Insidious: Chapter 3 (2015)

Geen James Wan meer aan het roer, maar wel de schrijver van de Insidious films Leigh Whannell zelf. Op zich niet eens een groot probleem, want je zou toch verwachten dat de schrijver van het sterke origineel en daaropvolgende sequel wel wat zou kunnen maken zonder Wan. Maar helaas is dat een stuk minder het geval.

Na twee verhalen geen Josh meer en zijn familie, maar krijgen we de introductie van de jonge Quinn die te maken krijgt met een entiteit. Het is het begin van een film die maar moeizaam op gang komt. Helaas is ook de setting een stuk minder interessant en is het qua sfeer lang niet wat Wan eerder wel creëerde. Leigh Whannell weet wel een aantal schrikmomenten te verzorgen en spanning, maar het is allemaal minder dan de vorige Insidious films.

Nog eens herbekeken en blijf dit het betere deel van de eerste 3 films vinden.

Heb bijgevolg niets toe te voegen aan mijn eerste mening.

Nu op naar de 4de film...

Net als deel 1 en 2 boeide mij deze film met de nodige schrikmomenten. Wat ik wel jammer vond is de overschakeling naar een humoristich element op het moment dat die 2 "spokenjagers" aanhaakten in de 2e helft. Geen foute humor (zo bedoel ik het niet) maar dit hoort meer thuis in een komedie-horror zoals Ghost Busters. Insidious 3 is juist geen komedie en m.i. had het daarbij moeten blijven. Daarom geen 3 maar een 2,5. De nabrander aan het einde was -net als bij de meeste horrormovies- weer erg voorspelbaar.

Ik ben bezig met de herziening van de Insidious reeks, waarvan Chapter 1 toch één van mijn favoriete horrorfilms aller tijden is geworden inmiddels.

Het is natuurlijk moeilijk om het niveau vast te houden en Chapter 3 is dan ook niet meer dan een standaard horrorfilm, maar dan effectief uitgewerkt. Gooi een leuk meisje in de hoofdrol en ik ben al gauw tevreden. De verbindingen met de eerste twee delen voelen echter wel geforceerd aan en het is puur door het geld dat hier nog de naam Insidious aan vast hangt. Whanell heeft veel talent, want hij heeft natuurlijk al langer met Wan gewerkt en een aantal bizar goede scripten geschreven. Ook Chapter 3 zit vol goede ideeën (gelukkig geen groot vrijstaand huis) en een aantal lekkere spannende momenten. Whanell leert van de meester Wan en pleurt geen valse jumpscares in de film. Dat kan ik ook waarderen. Zijn twee films hierna zijn nog beter, maar met Insidious Chapter 3 heb ik me bij de herziening stiekem toch vermaakt.

Origineel? Nee, zeker niet. Bjzonder? Ook niet! Sfeervol en vakkundig gemaakt? Ja!

2,5 -> 3,0*

Vrij slecht formulewerk. Oh, ik heb me een paar keer verschoten hoor, maar dat komt vooral omdat elk eng moment onderstreept wordt door een overdreven luid sounddesign. Alsof de regisseur in je gezicht schreeuwt: 'en dit is het moment waarop je moet schrikken'. Ik vind dat toch een zwakte; echte horror is spanning creëren waarbij je niet hoeft te leunen op luie jumpscares. Verder vond ik ook de dialogen er belachelijk dik bovenop liggen vaak; zo reageren of praten mensen gewoonweg niet. De acteerprestaties zijn ook vrij ondermaats, al doen die dochter en vader dat nog wel redelijk leuk. Dat comic relief duo kan er ook nog wel mee door. Enkele scènes zijn ook nog wel geslaagd, en het grootste voordeel van de film is dat het maar 90 minuten duurt, en vrij vlot voorbijgaat. Darth Maul mag ook nog een seconde opduiken, grappig.

De eerste twee Insidious films, en dan vooral de eerste, zijn gewoon echt goede horrorfilms, maar deze is het gewoon niet. En dat is jammer eigenlijk, want qua lore is de Insidious reeks veel origineler dan bijvoorbeeld The Conjuring universe. Het probleem is gewoon dat de makers maar zomaar wat doen, en de lore totaal, maar echt totaal, niet consistent is. Als de regels niet duidelijk zijn, en alles kan gebeuren, verdwijnt enige mogelijke interesse meteen bij mij. 2*.

In Insidious verwees Elise Rainier [Lin Shaye] naar een zaak die haar deed besluiten om te stoppen met haar werk als medium. Dit derde deel in de weinig verheffende Insidious-franchise heeft een “Man Who Can’t Breathe” [Michael Reid MacKay] die net zo eng is als zijn naam doet vermoeden. Weduwe Sean Brenner [Dermot Mulroney] roept Elises hulp in omdat de nachtmerries van haar dochter Quinn [Stefanie Scott] mogelijk verband houden met de dood van haar moeder [Ele Keats], maar de seance kost Elise bijna haar leven en overtuigt haar ervan dat ze hier te maken heeft met een groot kwaad. Het zal wel. Steve Coulter is opnieuw van de partij als Elises vriend en collega Carl, helaas duiken ook de totaal niet grappige ‘Ghostbusters’ Specs [Leigh Whannell] en Tucker [Angus Sampson] op in deze vermoeiende, flauwe horrorfilm. De gifbeker was nog niet op: er moest nóg een vervolg komen!

Jaaa de backstory van Specs en Tucker, dáár zaten we op te wachten. Ongelooflijk dat die twee clowns steeds maar weer terugkomen.

Toeval of niet, vanaf het moment dat zij ten tonele verschijnen zakt deze film ook wat in. Daarvóór is hij voor Insidious-begrippen best aardig. Er zitten een paar redelijke jumpscares in. Goeie horrorsfeer is er niet echt, wellicht een gevolg van de regisseurswissel.

Paar klunzige scènes doen wat afbreuk aan de film. Met name de 'vechtscènes' in The Further. Wel goed om te weten hoe je een demon verslaat: je geeft ze een duwtje.

Al met al de eerste helft redelijk mee vermaakt. Daarna wordt het wat lastiger om niet in te dommelen. En omdat het ook grotendeels een herhaling van zetten is en het verloop tamelijk voorspelbaar, ontbreekt iedere vorm van spanning. Maar dat was in deel 1 en 2 niet anders.

Schrijf ik een hele review over deze film en dan blijkt dat ik om een of andere reden niet meer ingelogd ben op deze site!

Ik heb geen zin om de hele review opnieuw uit te typen, dus hou ik het heel kort. Veel minder geslaagd dan de twee voorgaande films. Elise die helemaal 'out of character' acteert, o.a. door de geest van die oude dame (haar aartsrivaal) uit te dagen met opgeheven vuistjes en de woorden "Let's go bitch!". En ook als ze op het einde van de film het 'komische' duo Specs en Tucker uitnodigt om een samenwerkingscontract aan te gaan. Lin Shaye gaat zich dan ineens erg losjes en vrolijk gaan gedragen, wat niet bij haar eerdere karakter past.

De vader en dochter Brenner acteren ondermaats, het duo Specs en Tucker is niet grappig meer, en de film is te zoetsappig (de overleden moeder die in de kamer meekijkt en het medium Elise die aan dochterlief verteld hoe trots haar moeder op haar is).

Net als het voorgaande deel met een halfje verhoogd na herziening. Regisseur Leigh Whannell doet het uitstekend in termen van spanningsopbouw en boet weinig kracht in als het gaat om wat akelige sfeerzettingen, evenals goed ingevoerde schrikmomenten. De schaal (zeker in de achtergrondomgeving) wordt met dit derde deel enigszins verkleind, want het landhuis is hier ingeruild voor een klein appartementje. De benadering waarmee je wat dichter op de huid zit van de personages werkt echter uitstekend, want specifiek Stefanie Scott blinkt uit als geteisterde tienermeid. De bedreiging maakt een originele indruk en de inmenging van Lin Shaye & co werkt goed, maar de muziekkeuzes zijn wel een downgrade ondergaan. De cinematografie oogt wat klassieker, maar nog altijd zeer netjes. Ik werd persoonlijk (tot mijn eigen grote verbazing) volkomen meegevoerd toen de finale aanbrak, iets dat ik toch in mindere mate ervoer binnen het vorige deel. Whannell vormt een capabele opvolger van regisseur James Wan en ik kijk uit naar zijn herbewerking van The Wolf Man die dit jaar oktober moet uitkomen.

Ook dit 3e deel weer herzien op bluray. Regisseur Wan droeg het stokje over aan de Australische scenario schrijver Whannell, die het script voor deel 1&2 schreef. Hij levert een goede horror af, al word het niveau van deel 1&2 niet behaald. De muziek werd wederom verzorgd door Bishara, maar ook die is van iets mindere kwaliteit.

Het verhaal speelt zich een aantal jaar vóór deel 1 af. We volgen Quinn Brenner die met haar vader en jongere broertje in een appartementencomplex woont. Nadat ze door een auto is aangereden beland ze in een rolstoel met gips om haar benen. Ze heeft al een aantal keer zelf geprobeerd contact te zoeken met haar overleden moeder van 1,5 jaar terug. Een boosaardige demoon beantwoord echter haar smeekbede en splijt haar ziel in tweeën. Hij heeft al één deel opgeëist in ‘The Further’ en zijn doel is om haar volledige ziel te bezitten. Dit zorgt voor een aantal griezelige scenes. Elise besluit haar te helpen.

Slim van de makers om Elise (Lin Shaye) terug te brengen ná haar dood in deel 2, een geweldig karakter in de franchise. We komen ook meer achtergrond informatie te weten over duo Specs en Tucker, hier onder hun bedrijfsnaam ‘Spectral Sightings’. Waarna ze later een samenwerkingsverband aangaan. Zoals ik al aangaf, qua verhaal iets minder geslaagd dan voorgangers, een hoop elementen hangen als toevalligheden aan elkaar. Muziek idem dito, er word iets meer geleund op jumpscares. Toch stijgt deze boven de gemiddelde horrorfilm uit en was het zeker een fijn deel in de Insidious reeks.