The Hateful Eight (2015)

Deze QT zit vol met vruchteloze scènes, redundante handelingen en oeverloze herhalingen(met name in de dialogen). Maar de setting waar jij over spreekt vond ik nu juist wel geweldig. Een van die puntjes, waardoor ik de film toch met twee sterren wist te waarderen.

Tegenvaller. Het eerste uur á anderhalf uur is best redelijk (al gebeurt er vrij weinig), maar daarna wordt het toch wat minder allemaal. Kan wel zien dat er inspiratie uit The Thing is gehaald, en hij is ook weer niet heel slecht, maar had er toch meer van verwacht. Kleine minpunten zijn bijvoorbeeld de Voice-over en Channing Tatum, wat doet zo'n gast in deze film in hemelsnaam? Acteerwerk is wel ok verder van de overige acteurs, en dan met name Kurt Russell en Samuel L. Jackson. Kortom; Tarantino heeft veel betere films gemaakt en blijkt vaak van tevoren al over-rated.

Ik zei het ook tegen mensen bij wie ik de film zag. Bij mij was het gevoel er vooral door de afgesloten omgeving waar niemand elkaar vertrouwd. En dat je zo als personage en kijker moet uitvissen wie wie is. En natuurlijk de sneeuw, de muziek die ook iets a la the thing had enz...

Lange, inhoudsloze, krachtig uitgesproken dialogen met veel herhalingen waren in Pulp Fiction nog origineel en grappig, maar daar weet Tarantino mij nu niet meer mee te verrassen. Ik wilde bijna de zaal uitlopen en had dat waarschijnlijk ook gedaan als ik niet alleen was. Er wordt wel goed geacteerd, behalve door Channing Tatum, die in deze film echt niets te zoeken had.

Inderdaad, wat een miscast die Tatum. Paste totaal niet in deze film.

Je kunt niet blijven kijken naar het verleden... Heb er niks van gedacht.

Onevenwichtig geheel, qua tempo en ook qua verhaalvertelling - vond het vooral storend dat de weinige verassingen die het plot heeft, vooraf worden weggegeven. Wat het toch nog vermakelijk maakt zijn de leuke karakters ("are you saying I'm a liar??") en bij vlagen hilarische dialogen - met name de 'Lincoln Letter'.
Als je wat langer nadenkt over het plot is het toch moeilijk te geloven dat 4 man waarvan 1 in de kelder, hun missie zó hebben kunnen verprutsen, maar goed...

Oke dat vind ik dan behoorlijk ver gezocht, maar iedereen kijkt blijkbaar anders naar een film, en wie ben ik om jou tegen te spreken wat je in een film mag zien he.

Dit is inderdaad iets onbegrijpelijks. De moorden lagen voor het oprapen bij wijze van spreken, maar daar moet je gewoon niet bij na gaan denken wil je de film nog kunnen waarderen.

Jammer... grote verwachtingen naar deze film. Django, wat een topper! Deze film was slaapverwekkend... (op eerste twintig minuutjes en laatste 30 minuten na)

bijv.
op een gegeven moment gaan ze naar buiten om lijnen uit te zetten van het huis naar de schuur en van het huis naar de wc. Deze scene duurt wel 5 tot 10 minuten. Je denkt, dit zal later nog wel terug komen, maar nee hoor. We hebben gewoon heel lang zitten kijken naar een stel mannen die in een storm lijntjes uitzetten. GAAP!

Zeker niet de beste Tarantino, maar misschien wel de grappigste. Op vlak van inkleding is het een typische Tarantino, maar het ontbreekt de film wat aan diepgang en adembenemende scènes. Maar dit wordt wel gecompenseerd aan hoe de film soms totaal over the top gaat en waarbij ik meermaals luidkeels heb moeten lachen. Conclusie: Ik denk niet dat deze film een klassieker wordt, maar ik heb me wel enorm goed vermaakt, waardoor ik niet anders kan dan toch een 4 te geven.

Heerlijke film! In de USA de eerste twee weken alleen maar te zien op (tweehonderd!) ouderwetse opgeknapte 70mm projectoren. Gefinancierd door Quentin. Maar bij de Oscars heeft deze film alleen kans op: Cinematography en Original Score (de speciaal voor deze film gemaakte muziek van Ennio Morricone).

Het ding is, ik was er zo van overtuigd dat ik ging opzoeken of the thing een inspiratiebron was. En blijkbaar was the thing de grootste inspiratiebron voor deze film... Paranoia, claustrophobia, lots of men: how The Thing inspired Tarantino's Hateful Eight - telegraph.co.uk Dus blijkbaar is het niet echt vergezocht.. Maarja, iedereen kijkt idd blijkbaar anders naar een film.

Ik voel vrij snel inspiratiebronnen. Bij Sinister voelde ik inspiratie van the ring (doordat ook hier gebruik werd gemaakt van een symbolische cirkel. Iets dan niet eindigt. Dat is de enige manier om de cirkel te doorbreken: de legende laten voort leven). De mensen bij wie ik die film keek vonden dat een heel vreemde vergelijking. Ook daar bleek dat the ring een groot inspiratiebron was voor hun werk. De film kan heel anders zijn soms, maar inspiratie hoeft niet letterlijk te zijn (al vond ik bij the hatefull 8 toch wel bepaalde elementen vrij letterlijk.)

En best actress in a supporting role (Jennifer Jason Leigh).

Ik sluit me toch aan bij de mensen die bij je waren, als je het niet erg vind sonyjh

Oh, begrijp ik hoor. De kunst is ook meestal om de inspiratiebronnen subtiel te houden. Tenzij het een ode is. Maar blijkbaar hadden jullie het dus fout. Want The thing was dus wel degelijk de grootste inspritiebron. Of geloof je Tarantino himself ook niet?

(of bedoel je sinister? Wel, daar hetzelfde, de makers zelf zeiden dat the ring hun inspiratiebron was. DAt heb ik achteraf ook onder de neus van mijn vrienden geduwd. Niet dat het hun veel uitmaakte )

mij ook niet

Nog iemand die vond dat de rol van Tim Roth wel wat weg had van de voorbije 2 rollen Christoph Waltz? Ik had een déjà-vu gevoel bij de trekjes van dat personage.

Een koiboifilm in de Nederlandse bios. Dat komt niet zo vaak meer voor dus als westernfan wilde ik de kans om dit spektakel te aanschouwen niet laten liggen. Zelfs bij ons de buurt draait ie en dat is natuurlijk te danken aan de grote naam van de regisseur. Als Quentin Tarantino een western maakt, blijft dat immers niet onopgemerkt.

Dat het Quentin Tarantino is die de western heeft gemaakt, is ook niet iets dat onopgemerkt blijft. Wanneer films als 'The Thing' en 'Reservoir Dogs' (die ik overigens geen van beide heb gezien) zo een grote inspiratiebron vormen voor een film in het westernlandschap, mag natuurlijk duidelijk zijn dat het hier niet om een doorsnee film gaat. In het begint wordt er nog een heel aardige westernsfeer gecreëerd, waarbij ik zelfs even het idee kreeg dat ik naar een van die heerlijke jaren '50 films zat te kijken, maar naarmate de tijd vordert komt het hoge 'over-the-top'-gehalte, dat Tarantino's films zo kenmerkt, steeds meer naar voren (en neemt het uiteraard de overhand).

Voor mij is het altijd weer even wat wennen aan het begin van een Tarantino-film. Hoe de regisseur het doet weet ik niet (hoef ik ook helemaal niet te weten), maar het spat gewoon van de stijl van acteren af dat hij hier de regie in handen heeft. Het absurde sfeertje dat de beste man creëert ligt tussen naturel en overacting in en als kijker duurt het voor mij altijd even om diezelfde middenweg te vinden en me er op in te stellen. Maar als ik er eenmaal aan gewent ben lukt het me opvallend goed om te genieten van die flauwekul die met een film als deze op het witte doek vertoond wordt.

Het is Walton Goggins die de show steelt. Knap om te zien hoe hij er tussen zo'n gezelschap zo bovenuit steekt. Ik mag hem erg graag aan het werk zien, zeker in een rol als deze, die hem op het lijf is geschreven. Daarnaast onderscheidt Jennifer Jason Leigh zich hier natuurlijk ook in meerdere opzichten. Samuel L. Jackson is zo'n beetje zijn eigen zelf en doet dat zeer verdienstelijk. De naam van het karakter dat ie neerzet is overigens een mooie verwijzing naar Charles Marquis Warren, schrijver, producer en regisseur van een flink aantal klassieke western(serie)s.

Al met al gewoon mooi om weer eens een geslaagde komische western te zien en vooral fijn om dat in de bioscoop te kunnen. Wat dat betreft begint het jaar goed, want dit is de eerste van een aantal erg interessant westernprojecten die dit jaar het witte doek zullen sieren. Man, man, wat kijk ik bijvoorbeeld uit naar The Revenant...

. Man, man, wat kijk ik bijvoorbeeld uit naar The Revenant... [/quote]

Die is honderd keer beter als dit gedrocht.

ja ik had hetzelfde. Ik zag iemand die waltz aan't imiteren was, maar dan net iets minder goed dan Walz zelf natuurlijk

Geen hoogvlieger binnen het oeuvre van Tarantino, maar toch wel weer heel fijn. Het is precies wat ik ervan verwacht had, niets meer, niets minder.

Dit was me toch een goede meevaller. De recensies waren vernietigend hier en daar, en ik was ook niet direct enorm happig op deze nieuwe Tarantino. Toch ben ik gegaan, en gelukkig heb ik daar geen spijt van gekregen. Waar ik hier veel kritieken lees op het trage eerste uur, gaat het bij mij juist 'the other way round'. Wat heb ik genoten van de schitterende sneeuwlandschappen, de prachtige muziek en de geweldige eerste dialogen van deze film. Geweldige casting, waardoor ik aan het scherm gekluisterd zat en woord na woord aandachtig volgde. We zien een onderverdeling in chapters (die was vast al gemaakt voor de theaterproductie), waarbij de eerste drie(volgens mij) chapters op mijn absolute goedkeuring konden rekenen. Ook wanneer de heren bij de hut arriveren is het nog steeds genieten geblazen. De dialogen zijn hier in het eerste gedeelte wederom van hoog niveau. Fantastisch hoe het mystery-aspect in eerste instantie uitpakt:

Een Agatha Christie-moordplot verpakt in een Tarantino, ga er maar aanstaan.

Dan gaat het echter mis. De 'cocksucker'-scene van Samuel L.Jackson was mij al iets te veel van het goede, maar daarna vervalt ook deze Tarantino helaas in een opvolging van onnodig excessief geweld. De spanning van het mysterie is weg, de dialogen dalen tevens in niveau. 'Waarom ga je dan naar een Tarantino, je weet immers dat dit eraan komt?' een terechte vraag. Om de simpele reden dat ik de dialogen, het acteerwerk en het visuele aspect ook erg zwaar vind wegen. Alle drie deze aspecten zijn van waanzinnig niveau wat mij betreft. Helaas heeft the Hateful Eight dus ook datgene wat me bij Django ook een nare nasmaak gaf. Het excessieve geweld dat wat mij betreft niet nodig is. De grofheid waarmee dat zich voltrekt. Het over de top-gehalte dat daarmee gepaard gaat. En, helaas, zodoende dus ook een onbevredigend einde. Dat deze film letterlijk haat predikt gaat mij te ver, daarvan hebben we al genoeg op deze aardkloot. Tuurlijk is dat typisch Tarantino, maar het is wat mij betreft zonde als je kijkt naar de verdere potentie van deze film.

Dit betekent echter niet dat ik, 'zodra het schieten begon', afhaakte. Ik vond het heel aardig hoe een hoofdstuk gewijd werd aan het verhalen van het plot van eerder die morgen, en hoe zodoende een en ander nader verklaard en uitgewerkt werd. Ook ging de film wat mij betreft nooit helemaal de mist in. Zo bleef Jason Leigh tot het laatste moment fantastisch acteren, en had Samuel L.Jackson ook een aantal geweldige momenten. Dit geldt eigenlijk wel voor de gehele cast. Niemand viel echt uit de toon, of het moet Tatum betreffen. Zijn rol was echter qua screentime zodanig beperkt dat het me niet irriteerde dat hij niet echt tussen de andere heren (en dame paste).

Een goede film dus, waar ik echt pas in een later stadium op afknapte. Genoeg moois om deze Tarantino toch bekeken te hebben. En de lengte: geen enkel probleem. Ik houd enorm van films die de tijd nemen. Als het me dan maar boeit. Gelukkig was dat hier, juist in het trage stuk, zeker het geval. 4*

Ikzelf vraag me dan af in welke film die gast uberhaupt wel zou passen.

Ik ben er nog niet over uit en dat zal wel moeilijk worden ook.

Q.T. had met Jamie Foxx en Leonardo DiCaprio in zijn vorige prent ook al een dikke miscasting in mijn ogen.

Daarnaast vind ik Q.T. veel te veel op een voetstuk gedragen, de man heeft leuke dingutjes gedaan maar niet alles is goud wat de man maakt. Dit werkje is een beetje goedkoop een stuk tekst in een frame drukken en voila we noemen het een film.

Kurt en Samuel schrapen voor mij 2.5** bij elkaar. Q.T. moet een keer ophouden met die gast Madsen, als ik die kerel zie staan mijn nekharen recht overeind. Altijd maar hetzelfde die gast. Bruce Dern daarentegen vind ik altijd prima.

Nee een slappe hap na een al niet sterke Django, Twee prenten met oeverloze dialogen maar niet sterk genoeg om boven de 3** uit te komen. Deze doet het zelfs voor minder bij mij in mijn humble opinion. In Django zat ten minste nog een heerlijk stuk humor met het oog op de KKK. De KKK wordt daar lekker te kak gezet door de aanhangers enorm onnozel neer te zetten met Don Johnson, die zijn rol fantastisch speelt, als leider van het incapabel groepje.

Vooraf waren de verwachtingen door recensies wat getemperd. Het oeverloze gelul in het begin was dan ook te verwachten, maar die dialogen vielen me ook weer niet bijzonder tegen. Ze waren goed genoeg voor wat gegrinnik. Het tempo daarbij is gewoon lekker traag en af en toe wordt het opgeschrikt door kortstondig grof geweld. Goed, wat dat betreft krijg je gewoon weer een typische Tarantino-film voorgeschoteld met weliswaar niets nieuws onder de zon, maar vervelend ook zeker niet.

De opening van de film vond ik erg goed, een leuke intro met de cast namen, en daarna de scene met de koets en dat houten besneeuwde beeld, dat deed me erg denken aan The Masque of the Red Death. Er ging iets erg onheilspellends uit van die scene. een knappe sfeer. Daarna begon de daadwerkelijke film vrij abrupt met de dialoog.

Wat verder positief opviel was vooral heel veel sfeer, de buiten locaties, de sneeuw, de wolkjes die men uitblies, de houten hut, de koets, die kan met koffie, krakende houten vloer, al die sfeer dingen vind ik altijd wel mooi. Ik zie de link naar The Thing ook heel erg, en dat vind ik niet vervelend.

Al met al goede film, maar te veel om in 1x keer correct te verwerken, zal de film nog een maal moeten kijken voor volledig score.

Tatum kan ik inderdaad niet luchten of zien, wat een irritant ventje. Zie hem ook liever helemaal niet op het witte doek. Haha en die Madsen is inderdaad altijd hetzelfde, de man met de stoere coole blik. Verder overal mee eensch behalve Di Caprio, die vond ik gewoon erg sterk, en Django is veruit het beste wat Tarantino de afgelopen jaren heeft gemaakt.

Ik bedoel eigenlijk filmmaker

De meeste verhalen voor films worden verzonnen door productiemaatschappijen en niet door schrijvers.

Die monoloog van samuel l jackson was ook geniaal, over die stoofpot

Een geweldige film. Dik 2 uur lang de kijker vermaken in één klein huisje. De film is traag, zeer traag, maar daar moet je van houden. De dialogen zijn heerlijk, de scene tussen de oude man en Samuel. L. Jackson is om te gieren en wat daarna komt is meesterlijk. Ook het bloedvergieten (want dat komt er) is weer zoals je gewend bent: onethisch, immoreel, over the top en gewoon geestverruimend. Een top werk, once again!