The Freshman (1925)

Wat een leuke en goed verzorgde film is dit, zeg. Van dit regisseursduo heb ik tot nu toe ook nog Girl Shy (eveneens met Harold Lloyd) gezien. Ook dat was zo'n mooi filmpje. Eenvoudig, maar loepzuiver en vol prachtige, frisse shots. Je kunt het werk van de makers misschien wel vergelijken met dat van Powell en Pressburger.

Het verhaal van The Freshman is simpel. En Harold Lloyd, tsja wat moet je van hem zeggen? Hij is geen Buster Keaton en ook geen Chaplin, maar ik kan hem toch wel waarderen. Misschien is het wel: je vindt hem leuk of juist niet. Ik mag hem in ieder geval graag zien. En Jobyna Ralston (Peggy) is in deze film ook wel een schatje.

3,5*

Een degelijke film van Harold Lloyd, die helaas minder vaak op de lachspieren werkt dan het beste werk van Keaton of Chaplin (en ik heb begrepen dat The Freshman samen met Safety Last! en Speedy tot zijn Lloyd's beste werk behoort). Het eerste deel van de film verloopt erg traag en bevat bijzonder weinig geslaagde grappen. Eens de bal op de campus aan het rollen gaat, stijgt gelukkig ook het aantal grappen - ook al zijn deze niet altijd even geslaagd te noemen. De rugbywedstrijd bood volgens mij nog meer mogelijkheden tot diverse grappen, maar bevatte gelukkig wel enkele hilarische momenten persoonlijk hoogtepunt: Lloyd die de rugbybal achter zijn rug verstopt en achteloos verderwandelt terwijl de andere ploeg hem voorbijrent. Het vrolijke begroetingsdansje van de hoofdrolspeler wordt eveneens hilarisch nadat je het hem enkele keren hebt zien doen.
Dit was mijn vijfde Harold Lloyd-film en eerlijk gezegd had ik iets meer van hem verwacht, aangezien sommigen hem hoger inschatten dan Buster Keaton en Charlie Chaplin. Ik blijf een klassieke mening over de hele lijn houden: Lloyd is wat mij betreft minder (vaak) grappig dan Keaton en Chaplin, deze The Freshman behoort wel tot zijn topwerken samen met Safety Last! en Speedy.

3,5*

Dat mag je uitleggen want ik zie de link totaal niet.

Anyway, deze Lloyd viel me lichtelijk tegen. Zeker omdat deze de reputatie heeft een van de beste te zijn, maar naar mijn mening zijn er genoeg betere Lloyds te vinden. The Freshman lijdt vooral aan een gebrek aan grapdichtheid en heeft zelfs te weinig slapstick. Dan blijft er vooral het verhaaltje over en daar moeten Lloyds films het nooit van hebben. Toch blijft er nog genoeg moois overeind staan en als Lloyd eenmaal een komische scène heeft lopen blijft het toch weer een tijdje leuk. De langverwachte american footballwedstrijd stelt niet teleur.

3*

Wat ik daarvoor zeg: Eenvoudig, zuiver, vol met prachtige, frisse shots.

Deze viel me iets tegen, zelfs de American Football scène had ik leuker verwacht. Ik ben het wel eens met Tsjidde dat de film er prachtig uitziet, net als de meeste Harold Lloyd films er geod verzorgd uitzien.

Na een aantal films van Lloyd (weer) te hebben gezien vind ik zijn films bij lange na niet onderdoen voor die van Keaton en Chaplin. Chaplin mag dan misschien artistieker zijn en Keaton wellicht spectaculairder qua stunts en slapstick, de films met Lloyd ogen verzorgder en bevatten ook veel humor in de begeleidende teksten. Bovendien speelt Lloyd altijd een karakter dat bijzonder sympathiek is en waarvan je hoopt dat hij krijgt wat hij begeert. Stoneface Keaton vind ik vaak minder sympathiek. Chaplin's tramp is wel sympathiek, maar zijn films zijn toch wat melodramatischer dan die van Lloyd en Keaton en dus minder grappig.

Ik vind de verhaaltjes in de films van Lloyd juist wel aardig. Meer verhaal als Keaton, waar het toch vooral gaat op de slapstick en makkelijker te behapstukken dan die van Chaplin, die toch wel vaak op de sentimentele toer gaat. Verder zijn de bijkarakters minder eendimensionaal en krijgen de acteurs in de films met Lloyd soms ook de kans een beetje te schitteren. Last but not least vind ik Lloyd voor stomme film niet tè overdreven acteren. Zeer naturel juist, zoals Laurel en Hardy dit ook deden en ik vind het niet verwonderlijk dat juist zij en Lloyd de stap naar geluidsfilm nog enigszins wisten te overleven.

Maar uiteindelijk vind ik al deze sterren van de slapstick hun eigen kwaliteiten hebben en ze allemaal even goed.

Grappig eigenlijk dat dit best exemplarisch is voor veel highschool films en series, zelfs van nu nog. De parallellen met bijvoorbeeld American Pie lijken niet voor de hand liggend, maar zijn evident.

Verder viel het me een beetje tegen, omdat dit een van zijn bekendere films is (en ik op e.e.a. ook een van zijn betere had verwacht). Dat valt wat tegen, vind het gewoon weer een Lloyd, maar dat is wel gewoonweg leuk. Film heeft niet echt een hoogtepunt, i.t.t. de andere Lloyd's die ik al zag. 3,5 sterren.

[edit] (grappig dat de sprekers bij Lloyd films het altijd wel aardig eens zijn, zo ook hier. Het touwtje uit de football kan bij nader inzien inderdaad wel als hoogtepuntje genoemd worden.

YouTube - The History of The Freshman

Misschien een aardig weetje : volgens Brian Robb in zijn boek Silent cinema kostte deze film iets meer dan $300.000 en bracht hij 2,65 miljoen dollar op, hetgeen er de op één na meest succesvolle zwijgende film aller tijden van maakt, ná Chaplins Gold rush uit hetzelfde jaar.

Ik heb nooit geweten dat er ook stomme highschool films bestonden, maar The Freshman is in ieder geval een onvervalste.

Ik heb nog niet zo heel veel van Lloyd gezien trouwens, dit is pas de derde film. Lloyd is hier wel goed op dreef. Heeft de juiste uitstraling voor de rol en weet al snel de nodige sympathie te verdienen. Het is wat minder slapstickachtig, dan van tevoren gedacht, maar desondanks is het allemaal erg vermakelijk.

De American Footballwedstrijd is het hoogtepunt, vooral mooi in beeld gebracht en daarin laat Lloyd pas echt goed zien wat hij kan. Ook al is de afloop dan voorspelbaar, ik kon het hier in ieder geval erg waarderen.

3,5*

Harold Lloyd speelt de sul die naar High School gaat en denk daar het mannetje te worden. Dat valt vies tegen, want hij wordt bespot door zijn medestudenten en in de waan gelaten dat ie toch wat is. Zijn sullige belevenissen worden in deze komedie breed uitgemeten. Het trainen voor een American Football-wedstrijd loopt pijnlijk voor hem af en op een fuif scheurt alle kleding van zijn lijf. Het is allemaal voorspelbaar, maar ook charmant. Het einde is wat discutabel, maar past wel in de traditie dat de underdog op het eind zegeviert!

Redelijke film wel die nogal slapjes begint maar gelukkig wel beter wordt. Sommige grappen zijn maar matig uitgewerkt, zoals de speech en de aanvarinkjes met de decaan. Het beste zijn de football scenes, zowel de human dummy als de wel erg voorspelbare wedstrijd (alhoewel, in 1925 was het wellicht helemaal nog niet zo cliché). Ook de dansscene had wat aardige grappen.

Hadden eerdere Lloyd-films die ik zag wel een briljant gedeelte, hier ontbreekt dat toch. Maar wel genietbaar en een prima zondagmiddagfilm.

Hi Ta Ticky Bing! Bang! Blooey! T-A-T-E- ZIP! CHOP SUEY!

In deze Corona tijden heb je zo en toe eens zin in iets lichtvoetig en dan kom ik eigenlijk altijd bij Harold Lloyd uit. Ik moet voor een silent movie altijd in een zekere gemoedstoestand zijn, maar ik heb al gemerkt dat het bij zijn oeuvre veel vlotter gaat dan bijvoorbeeld een Ernst Lubitsch waar ik ook een boxset van heb gekocht. Ik ben ondertussen de tel kwijt van de hoeveelste Harold Lloyd film is die ik heb gezien, maar het feit is wel dat ik me met nagenoeg allemaal al danig heb geamuseerd. Van deze The Freshman had ik wel iets hogere verwachtingen aangezien het algemeen als één van zijn beste wordt genoemd.

En dat vind ik eerlijk gezegd toch wel wat teveel eer voor deze film. Het is sowieso qua aanpak eens een ietwat andere Lloyd film (normaal gezien startte hij altijd van een aantal jokes en bouwde hij daar een verhaal rond, voor The Freshman is hij begonnen van een narratief vlak en bouwde daar een aantal jokes rond) maar het is ook een iets te lange film. Zeker het middenstuk met het bal sleept nogal hard en ik was de running joke waarbij Lloyd telkens een kledingstuk verliest/scheurt vrij snel beu. Lange tijd leek dit dan ook uit te draaien op één van de minste Lloyd films maar gelukkig is daar nog de erg fijne finale met de football wedstrijd. De wedstrijd op zich hangt wat met haken en ogen aan elkaar weliswaar, maar de ongelooflijk dynamische manier waarop dit gebracht wordt (toch zeker voor die tijd) maakt erg veel goed en geef nu toe.. Lloyd die het touwtje uit de bal haalt en zo een tegenstander verschalkt.. Het heeft iets enorm knullig en tegelijkertijd erg typisch voor onze bebrilde held.

Want verder is dit wel weer zo'n typische Lloyd film. Hij wou blijkbaar altijd al een sportfilm maken maar vond zich met 31 jaar toch te oud voor de rol. Er moet iets gebeurd zijn waardoor hij toch van gedacht is verandert en dat is op zich geen enkel probleem omdat Lloyd er jeugdig genoeg uitziet om dit tot een goed einde te brengen. Wel fijn om te zien hoe zo'n filmische sportwedstrijd al halverwege de jaren '20 van vorige eeuw op eenzelfde manier gebracht wordt als vandaag de dag. Zo'n The Replacements of The Waterboy bijvoorbeeld moeten er niet veel voor onderdoen qua underdog. Met Jobyna Ralston heb je ook een erg fijne tegenspeelster voor hem en daar stopt het dan ook wel qua memorabele cast. Dat blijkt echter genoeg te zijn, want bijvoorbeeld die running joke met dat dansje wanneer Lloyd iemand ontmoet is al memorabel genoeg.

Ook wel weer een aantal fijne tussentitels trouwens, ik ben werkelijk nog niemand anders dan Lloyd tegen gekomen die dit op zo'n manier aanpakte en dat is zonde aangezien dat veel dynamischer en leuker is dan zo'n wall of text. In ieder geval, niet de leukste van Lloyd maar het einde maakt op zich wel heel veel goed. Benieuwd wat de rest gaat brengen!

3.5*