Sicario (2015)

Wat is dit een sterke film zeg. Emily Blunt speelt, zoals bijna altijd, weer een goede rol. Heel mooi wordt haar personage meegesleurd in de kei harde drugsoorlog in het zuiden van de VS en Mexico. Het contrast wordt heel duidelijk in de "vuurwerkscène" waar uitgekeken wordt over Juarez. De verbitterde Jurist uit Mexico deed mij denken aan, de in de echte wereld toegepaste versie van, Harvy Dent uit de Dark Knight. Ik weet niet of iemand die mening met mij deelt
Ondanks dat ik vrijwel niets op deze film aan te merken heb, ben ik niet omver geblazen (zoals
wel bij Apocalypse Now, een film in dezelfde soort categorie). Na het zien van Prisonors en deze film ga ik deze regiseur zeker in de gaten houden!

Heel strak gefilmd dit. Vooral die shots vanuit de lucht waren fenomenaal! Evenzo waren de acties van het CIA-team erg strak. Best interessant hoe de vieze smaak daarvan via Emily Blunt aan bod komt. Grote ster van deze prent is uiteraard Benicio Del Toro. Wat een meesterlijke rol heeft ie hier die ook op zijn lijf geschreven is. Vier sterren vind ik nèt weer te veel, want ik vond het toch ergens wat gewoontjes en meer diepgang had de film wel mogen hebben op het gebied van die drugsshizzle en de kartels in Mexico.

Ik wist niet hoe snel ik deze moest inplannen na het zien van Arrival. Mijn verwachtingen waren hooggespannen, en in dat kader viel Sicario uiteindelijk toch een klein beetje tegen. Dat zegt meer over mijn verwachtingen dan over de film, want die getuigt wederom van vakmanschap.

Want wat te zeggen over de fenomenale aanloop naar de grensscène, waarin de donkere score van Johannsson in combinatie met de prachtige cinematografie en de subtiel volgende camera's voor filmische perfectie zorgt. En wat te zeggen over de soms confronterende beelden (de lijken aan de brug) en de sterk opgebouwde spanning (met name in het laatste halfuur, en ook op weg naar de grens dus)?

Tóch beviel Sicario me iets minder dan verwacht, omdat het verhaal me net iets minder deed dan bij Enemy, Prisoners en Arrival. Dat lag voor mij nu eens niet aan de rol van Emily Blunt. Dit is in mijn ogen één van de actrices met genoeg pit en uitstraling om een rol als deze te spelen, en haar morele twijfels onderscheiden dit werkje juist van andere war on drugs-films. Films waarin alle characters gewetenloos hun werk doen zijn er ook zat; was dat hier het geval geweest, dan was het verhaal een stuk eenzijdiger geweest. Nu creëert Villeneuve een stukje contrast, en dat zorgt weer voor spanning. Niet tussen de kartels en de drugspolitie, maar binnen de eigen gelederen. Rechteloos en wetsgetrouw aan dezelfde zijde van het spectrum.

Maar los daarvan was met name het middenstuk mij iets te gewoontjes qua plotverloop. Het is dan aan de cinematografie en de kleine details in het camerawerk te danken dat je aan het beeld gekluisterd blijft. Na het sterke laatste kwartiertje sluit Sicario vrj plotseling af met een kort segment dat qua inhoud een beetje deed denken aan het slotstuk van Cidade de Deus. At the end of the road is het het geweld dat blijft. En als met het ene kwaad is afgerekend, staat ergens anders wel weer een nieuw kwaad op.

Sicario is sterk, maar nét niet uitzonderlijk genoeg voor een 8. Daarvoor leunde de film mij net iets te veel op score en cinematografie voor de overdracht van sfeer. Thematisch heeft Villeneuve zich scherper getoond, en het narratief is me uiteindelijk te conventioneel (ondanks de spanning die Blunt's character oproept).

3,5* (3,7*)

Deze dvd eens meegebracht en vond het een goeie film. 'k vond het wel boeiend gebracht en prima geacteerd.

Het verhaal was interessant genoeg om de volledige speelduur te boeien, ondanks dat hij toch zo'n 2 uren duurde.

Villeneuve is onderhand een regisseur die ik zeer nauwlettend in de gaten ga houden. Na de films Enemy en het weergaloze Prisoners van hem gezien te hebben besloot ik deze Sicario eens op te zetten.

Villeneuve toont ook met deze film maar weer eens aan dat hij als geen ander spanning op kan bouwen en die ontzettend lang vast kan houden. De scene waarin ze met een aantal auto's met een noodgang naar Juárez rijden en op de terugweg in een file belanden is van ongekende klasse. Maar ook de slotscene vanaf de tunnel is echt enorm kunstig in beeld gebracht.

Sowieso moet de film het van de sfeer en de score hebben. Erg sterke muziek waardoor de sfeer nog intenser en spannender aanvoelt.

Blunt en Del Toro blinken uit in een cast die perfect verzorgd is. Het was goed om Del Toro weer eens te zien schitteren in een film.

Verhaaltechnisch vind ik deze film wel wat minder. Achteraf wordt alles duidelijk, maar het is niet zo dat de film wat dit genre betreft de betreden paden ontwijkt.

Deze film moet het vooral hebben van geweldig camerawerk, opgebouwde spanning en een geweldige score.

Ruim voldoende, dicht tegen de acht aan.

Welcome to Juarez.

Dat Villeneuve een regisseur is met oog voor detail, was al duidelijk bij de eerste film die ik van hem zag. Dit maakt zijn films levensecht, en enorm spannend. Ben blij dat hij regelmatig een nieuwe film uitbrengt, aangezien hij zowat de enige is die mij nog niet heeft teleurgesteld.

Sicario is eigenlijk niet anders. Wederom een interessant genoeg verhaal onwijs gaaf in beeld gebracht. Alsof je een spel aan het spelen bent. De eerste scène is eigenlijk al meteen spot on en het beklemmende toontje is gezet. Soundtrack zoals altijd weer een plus. Voegt daadwerkelijk wat toe aan het sfeertje. Een paar vette scènes zoals de militaire colonne en de scène in de tunnel missen zijn impact niet.

Acteerwerk prima, al is het wederom Del Toro die de show steelt. Naar mijn mening een van de betere acteurs van het moment. Blunt viel mij toch een beetje tegen, al ligt dat meer aan haar personage.

Ik zit een beetje in dubio. 4 of 4,5*. Bij Vielnufje's Prisoners en Enemy zit ik op 4*. En ik geloof dat ik die toch net ietsjes beter vond. Nodig dus herzien. Nja, ik houd het voor nu even op 4* voor Sicario.

Next in line is Arrival. Ben benieuwd.

Een film hoeft niet continu actiescènes te hebben om te blijven boeien, en dat is bij Sicario ook zo. De spanning zit 'm met name in de onderlinge verhoudingen en het samenspel tussen alle partijen, waarbij je van een deel nog niet precies weet hoe of wat. Het acteerwerk is uitstekend en de speelduur (toch 2 uur) is zo voorbij.

4*

8/10 (IMDB)

Indrukwekkende film die een blik werpt op een schemergebied die wel wat weg heeft van een loopgravenoorlog : dán wint de ene partij een slag en dán de andere partij weer zonder dat er uitzicht op is dat de oorlog echt gewonnen kan worden, met dit verschil dat de kartelbazen altijd winnen. Knappe rol van Emily Blunt als "ingang" voor de kijker, hoewel de personages van Josh Brolin en vooral Benicio del Toro veel intrigerender zijn. Geen vrolijkstemmende film, en de lange en extreem beklemmende scène in de file bij de grens levert bijna hartkloppingen op van de spanning, zeer knap geregisseerd en gemonteerd en met een geweldige score.

Klinkt misschien gek maar het wereldje van (de war on) drugs vind ik zelden boeiend op film. Sicario toch maar de kans gegeven vanwege Villeneuve, maar ook nu was het weer doorbijten. Blunt speelt best aardig en het cliché 'naïeve nieuweling die het volgens de regeltjes wil spelen vs. geharde ervaren agenten met vuil aan de handen' wordt netjes uitgespeeld, maar uiteindelijk gaf ik te weinig om de uitkomst van dit alles. Een degelijk werkje, maar dit (sub)genre trekt me gewoon totaal niet, blijkbaar.

Op voorhand dacht ik dat dit een film zou zijn a la Traffic. Was ook wel benieuwd naar de regisseur Villeneuve met wat voor 'war on drugs' verhaal hij aan zou komen zetten.

Maar toch blijkt dit een andere film dan Traffic (eveneens met Del Toro) maar ook weer geen doorsnee actie film. De film begint wat zoekend tot zelfs saai maar de kort maar krachtige bloederige schiet scene bij de grens overgang zet direct de toon. Vooral de manier waarop die scene geschoten is.

Vanaf die schiet scene zat ik beter in de film en werd mijn aandacht beter vastgehouden tot het einde. De plot had net ff wat beter gekund maar desondanks was deze voor mij te verteren.

Moet wel zeggen dat Emily Blunt niet zo paste in deze rol. Benicio del Torres vond ik een puike rol neer zetten.

Wel een aardige film in het genre.

Ik zag van Villeneuve hiervoor alleen de zwaar overgewaardeerde draak Incendies. Dan is dit toch echt oneindig veel beter. Misschien deels omdat hij zelf het script niet schreef. Want dat is hier echt een van de sterke punten. Hoewel de film niet geheel vanuit Blunts oogpunt is, loopt wat je weet voor een groot deel gelijk met wat haar personage weet. Een slimme truc die hier heel erg goed werkt.

Verder beviel de wat afstandelijke benadering me. En vond ik de film heel sterk in sfeer en spanningsopbouw. De film nam mede door een vrij kaal, maar gelaagd script daar de ruimte voor. Camerawerk was bij vlagen echt heel erg goed.

Dan lijkt het enkel puntje waar ik over kan vallen (de wat karige stukjes over de polite-agent en zijn zoontje, ze waren interessant en voegen een laag toe aan de motieven van de film, maar er lijkt iets te veel van op de montagetafel te zijn verdwenen, de ietwat over de top voorstelling van Ciudad Juarez (hoewel ook een van de beste stukken in de film), het is daar ook weer geen Aleppo maar klein vergeleken bij wat deze film goed doet.

Sicario, de laatste film van Villeneuve die ik echt wou zien, begint eigenlijk fantastisch waardoor de verwachtingen erg hoog lagen. De openingsscène waarbij het afgelegen huis wordt binnengevallen is cinematografisch erg sterk. Ook qua spanning is het een trigger naar het vervolg toe, zo dacht ik althans. Jammer genoeg ervoer ik niet meer hetzelfde gevoel na deze openingsscène.

De Mexicaanse drugscriminaliteit wordt hier op de spits gedreven met gruwelijke beelden tot wat ze in staat zijn. Del Toro speelt hier een erg goede rol als mister Cool. Boeiende, intrigerende film, dat wel, maar niet meer dan dat. Verhaaltechnisch was de film eerder beperkt. Ik zweef tussen een 3,0* en 3,5*.

Het is geen goed teken als ik regelmatig overvallen word met de gedachte "waar zit ik naar te kijken" tijdens het kijken naar een film. Bij Sicario gebeurde dat met regelmaat, vooral door de afwezigheid van dialoog. De zwijgzame karakters met lang starende blikken doen de geest afdwalen naar een eigen invulling.

Dat een FBI-agente zich geheel ongeïnformeerd laat meeslepen in een wespennest, vond ik al over de rand. Dat Henry Ossewoud op eenzelfde manier verdwaalde in een doolhof van goed en kwaad, was nog te billijken, maar iemand van de FBI, waarbij alles valt en staat met inlichtingen ... Hoe naïef mag een FBI-agente zijn zonder aan geloofwaardigheid in te boeten? Tja. De motivatie moest blijkbaar geput worden uit de beperkingen van wet en regels, en de vele slachtoffers. Nou, ja, ok, even zuchten en verder kijken.

Positief was daarentegen de totaal unieke sfeer in dit naar mijn smaak veel te dunne verhaal.

Spetterende en bikkelharde (gelukkig wordt ons het beeld van de moord op een familie bespaard) die naar mijn gevoelen en matige kennis en appreciatie van het genre, ver boven de middelmaat staat.

Een stevig, goed in elkaar gestoken, inhoudelijk verhaal met mooi camerawerk en beeldvormingen, een puike soundtrack en overtuigend acteerwerk.

Twee lessen haal ik er uit : de beslissing voor dergelijke acties gaat uit van de hoogst mogelijke instanties en staat haaks tegenover de idealistische en gematigde opvattingen van kwaadbestrijding en - dit maakt de slotscène overduidelijk - het einde van de drugoorlog(en) is lang niet voor morgen.

Betere film van Villeneuve die ik tot nu toe gezien heb.

Zowel de man als zijn films werden aan alle kanten de hemel in geprijsd en Prinsoners stond op de nummer 1 van de film top 100 van het jaar 2013. Maar ik moet zeggen... bij Enemy en helaas ook Blade Runner 2049 ben ik afgehaakt. De beelden waren mooi, maar wat was het ontiegelijk traag, saai en slaapverwekkend en nergens naartoe werkend. Hetzelfde probleem wat ik ook heb bij Wong Kar Wai. Nu maar eens Sicario geprobeerd, en deze stijgt dan weer de lucht in.

Misschien omdat het thema me wat meer aanspreekt, maar ook omdat het gewoon goed gefilmd is en het script en de acteerwerk erg strak is. Emily Blunt speelt als gestreken agente die, getekend door een mislukte en ingrijpende missie, instemt om samen met de FBI een Mexicaanse Cartel op te gaan rollen. Ze krijgt te maken met opdrachtgever Matt (mooie rol van Brolin) en dan Benicio Del Toro die weer helemaal zijn pret op kan als huurling Alejandro. Dit soort films zijn uiteraard ook voor die man weggelegd. Het verloop is dan wel wat traagjes, maar de rauwe sfeer rond het meest levensgevaarlijke gebied op de aarde, in combinatie met de soundtrack blijft boeien. Ook de mentaliteit; al hangen er een rij verminkte vrouwen naast elkaar aan een viaduct... Nobody gives a fuck. Althans, de bewoners.

Maar het tempo gaat al snel in de stijgende lijn en zoals je al bijna kan voorspellen raakt Kate verstrikt in de wereld van corruptie en kan ze haar collega's niet meer vertrouwen. Klinkt standaard, maar toch is de nadruk hier nu wat meer naar het realisme. Wat actie betreft vind ik de film hier toch niet tekort komen, zoals ik hierboven lees. Enkele grove shootouts, Raid-scenetjes en een paar brute kills voor de liefhebbers... ook al is het bijzaak.
Ook vele mooie shots en plaatjes van de zonovergoten hel op aarde, vele mooie tactiekjes en een mooie waarschuwing om maar geen voet in dat gebied te zetten.

En dan dat einde... Juist. Like i said...

Ja, na twee teleurstellende titels ben ik nu wel erg te spreken over Villeneuve en kijk ik ook reikhalzend uit naar deel 2.

4,0*

Knappe film omdat Villeneuve laat zien dat met steeds delen van een verhaal op een niet-expliciete manier aan elkaar te rijgen toch een boeiend geheel ontstaat. Iets waar Corbijn met Most Wanted Man bijv. totaal in mislukte. In laatstgenoemde film moest van veel scenes een bepaalde suggestie uitgaan... waarna narratieve leegte overbleef. Goed om het perspectief te gebruiken van een vrouwelijke FBI agent (een prima Blunt), waardoor voor de kijker voelbaar werd wat een toestanden een stel macho's creëert, dat op de rand van wat wettelijk kan opereert. MIsbruik van FBI autorisatie door doortrapte CIA agenten is een beetje een cliché aan het worden alleen. Al met al was het natuurlijk gewoon een 'get even' film, op conto van de man die excelleert in dit soort rollen, Benicio Del Toro. Josh Brolin deed het ook goed.

Spannende film die bij vlagen een ijzersterke indruk achterlaat. Deed mij hier en daar denken aan de succesvolle tv-serie "Breaking Bad". Ongeveer hetzelfde thema en ook veel overeenkomsten qua locaties. Aanvankelijk is het onduidelijk wat de toegevoegde waarde is van de vrouwelijke FBI-agent. Dat wordt pas later in de film opgehelderd. Hoofdrol voor o.a. Josh Brolin, die al eerder bekend was van bijvoorbeeld "No Country For Old Men".

Weer herzien, blijft een absolute topfilm binnen dit genre. Traag, beeldschoon, gewelddadig en urgent. Villeneuve op zijn best met een superbe cast. Meesterwerk, zondermeer.

Wat een strakke Narco Flick met del Toro als mysterieuze 'Medellin' man in een rauw en misdadig Mexico.
De Mexicaanse-Amerikaanse grensovergangen zijn niet eerder zo spannend geweest en 'in colonne rijden' is niet eerder zo imponerend in beeld gebracht. Acht dikke geblindeerde SUV's (Lees: Chevrolet Tahoe 2007/ GMT921) knallen achter elkaar aan naar het Mexicaanse Juarez, alles aangedikt door een tergend basserige brom...
Dit zijn gelijk ook de beelden die mij bij blijven van de spannende misdaadthriller met stevige actie. Blunt zelf kan mij minder bekoren. In aanvang vind ik haar hele spel zelfs enorm storend; haar quasi-badd-ass uitstraling die belachelijk overkomt door haar zogenaamd sexy oogopslag die meer wegheeft van een hert dat in de koplampen kijkt. Maar goed uiteindelijk blijkt dat ze ook helemaal niet geselecteerd is voor deze missie vanwege haar enorme kennis van zaken of killer-instinct maar vooral heel simpel: vanwege juridische houdbaarheid waarbij een Federal Agent aanwezig moet zijn om een geautoriseerde actie in Mexico te kunnen uitvoeren.
Strak filmpje met een enorm overtuigende del Toro en goede bijval van Brolin.

Ferme tegenvaller. Veel kinderachtig machogedrag, flinterdun verhaaltje, tegenvallende prestatie van Emily Blunt, ... Top of the cream zijn de scènes '3 keer van een valse sigaret trekken en ik pinker ze weg'.

2 sterren voor het laatste kwartier. Ook maar het enige kwartier die er iets toe doet. De rest slaat op heel weinig.

“You should move to a small town, somewhere the rule of law still exists. You will not survive here. You are not a wolf, and this is a land of wolves now.”

Sicario blijft een intense, beklemmende en ijzersterke thriller. Vakwerk van Villeneuve, Deakins en acteurs Blunt, Del Toro en Brolin. Vanaf het allereerste moment neemt de film je in een houdgreep, om je daarna geen moment meer los te laten. De spectaculaire openingsscene is de opmaat voor een ijzingwekkende film met nagelbijtende spanning, maar gelukkig ook wat rustige momenten waarin de acteurs laten zien wat ze waard zijn.

Om een drugskartel op te rollen zitten Kate (Blunt), Alejandro (Del Toro) en Matt (Brolin) achter een geheimzinnige drugsbaron aan, en alle drie hebben ze zo hun eigen motieven die ze verbogen houden voor de rest. Dat deze motieven elkaar in de weg gaan zitten moge duidelijk zijn. Vooral de (meer dan persoonlijke) motieven van Alejandro zorgen op het laatst voor een kippenvelmoment. De film heeft een aantal ijzingwekkende scènes zoals wanneer Kate, Alejandro en Matt in een konvooi Juárez binnenrijden om een gevangene op te halen, en de spanning opgevoerd wordt totdat deze tot een uitbarsting komt op de snelweg. Samen met de tunnelscene op het laatst zijn dit absolute hoogtepunten, en vooral Deakins laat hier met zijn fabelachtige camerawerk vakwerk zien. Complimenten ook voor de sfeervolle muziek, die op bepaalde momenten voor extra spanning zorgt.

In de herziening.

Met het Trumpiaanse beleid dat Amerika voert is de film vier jaar na dato nog steeds actueel. De problematiek aan de grens wordt vlijmscherp in beeld gebracht, niet zozeer de migratie problematiek, wel de ‘war on drugs’.

Wat grijpt die ‘war on drugs’ je toch bij de keel. Vanaf de openingsscene van de film tot het eind, waarbij del Toro Blunt nog de kans geeft hem van kant te maken. Een kans voor al het leed wat hij Blunt heeft aangedaan. Geweldig. Zoals mijn buurman hierboven IH88 al beschreef is de scene die uitmond in de shooting op de snelweg een van de hoogtepunten van de film. Wat een spanning, ijzingwekkend sterk in beeld gebracht.

Blunt, del Toro en Brolin stelen met zn 3’en de show. Zij maken van deze film, met zijn spanning en sfeer, een totaalplaatje. Uiteraard mag Villeneuve zijn regie er ook zijn.

De volgende wordt Blade Runner 2049. Eveneens van Villeneuve. Benieuwd of die in de herziening ook zo sterk uitpakt.

Vanmiddag aan een tweede kijkbeurt onderworpen, op blu-ray ditmaal, en zoals ik zelf al verwachtte kon de film met nu de tweede keer al meer bekoren.

Waar ik de eerste keer het spreekwoord 'veel gespin maar weinig wol' gepast vond, heb ik nu veel meer oog voor de sfeer schets, de ontzettende dreiging die er zo nu en dan van de prent uitgaat en het dubbele moraal van het verhaal. Waar ik gisteren Traffic nog zag en de dubbele sfeer en vervaging van grenzen en scheidslijnen roemde valt me dat nu veel meer op in Sicario. Blunt is zonder meer een soort morele kompas die ons helpt mee kijken naar wat legitiem en normaal is. Anders zouden we als kijker wellicht er gemakkelijk meegaan in een onrealistische orgie van geweld.

De ' war on drugs' blijkt dan ook echt een 'war' te zijn waar alle middelen geoorloofd zijn en de gebruikte middelen vaak niet minder dubbel zijn dat het gewilde resultaat. Toch is de realiteit een oorlog tegen een dergelijke tegenstander wellicht zo te moeten vechten als zij zich ook niet aan de regels houden.

Sfeervolle en rauwe prent. Uitstekende film van Villeneuve. Half punt erbij.

Sicario verdient vooral punten op vlak van de cinematografie en het geluid. Visueel is het een feestje, met prachtig camerawerk en erg mooie beelden van desolate landschappen en criminele steden. Villeneuve weet door middel van de beelden een hopeloze sfeer te creëren, en de soundtrack maakt enkele dreigende scènes des te spannender. Vooral de scène in de file vond ik meesterlijk in beeld gebracht. Het verhaal vond ik ietsje minder. Het grootste deel van de film heb je maar een vaag idee wat ze nu eigenlijk van plan zijn of wat het grotere plaatje is. Zo word je als kijker verplaatst in het personage van Emily Blunt, maar vond dat niet zo fijn werken, zeker ook omdat niet alles alleen maar vanuit het viewpoint van haar personage getoond wordt. De boodschap van Sicario is ook erg duister en nihilistisch. Het systeem is fundamenteel fucked, de ene partij is als het er op aankomt even slecht als de andere, en corruptie tiert overal. Er wordt geen antwoord gepresenteerd, omdat er waarschijnlijk ook geen antwoord is. Ik vond het iets té zeer grenzend aan puur nihilisme overkomen wel.

De acteurs doen het wel erg goed. Van Emily Blunt ben ik altijd al fan geweest, en die doet het hier erg goed, en hetzelfde geldt voor Brolin en Del Toro. Die laatste weet met zijn doodse blik als geen ander pure dreiging uit te stralen.
Het geheel schommelt tussen de 3.5* en 4*.

Na het kijken van mijn vierde film van Denis Villeneuve realiseer ik me twee dingen: Ten eerste, hij is ongetwijfeld één van de interessantste regisseurs van de laatste jaren en ten tweede; hij weet zijn films altijd wel iets sterker te beginnen dan ze te eindigen. Ook Sicario heeft zo’n enorm overweldigende en sterke eerste helft, dat ik merkte dat ik de tweede helft van de film stiekem wat teleurstellend vond. Nergens wordt de film slecht of zelfs erg matig, maar het torenhoge niveau van de eerste helft lukt Villeneuve niet helemaal om vast te houden. Maar dan heb je het ook over een begin; de openingsscène is fantastisch, Villeneuve had me vrij snel op het puntje van mijn stoel. Als daarna Emily Blunt - wat een fantastische actrice is het ook - met Brolin en consorten meegaat en we komen bij de scène bij de grens begon mijn hart geregeld een stuk sneller te kloppen. Villeneuve bewijst voor de zoveelste keer dat hij scènes rete-spannend kan maken en in dit geval werkt het talent van mensen als Roger Deakins en Jóhann Jóhannsson ook enorm mee.

Maar ondanks dat de film sterk blijft, ik merkte dat ik gaandeweg het iets voelde afnemen. Op een gegeven moment ontdekt Blunt na de scène in de tunnel iets over het personage van Del Toro en confronteert Brolin. Daar werd de vertelling van de film ineens ietwat warrig. Daarnaast merkte ik dat het grote moment waarin Del Toro de grote eindbaas bezoekt me heel stiekem een klein beetje koud liet. Sure, het was een goed geschoten scène, maar de scène had geenszins de spanning of impact van de openingsscènes, wellicht doordat Blunt - het personage waarmee je als kijker alles meemaakt - daar niet bij aanwezig is. Zo’n scène zou vooral werken als je echt weet wat er op het spel staat of de personages goed kent. Daarom werken zulke scènes in series als Breaking Bad of Better Call Saul - waar de film me geregeld even aan deed denken - wat mij betreft beter. Hier deden zowel Del Toro als die eindbaas me vrij weinig. De scène daarna - met Blunt en Del Toro, waarin Blunt wederom ijzersterk spel laat zien - was dan wel weer voortreffelijk.

4 sterren.

Ik heb heel weinig feeling met dit onderwerp, maar aangezien het een Villeneuve is dacht ik dat de cinematografie wel veel goed zou maken, dus was toch wel geïnteresseerd. Afgezien van wat scènes hier en daar, en het sterke begin als ze naar Mexico rijden wat wel een toffe scène is, gebeurt dat eigenlijk niet waardoor ik het een oersaaie film vond.

Komt grotendeels door het personage en uitgangspunt van Emily Blunt. Het soort van ‘mysterie’ waarom ze er bij betrokken is en wat precies de bedoeling van alles is is eigenlijk alleen maar heel saai en frustrerend en vond ik niet werken. Zonde van zo’n leuke charismatische actrice dat ze heel de film alleen maar moeilijkkijkend, in verwarring en bang rondloopt. Maakt het voor ons als kijker, in ieder geval voor mij, allemaal maar een moeizaam geheel.

Inhoudelijk weet de film, zeker het hele middenstuk, gewoon amper te boeien.

2,5*, maar alleen maar omdat het goed gemaakt is. Eigenlijk wil ik 2* geven.

Style over substance. Het voornaamste bestaansrecht van Sicario bestaat uit twee uitgesponnen, bloedspannende scènes. Eentje bij een grensovergang, eentje bij een tunnel. Dat is zo geweldig gefilmd dat je op het puntje van je stoel zit.

Verder heeft de film niet zoveel te bieden. Emily Blunt die heel erg haar best doet om een tough chick neer te zetten, maar zelfs in het huidige tijdperk van girl power, 'me too' en wat niet al, wil het maar niet geloofwaardig worden.

We hebben een archetypische CIA knakker op teenslippers, gespeeld door een overdreven laconieke Josh Brolin. En als toetje een karikaturale Del Toro als de mysterieuze Alejandro.

De valkuil is dat het wordt gepresenteerd als een realistische film over kartelgeweld en de 'war on drugs', maar dat je gaandeweg beland in een ongeloofwaardig web van James Bond-achtige boeven en helden.

Desalniettemin niet verveeld, maar iets klopt er niet aan deze flim.

3 sterren

Af en toe heftige film met een spannend verhaal en enkele superspannende momenten. De paar onwaarschijnlijke elementen deden hier niets aan af. Blunt speelde voortreffelijk alhoewel ik me afvraag of zij de juiste persoon was voor deze rol. Er zaten een paar heel mooie shots in; niet alleen van de omgeving en vanuit de lucht, maar het camerawerk rondom de actiescenes was ook formidabel. In feite is het een ordinaire wraakfilm met een lange aanloop waarbij het in het begin lijkt dat het geheel wél een nobel doel nastreeft. Met de moraal van het verhaal heb ik me verder niet bezig gehouden: ik vond het een prima film die me 2 uur met gemak heeft geboeid.

Matig.

De film opent sterk met een spannende inval in een huis in Arizona, en een gruwelijke vondst. De toon , en daarmee de sfeer is meteen gezet. Dat is direct het beste aan deze film: de sfeer is continu onheilspellend, en we betreden als kijker een gevaarlijke wereld waarin niets is wat het lijkt. Sfeervolle woestijnbeelden scoren bij mij altijd goed, en dat is in deze film dik in orde. Ook het acteerwerk, en de actie is goed.

Maar het verhaal... Het begint met een enorm trage expositiescene op het FBI kantoor, waarin gezegd wordt dat Kate een bijzonder goede agente is. Gek genoeg zien we dat , met uitzondering van de openingsscene, in de hele film niet terug: ze loopt slechts mee in het mannenwereldje waar ze terecht komt, wordt overal buiten gehouden en maakt domme fouten (na een aanhouding een bank binnenlopen terwijl iedereen weet dat daar camera's hangen, met een willekeurige kerel naar huis gaan en bijna vermoord worden. Ook bijzonder dat ze Reggie, die haar voorstelt aan deze gevaarlijke man, vervolgens niet wantrouwt). Fouten die op zich wellicht menselijk zijn, maar een professional als zij had toch beter moeten weten. Een nadeel is ook dat haar karakter nauwelijks is uitgewerkt: ze is een goede agent, en ze is vrijgezel. Het maakte het voor mij lastig om mee te leven. We weten dat ze graag volgens het boekje werkt, en daar moeten we het mee doen.

Sowieso is het verhaal zo geconstrueerd dat we als kijker regelmatig denken: wat gebeurt hier nu precies? De verwarring die dat oplevert is weliswaar dezelfde als die Kate voelt, maar het maakt het ook ongrijpbaar voor mij als kijker wat er allemaal gebeurt, waardoor de impact minder is.

Het kleine verhaal van de agent en zijn voetballende zoontje voelt geforceerd aan. De scenes zijn te repetitief om een echte band neer te zetten, en daarnaast voegt het voor mij weinig toe. Dat er veel burgerslachtoffers vallen, en dat politie corrupt kan zijn, wisten we namelijk al. En omdat de vader-zoon band matig is neergezet, voel ik niets als hij vermoord wordt.

Het laatste deel van de film volgen we Kate plots niet meer, maar gaat Gillick op jacht. De shoot-out bij die maffiabaas was voor mij ook een domper. Na alle geweld zitten we bij de grote baas aan tafel, en we zien vervolgens niet eens dat hij wordt neergeschoten. Vreemde keus. Dit zou de grote finale moeten zijn, maar mij liet het koud.

Uiteindelijk blijkt Kate slechts mee te hebben gelopen voor de vorm, om het op papier allemaal kloppend te hebben. Dat maakt van haar een pionnetje in een groter spel. Op zich een prikkelend gegeven, maar het levert helaas een oninteressante hoofdrol op. Ook haar innerlijke strijd tussen de wettelijke manier en de wijze waarop gewerkt wordt is, buiten wat zuchten klagen om, nauwelijks aan bod gekomen.

Ik heb het gevoel dat hier veel meer in had gezeten, maar door onlogische keuzes is er een verwarrende film ontstaan waar ik maar moeilijk mijn aandacht bij kan houden.

2,5*

Fijne herziening. Halfje erbij.

Sicario is een pareltje. Visueel echt mooi, audiovisueel minstens zo. Het is continu dreigend, door soms helemaal geen muziek te gebruiken, dan weer die bombastische beats. Superknap hoe spannend Villenue de film neerzet. Inderdaad is de eerste helft van de film het beste, maar de emotie die in de tweede helft om de hoek komt kijken is erg geloofwaardig en passend in de film. In conflicten als dit zijn er geen winnaar en ook geen goodguys. Sterk geacteerd, toffe personages. Ook in de kleinere rollen als bijvoorbeeld Kaluuya.

4,0*