the Void, prima horror!

Southbound

Dit was wel een interessante horror. 5 verhalen die allemaal met elkaar te maken hebben. Het ene verhaal was wat leuker dan de andere. Hierboven wordt ''The Accident'' veelal genoemd als leukste en daar kan ik me bij aansluiten.

3 sterren.

Dit was nog een opmerkelijke film. De film bestaat uit een vijftal verhalen.

De link was eerst wat zoeken, maar na een tijdje werd het wel duidelijk. Niet alle verhalen waren even sterk, maar het was toch boeiend genoeg. De speelduur was ook goed, niet te lang en niet te kort. Was wel eens leuk om gezien te hebben.

Southbound is alweer zo'n horrorfilm die ik altijd op de lange baan (ha!) schuif. Iets in het woord 'anthologie' schrikt mij af om het een kans te geven. Ik ben bv. ook geen fan van kortverhalen of kortfilms in het algemeen. Wat vreemd want meestal vind ik ze best te pruimen achteraf.

Deze collectie kortverhalen heeft me uiteindelijk wel kunnen bekoren. De verschillende segmenten variëren genoeg qua onderwerp dus ze voelen apart genoeg aan. Ze worden aaneengeregen op een uitzonderlijk natuurlijke manier waardoor het allemaal zeer lekker en natuurlijk in elkaar vloeit. Niet elk segment is even interessant en na een tijdje heb je het wel gezien maar het is entertainend genoeg om je de hele speelduur bezig te houden.

3*