Buffalo '66 (1998)

Ik ben er niet helemaal kapot van maar de film heeft zeker een hoop kanten die ik behoorlijk interessant vond. Het zit er rauw (op het amateuristische af soms) uit. Ik vermoed dat deze film deels geimproviseerd is en dat is bij vlagen erg goed gelukt. De sfeer is gruizig, de relatie tussen Ricci en Gallo ook best fascinerend. Een beetje zoals Ichi zegt, fascinerend, maar nog niet echt geweldig.

3.5*

Ja, mooi. Vooral de opbouw was perfect. De badscene was voor mij het hoogtepunt; erg teder en lief. De dansscene bij de bowlingbaan was ook erg mooi. Ik heb verder wel een zwak voor losers die zich beter voordoen dan ze zijn. Ik heb soms zelf ook wel eens mensen voorgelogen om het maar niet over mijn situatie te hebben. Herkenbaar. Dus ja, dit filmpje beviel me wel. vier sterren.

Het einde is voor mij toch wel een stevige misser,

Ik verkeerde in de aanloop ernaartoe in een soort van roes, waarin de wereld van Billy Brown mij fascineerde en slechts een enkele keer afstootte. Zo vond ik het bezoek aan zijn ouders geslaagd, met die vulgaire vader van hem en zijn sportgekke, communicatief niet zo vaardige moeder. Het spel dat tussen Ricci en Gallo gespeeld werd, boette echter wat aan kracht in toen ' vader ' zijn kans schoon zag om wat voor Ricci te mogen zingen. Naast dat de muziek misplaatst was, duurde het moment net wat te lang, het hele nummer had in dit geval heus niet helemaal afgespeeld hoeven worden.

Wat mij dan weer fascineerde was hoe de wat vreemde relatie tussen Ricci en Gallo tot stand kwam en hoe beiden elkaar bespeelden. Ricci die van Gallo een overdreven positief beeld schetste, waarna Gallo te kennen gaf dat zij weer graag vlees at. Dat Ricci zich voor moest doen als Gallo `s vriendin was niet gelijk een geval van succes verzekerd. Hier werkte dit wel, omdat het verschillende soorten humor in de hand wist te werken. Humor waarbij je hardop kon lachen, als papa hartstochtelijk afscheid nam van zijn toekomstige schoondochter of wrange, zwarte humor als men niet omkeek naar Gallo. Zelfs het drama gedeelte naar aanleiding van zulke ontmoetingen deed prima zijn werk, zeker met wat verbeeldingskracht ' wat er zelf van je zou worden als je ouders met zo `n plaat voor de kop zou hebben ' ?

Het roadmovie gebeuren in de film werkte ook wel, omdat de focus bij het aandoen van verschillende locaties toch vooral op Ricci en Gallo bleef liggen. De scene op de bowlingbaan waarin Ricci een nummer zong was al net zo vreemd als passend bij deze veelzijdige film. Overigens vind ik haar sterk lijken op Paris Texas ' Natassja Kinski ' met haar geblondeerde look.

Toch is Buffalo `66 het niet helemaal voor mij. Hoewel er ijzersterk geacteerd wordt, kon ik niets met het uiteindelijke einde. Gallo experimenteert er in zijn film op los, maar wat verbeeldingskracht had de film gesierd. Ik had al zoiets van, ze zal toch niet? hier bleek ik bevestigd in te worden. Vreselijk jammer, die scene ervoor had volstaan. Voor mij was dit al zo `n beetje een soort van roesachtige droomscene waarin niet de rancune, maar iets anders centraal stond. Het had volstaan, het was af... Zelden zo `n overbodig laatste shot gezien. - 0,75* = 3,5*

Érg goede film. Buffalo '66 is een duidelijk indy-werkje, maar wel eentje die er voordeel bij lijkt te hebben dat hij goedkoop gemaakt is. Het uiterlijk geeft een hoop sfeer aan de film mee. De kleuren zijn erg grauw laten de beelden heel plat lijken. Alleen rode kleuren schieten eruit, wat voor een mooi contrast zorgt. Met name Gallo's schoenen vallen constant op. Maar wat vooral bijzonder is is dat het aan de ene kant heel rauw realistisch eruitziet en aan de andere kant weer heel gestileerd. Op de een of andere manier past dit bij de film en zelfs de personages.

De personages vond ik stuk voor stuk allemaal boeiend. Natuurlijk zijn bijvoorbeeld de ouders wat karikaturaal, maar Gazarra en Huston zijn zo'n goede acteurs dat het allemaal geloofwaardig blijft. Het bijrolletje van Mickey Rourke (ik zag overigens pas in de credits dat het Rourke was, vreemd genoeg herkende ik hem niet) vond ik ook een leuke toevoeging. Jan Michael Vincent deed mij hier sterk aan The Dude uit The Big Lebowski denken, niet op de laatste plaats omdat hij in een bowlingbaan stond. Fijne bijrollen zijn natuurlijk leuk, maar gelukkig stelen ze niet de show van de twee hoofdpersonen, die nóg beter acteren. Gallo is een geloofwaardige combinatie van arrogantie en toch een soort van goedheid, terwijl Ricci gewoon hartveroverend is. Ik vnd RIcci sowieso een fijne actrice.

De film bevat een heleboel goede scènes die realisme en een soort fantasie op passende wijze met elkaar combineren. De afwisseling en het samengaan van humor en drama is ook vrijwel perfect. Ik leefde in ieder geval constant met de personages mee. De film kon naar mijn gevoel twee eindes hebben: Gallo vermoord de sportman, of hij gaat terug naar Ricci. De film toont ons beide eindes, maar kiest voor de laatste. Het klinkt misschien conventioneel om voor het happy end te kiezen, maar ik was uitendelijk wel blij met die keuze. Het gaf de film zelfs een beetje meer zin.

Speciale vermelding nog voor de dansscène van Ricci in de bowlinghal. Het slaat inhoudelijk nergens op, maar het werkt fantastisch.

4,5* zeker waard. Een erg bijzondere film, die meer bekendheid verdeint.

Erg bijzondere film. Het uitgangspunt is simpel, maar Vincent Gallo bewijst met zijn Buffalo '66 dat met de juiste uitvoering simpele dingen tot prachtige dingen kunnen leiden. Zo zit het script vol bijzondere personages die, mede door de zeer sterke vertolkingen, ontzettend goed werken. Uiteraard zijn er de erg sterke Gallo en Ricci als Billy en Layla, maar ook zijn krankzinnige ouders (een geweldige Gazzara en Huston) en ook die geweldige sympathieke vriend bij de bowlingbaan.

Plot is zoals gezegd simpel, maar weet door de bijzondere aanpak juist erg aan te grijpen. Vooral knap hoe Gallo, zowel voor als achter de schermen, ervoor weet te zorgen dat de kijker hoofdkarakter Billy gaat meeleven. Erg knap uitgewerkt. Hierdoor komt ook het gelukkige einde erg goed aan. Werkelijk een prachtige scène, die slotscène waarin een plotseling opgewekte en zelfs vrolijke Brown chocolademelk en een hartkoekje voor zijn nieuwe vriendin koopt. Erg mooi.

Maar naast inhoudelijk krijgt de film op technisch vlak ook enkel lof. Zoals The One Ring al aangeeft; het kleurgebruik is fenomenaal en geeft veel scènes een hoop extra. Verder stikt Buffalo '66 gewoon van de visuele stijl. Met name de scène aan tafel (wat volgens Imdb een hommage is aan filmmaker Yasujiro Ozu) is geweldig uitgevoerd. Maar ik stop maar even met briljante en goed uitgevoerde scènes uit de film opnoemen, want dan ben ik waarschijnlijk nog wel even bezig.

4,5 sterren.

Hmm, beetje een vreemde ervaring die me niet echt kon boeien eigenlijk. De gestoorde Gallo met zijn rode schoenen stond me direct al niet aan eigenlijk en heb me nog geregeld aan hem geërgerd verder in de film. Denk je dat hij vreemd is; kom je bij die ouders - Gazzara en Huston - terecht. Nee, ook die konden me niet bekoren. Ze zullen hun rol allemaal geweldig neerzetten en dat spreek ik niet tegen, maar ik heb me te vaak moeten ergeren aan hun personages. Christina Ricci haar rol viel al beter in de smaak, maar dat - toch wel beetje - stompzinnige verhaal eromheen doet daar dan weer een kleine das om. Ze laat haar ontvoeren, vervolgens bedreigd Gallo haar constant, ze kan echt niks goed doen bij hem en ze vind het ook nog goed ook? Oké. Denk je dat dat het is, gaat ze uit enthousiasme ook nog eens vrolijk zitten doen bij die ouders van hem. Hmm, nee dat ging er bij mij niet echt in.

Maarjah, voor de rest is de film visueel prima in orde. De film bevat een prima rauwe sfeer die dan weer erg goed beviel en er zelfs voor zorgde dat ik steeds een beetje meer mezelf kon laten inleven in het verhaal en in het personage van Gallo. Het einde vond ik ook erg leuk trouwens, maar over het algemeen vond ik het niet veel speciaals.

2,5*

De eerste scenes leken een zeer goed begin, maar helaas ging het hierna steeds meer bergafwaarts. Een goed pianodeuntje en een scheldende Galla, die mij wel heel erg aansprak in zijn strakke broek, zijn rode schoentjes en zijn strakke blik. In een goede rauwe sfeer gaat het verder, maar is er niets wat mij deze film meer dan 2,5* kan geven.

Door Onderhond's MM contest en de top 10 notering van Apollinisch gaan kijken.. en pff, ik weet eigenlijk niet waar en waarmee ik moet beginnen, toch wel een beetje overdonderd.

Mooi sfeertje om dan toch te beginnen, ook al zag het er niet allemaal even mooi uit (wat al vaker gezegd is) vond ik het visueel toch erg boeiend. Geweldige dialogen(!), twee prima acteurs die goede personages neerzetten en ook typische humor waar ik van houd, zorgen er voor dat ik deze film toch echt wel 4.5* moet geven. Daarmee is mijn 1100e stem een feit

Godsamme wat een chagrijnig scharminkel. Wat ziet die Ricci toch in hem!?

Weet verder niet echt wat ik er van moet vinden. Eerste half uur was bijna niet door te komen. Brakke kadrering (altijd wel een hoofd dwars doormidden), saaie kleuren, superlelijk effectje voor die flashbacks en er gebeurt bar weinig. Af en toe een glimlach bij die pa en ma en hier en daar aardig gemonteerd, maar verder voor mij een behoorlijk lege film tot dusver. Moest om de een of andere reden aan Gummo denken.

Maar vanaf de bowlingbaan zit er even een geweldige boost in. De kleine "omkleed"-scene was al tof, maar de tapdansscène gooit er nog een schepje bovenop. Prachtige scène waarbij het eerste deel van de film schril afsteekt. Zo had het gewoon moeten beginnen. Daarna ook nog het fotohokje, wat vooral grappig is door de rotkop die Gallo trekt .

Dan kakt het weer wat in en is de climax/anti-climax of hoe je het ook wilt noemen weer fijn.

Het leek wel een touretappe, met enkele aardige bergjes en één col van de buitencategorie. Grootste gedeelte niet bijster boeiend, maar enkele hoogtepunten die nog net voor genoeg vuurwerk zorgen voor een voldoende.

3* dan maar

Mwa, film die het duidelijk moet hebben van wat weirde bijkarakters, intermezzo's en hier en daar wat aparte, maar grappige scenes. De hoofdmoot is nogal leeg, en erg duidelijk geimproviseerd gespeeld.

Wel grappig dat veel mensen Gallo goed vinden acteren, want hij is hier gewoon zoals hij altijd is.

Hij acteert een beetje op z'n Woody Allens, doet eigenlijk niks, maar is gewoon zichzelf en lijkt te zeggen wat in hem opkomt op dat moment.

Het ziet er allemaal wel lekker depri en dysfunctional uit. Maar het blijft niet meer dan een beetje lachen om idioten. Soms leuk, soms niet.

Op een gegeven moment werd het me echt teveel bij dat etentje, had echt zin om ze toe te schreeuwen van hou allemaal toch je smoel met dat domme gezever, was echt te erg. En er kwam maar geen einde aan.

Met enige moeite, fantasie en misbruik van de term kunnen we ‘Buffalo ‘66’ scharen onder het magisch realisme. Niet alleen omdat Gallo’s debuut een liefdesballade van de puurste soort is, dixit het magische, maar evenzeer omdat de prent zich laat omschrijven als en triest en wrang sprookje, dixit het realisme.

Het magisch realistische karakter van de prent uit zich verder in een inhoudelijk pessimistisch doch hoopvol geheel, waarin de alles overwinnende liefde en Gallo’s eigenzinnige kijk daarop een centrale rol krijgen toebedeeld. Het finale doel: zichzelf, Billy Brown, afhandig maken van interne demonen, van bittere herinneringen en een dubbelzinnig verleden, om vervolgens met zichzelf in het reine te komen.

‘Buffalo ‘66’ kwam aanvankelijk echter moeilijk tot deze conclusie, maar haalde daar uiteindelijk nog meer dan voldoende gram uit. Een kille, maar intense Vincent Gallo en een bijzonder aimabele Christina Ricci vormen de spreekwoordelijke kers op de taart. ‘The Brown Bunny’ ligt alvast binnen handbereik enhet zal dan ook niet lang duren vooraleer deze aan de beurt komt.

4*

Wel een aparte film, toch vond ik hem net niet geweldig.

De centrale persoon is Vincent Gallo, hij komt net uit de gevangenis en pikt het meisje mee. Hij gedraagd zich tamelijk asociaal en ongeinteresseerd tegen haar. Toch blijft zij bij hem en zo vinden ze elkaar uiteindelijk toch leuk. De film neemt ondertussen wat aparte wendingen en duurt maar wat voort met soms grappige dialogen. Het geheel ziet er lekker grauw uit. Ik houd het voorlopig op 3 dikke sterren.

Zeer aparte film die eigenlijk helemaal niks voor mij is. Het verhaal vond ik nogal leeg, er gebeurde weinig en wat er wel gebeurde was in mijn ogen nogal saai. Waarom Layla bij Billy bleef was voor mij ook een raadsel en dan met name op het begin waar ze nog wel de kans had om weg te gaan. Echt dreigend kwam Billy ook niet over. Maar goed, dat even terzijde.

Ik heb ook wat goede dingen gezien. Zowel Billy als Layla acteren zeer sterk. Visueel vond ik de film heel goed, zeer grauw en kleurloos maar wel goed. Ook het sfeertje was grauw en had toch wel iets.

Maar zoals ik al zei is dit niet mijn film, het deed me allemaal maar vrij weinig en er zaten voor mij geen komische stukken in.

Boeiende film, die mij toch wel goed bevallen is. Het script is leuk bedacht en de acteurs geven allebei een erg goede invulling aan hun rol, waarbij ik Ricci nog het beste vind.

Het kleurgebruik is grauw, maar geeft de film wel iets extra's qua sfeer mee. Ook het cameragebruik is vaak behoorlijk goed. Ik vond de scene, dat ze bij zijn ouders zitten en je elk personage telkens vanuit een ander perspectief ziet praten, wel erg mooi gedaan. Verder zijn de dialogen redelijk sterk en boeiend, al zakt de film soms een beetje in.

Ik dacht op het einde, dat de film alles verpestte, door Galllo zelfmoord te laten plegen, iets wat ik totaal niet in het verhaal zou vinden passen. Gelukkig was het echter slechts een droom en liep het uiteindelijk wel goed af.

3,5* en zeker een bijzondere film.

(Vreemd. Tijdens het kijken van het fascinerende ‘Buffalo ‘66’ werd ik om de haverklap overvallen met een doordringend déjà-vu-gevoel. Heb ik deze film als kind op tv voorbij zien komen? Of heeft één of andere gast (Tom Barman misschien?) deze film meegebracht naar de studio van Zomergasten, een paar jaar geleden, waar ik als jongeling getuige van moet geweest zijn?
Nu, het doet er niet toe, feit is dat ik op een bepaalde manier reeds vertrouwd leek met de gebeurtenissen in de film, nog voor ze plaatsgrepen. Desondanks leverde ‘Buffalo ‘66’ geen vertrouwde kijkervaring op, maar eerder een soort wrange bevreemding. Is dit tragisch bedoeld? Of toch vooral komisch?)

Vincent Gallo, die overigens een ijzersterke acteerprestatie neerzet, balanceert voortdurend op het zijden draadje tussen lach en traan. Hij speelt een uit de kluiten gewassen klootzak, die eigenlijk de belichaming is van een zielige nobody...voor zover deze tegenovergestelde zich al laten combineren. Dezelfde ambivalentie treffen we aan bij het personage van Ricci: ergens schemert in haar een onpersoonlijk en licht debiel figuur door, maar anderzijds ziet zij door Billy heen en ontdekt ze zijn “ware aard”.

Moeten we ‘Buffalo ‘66’ nu meteen gaan ontleden, als een Bijbelse parabel, of als een post-moderne aanklacht jegens het onvermogen tot ware communicatie...? Bij een film als deze, die vooral bij elkaar wordt gehouden door personages, en niet door handelingen, geloof ik daar niet echt in. Gallo laat zijn film doelbewust dobberen op een onrustig oppervlak (waardoor de film vaak gewoon wat lijkt aan te modderen – het grootste minpunt overigens); zowel kijker als personages zijn zich ervan bewust dat het alle kanten op kan met hen. Dieptepunt is de inzinking van Billy: “I don’t want to live this life”, murmelt een gebroken karakter voor zich uit. En wij...?

Wij kijken. Wij zien, en denken er het onze van. Of juist niet, we denken dat we eigenlijk vooral niet weten wat we zouden moeten denken. Stop. Opnieuw.
We kijken, en zien verbeten toe hoe 2 mensen (die sprookjesachtig voor elkaar geschapen zijn) niet nader tot elkaar kunnen komen. Haat staat in de weg. Een verleden. Lichamelijkheid. Een gebrek. Meerdere gebreken.
Hoe laat Gallo zijn film verder verlopen? Kan het, dit samenzijn, deze relatie, of kan het niet? De cineast laat zijn personages zelf beslissen, tegen een decadente en ontwrichte setting.
Nee, het kan niet, iets staat in de weg.
Ja, het kan, niets houdt een mens tegen. Het subject neemt het spreekwoordelijke heft in eigen handen, en kiest...kiest voor het eerst? Net zoals de kijker zijn eigen einde kiest. Alle mogelijke paden liggen open, Gallo is zo hoffelijk meer dan één optie te verbeelden. Hoe of wat, dat gaat voorbij aan de bedoeling van “film”.

Wij kijken. Wij voelen. ‘Buffalo ‘66’ verheft film tot een democratisch medium, binnen een doeltreffend verhaal: een ode aan doorzettingsvermogen en liefde tegen het kader van de inherente tragiek van het leven.
En nog veel meer.
Teveel voor woorden.? Teveel voor één film.?

Vrij normaal aandoende film, met vreemde personages.

Het werkt echter verrassend goed. Dit komt vooral, omdat het echt mensen zijn waarnaar je kijkt.Vooral Billy en ook Layla hebben dan wel beiden hun vreemde trekjes, maar je doorprikt al vrij snel de emoties die erachter liggen en dat is erg mooi. De film is dan ook meer gebouwd op karakterstudies, dan op een groot verhaal, wat in dit geval helemaal niet erg is.

Goed geacteerd dus, door Gallo en Ricci allebei. Komt er nog eens bij, dat het helemaal niet erg is om Ricci in beeld te zien, maargoed, we hebben het nu over de acteerkwaliteiten he... foei.

Visueel zelf niet echt heel opvallend. Geen sterk kleurgebruik, zelfs wat flets. De timing voor de shots is echter wel perfect aanwezig en dat doet al dat fletse vergeten, want die timing zorgt voor prachtige beelden. Dat niet alleen natuurlijk, ook de manier waarop het in beeld is gebract, voegt een hoop sfeer toe. Ik hoef de hoogtepunten niet te herhalen, die zijn hier wel bekend denk ik en al meermaals genoemd.

Qua soundtrack geldt hetzelfde, timing is ook hier belangrijk. De muziek zelf is niet eens zooo sterk (of misschien wel, een 2e kijkbert zal het uitwijzen), maar het is maar net hoe je het inzet.

Maakt dit toch wel een heel bijzonder film. Nu had ik dit al van meerdere mensen gehoord en had ik Ricci redelijk hoog zitten en ook Gallo deed het goed in Trouble Every Day, maar dat hie zo goed zou zijn, dat viel me toch erg mee.

Eens. Visueel bij momenten indrukwekkend, maar niet alle vondsten werken even goed. Die kadertjes vond ik evenmin geslaagd. Dit geldt wat mij betreft eveneens voor de score, waarbij niet alles hetzelfde niveau haalt.

Verder een aandoenlijke en zelfs komische prent. Aanvankelijk was Billy Brown me wat té neurotisch, maar geleidelijk aan begin je toch mee te leven. Gallo beschikt natuurlijk over het nodige charisma, en ik hou wel van z'n stijl (cool lederen jasje overigens waarin we hem tijdens het tweede deel van de film zien).

Ook Christina Ricci wist me hier geweldig te charmeren. Een lief en grappig personage dat niet alleen het hart van de ouders (met een fantástische Ben Gazzara) maar ook dat van de kijker steelt.

Mooi filmpje dat opvallende luchtige momenten kent en een aantal sublieme scènes in huis heeft. Net niet compleet weggeblazen, maar toch 4*. Moet The Brown Bunny ook maar eens herzien.

Ik had niet echt goed oog op de film toen hij begon. De persoonlijkheid van Gallo in de film zat mij persoonlijk niet echt lekker. Enorm negatief en egoïstisch. Maar kom, uiteindelijk is dat wel goed geacteerd (of deels geimproviseerd). Met Ricci is er wat tegengewicht, al snap je nooit echt wat haar bezielt om bij Gallo te blijven. Enige minpunten van de film die meer aan mijn smaak liggen dan aan de kwaliteit ervan.

Pluspunten zijn vooral de visuele pareltjes. Telkens komt Gallo (als regisseur) met een verrassend stijlelement dat dan ook nog perfect past in het verhaal. Geen geval van 'och, laten we dit nog eens uitproberen'. En figuren als die ouders zijn gewoon fantastisch. Het valt me op dat ik na de deels valse start (wat ik eerder uitgelegd heb) enorm gefascineerd was door deze prent. Gallo slaagt er ondanks z'n neurositeit en egoïsme toch om samen met de mooi Ricci je als kijker vast te grijpen en mee te sleuren in hte verhaal. Niet van 'WOW', maar je bent gewoon mee.

Visueel is dit een enorm sterke film die me nog lang zal bijblijven.

Sterke film.

Op aanraden van Niethie gisteren gekocht in Rotterdam. Had deze ook al op mijn computer staan maar ben blij dat ik de dvd heb.

Gallo heeft echt tallent, de man acteerd erg goed en heeft blijkbaar ook tallend in het filmmaken. Ik kende hem alleen maar van Trouble every day, waar ik hem ook erg goed vond acteren.

Het scénario is erg sterk, mooie dialogen en geweldige personages.

4* met grote kans op verhoging

Aardig sterk filmpje met een hele aparte sfeer en ook de manier van monteren is alles behalve standaard.

Vincent Gallo & Christina Ricci zetten erg overtuigend hun rollen neer alleen kon het me niet echt duidelijk worden waarom haar personage Layla zo gehecht raakt aan Billy, hij was alles behalve aardig tegen haar en heeft der gekidnapt?. Dit werd me niet echt helemaal duidelijk en voelde ook niet altijd even realistisch aan.
Het einde was wel erg mooi geschoten de stilstaande beelden van de zogenaamde moord waren erg indrukwekkend, en de muziek daarbij vulde het perfect aan.

Buffalo '66 is voor mij persoonlijk niet echt te vergelijken met andere films, er wordt sterk geacteerd en de manier van monteren komt origineel en lekker alternatief over.

Toch had ik graag nog wat meer spanningen willen zien tussen Billy & Layla, maarja je kan niet alles hebben

3,5*

De film valt vooral op door de sterkte van Gallo.

Verder inderdaad vermakelijk, maar toch minder dan ik had verwacht. En dat zit hem denk ik vooral in het feit dat het me visueel akelig tegenviel. Camerawerk is nog wel de moeite waard, maar de kleuren zijn erg flets. Bovenal vond ik bepaalde stijlkeuzes, zoals die frames ineens midden in beeld wel origineel maar eigenlijk gewoon te lelijk en goedkoop ogen.

De muziek was daarentegen wel de moeite waard. Verhaaltje is verder leuk, draait vooral om de personages en hun sterke chemie, en wat grappige situaties. Qua sfeertje werkt het ook wel goed.

Al met al wat minder dan verwacht. Wel nog steeds een leuk origineel filmpje met een zoals altijd sterke Gallo, maar had toch wat overtuigender kunnen zijn.

3.5*

Schitterende film, zeer intrigerend en vooral... anders. Herinnerde me vaag aan Paris, Texas en films van Jim Jarmusch, maar heeft een geheel eigen karakter. Een echte sfeerfilm, was echter tegelijk getroffen door hoe de karakters met zo weinig middelen precies genoeg diepgang krijgen.

Geen idee meer waar ik deze tip vandaan heb, maar deze parel verdient een groter publiek.

Merkwaardige, ietwat chagrijnige komedie met alleen maar disfunctionele personages. Het fletse kleurgebruik past goed bij de sombere sfeer van het verhaal, dat echter wat aan de magere kant is en weinig logica bevat. Film kent zo zijn grappige momenten en er wordt goed geacteerd, maar het geheel sprak me toch niet erg aan.

@Arnie,

De vergelijking dit Arnie maakt met Paris, Texas gaat volgens mij niet verder dan dat er enige gelijkenis bestaat tussen de koppen van Vincent Gallo en Harry Dean Stanton. Paris, Texas is trouwens een veel betere film.

Hoe je van simpele elementen een geniaal filmpje kunt maken, dat doet Gallo met "Buffalo 66". Zo is het plot, hoe klein ook, origineel en goed uitgewerkt. Daar worden twee boeiende hoofdpersonages bijgevoegd. Gallo speelt een etter voor wie je toch nog sympathie krijgt. Ricci doet meer dan een leuk gezichtje opzetten. Kersen op de taart zijn: interessante camerastandpunten, een sfeervol kleurtje en goede muziek ("Moonchild" als hoogtepunt). Less is more is hier van toepassing. Tevens mooie dialogen, die mij soms aan "Pulp Fiction" deden denken. Wat cru, plat, maar to the point.

That's why people call you Goon. Do you know why they call you Goon? Because you're retarded. And you're ugly. You're an ugly retard. And they call you Goon because you're ugly and retarded. And you'll always be Goon.

Schitterend.

Goeie film waarin een ex-gevangene een jonge vrouw ontvoerd die hij bij zijn ouders als zijn vrouw introduceert. Een karakter-gedreven film die qua uitvoering zeker wel origineel en onconventioneel genoemd kan worden. Dit pakt grotendeels positief uit. Lange scenes, en daardoor wat aan de trage kant. Christina Ricci is niet alleen schattig maar ook gewoon uitmuntend.

Ja, leuke film. Qua stijl speels, hoewel niet bijzonder mooi leek mij. Het verhaal is eigenlijk puur romantiek en feel-good, uiteindelijk dan. Vooral Layla steelt de show, mede dankzij een geweldige rol van Ricci. Wel moet gezegd worden dat de personages een tikje overdone zijn, vooral vader en moeder, maar ook getormenteerde ziel Billy zelf (en zelfs Layla, maar die op een positieve manier). Vond het hele wraakgebeuren narratief ook niet zo sterk, maar wel weer leuk vormgegeven. Zodoende compenseert de film voor z'n eigen zwakheden. Schitterende scenes als het maken van de pasfoto's en de hotelkamersequentie geven zelfs bijzondere glans aan Buffalo '66.

Best goed, denk ik.

Aparte film. Veel vreemde personages, die veel vreemde, onlogische keuzes maken, maar tegelijkertijd vond ik het allemaal wel een stuk boeiender dan de ''normale'' dramafilm, dus ergens doen ze dan toch iets goed. Gallo en Ricci spelen ook gewoon erg sterk, dus dat helpt ook al mee.

Verder hou ik vaak wel van films met dit soort bewuste ''lelijkheid''. Het zorgt voor een grimmig en apart sfeertje, beetje vergelijkbaar met bijvoorbeeld Henry: Portrait of a Serial Killer of Clean, Shaven. Ook het einde kwam als een grote verassing. Gezien het grauwe sfeertje in de film had ik een veel wranger einde verwacht, en juist absoluut niet zo'n happy ending. Vond het wel sterk op zich. De soundtrack vond ik dan wel weer wat minder.

Moet deze film nog even laten inwerken denk ik. Voorlopig een ruime 3,5*.

Mindere herziening.

Verwachtte het ook al wel een beetje, heb het de laatste tijd toch wat moeilijker met het type personage dat Gallo hier neerzet. Iets té getergd misschien, ook met iets teveel ingebouwde verklaringen waarom hij zo geworden is. Al moet ik toegeven dat Gallo als acteur nog wel steeds overtuigt. Ricci ook trouwens, de twee doen het geweldig.

Visueel had ik het ook wat lastig. Nog steeds wel duidelijk de strakke kadrering en zeer bewust camerawerk, maar de grijs/bruine look van de film ging me uiteindelijk toch wat tegenstaan. Daar veranderde die eindscene niks meer aan. Tegenwoordig ook iets minder speciaal dan vroeger en qua esthetiek en uitvoering vond ik het niet zo geslaagd meer.

Maar er valt nog steeds genoeg te genieten. Twee boeiende personages, een fijne soundtrack, aardig camerawerk. En het happy end blijft een zeer duidelijk plus, gelukkig was ik dat na de eerste kijkbeurt alweer vergeten.

Zeker geen slechte film, zeker de moeite, maar ook zeker niet meer het meesterwerk dat ik er ooit in zag.

3.5*

Behoorlijke tegenvaller. Gezien vanwege de relatief hoge score, maar de teleurstelling begon al na een paar minuten. De film is vrij leeg, op zich niet eens zo erg, maar dat geldt ook voor de de dialogen en de personages, in het bijzonder iedereen behalve de hoofdrolspeler. De gedragingen van het personage van Ricci zijn niet te doorgronden, en haar acteerprestaties beperken zich gelet op haar vlakke personage tot het leuk uit de ogen kijken. De dialogen, vooral van de hoofdrolspeler, zijn wel het ergste, duidelijk geïmproviseerd en onvoorbereid. Bij gebrek aan ideeën, improvisatiekunst en voorbereiding herhaalt hij alles in elke dialoog minstens drie keer. En dat terwijl de dialogen al zo karig waren. Ook visueel niets bijzonders, heeft wat weg van de stijl van de jaren '70 (en eerder). Het oogt verder behoorlijk low budget, al is dat niet erg. Het zijn de slechte dialogen die de film de das omdoen. 1,5*

Mooi stukje vakwerk, deze film, een schrijnende smartlap uitmondend in heerlijke hyperromantiek. Het heeft wel wat weg van een gesproken musical, de personages en dialogen vaak (niet altijd) een tikje bizar en larger than life, laten we zeggen een klein beetje uit het lood staand met de realiteit, maar poëtisch helemaal raak.

Geweldig stel acteurs natuurlijk, in de eerste plaats Gallo zelf, wat een uitstraling heeft die vent ook, en Ricci als de reddende engel van dienst is aanbiddelijk. Huston en Gazzara als de ouders, liefdeloos op het waanzinnige af, ook al fantastisch.

Dit staat er verder gewoon heel goed op, en het geheel heeft een droge, zwartkomische ondertoon. De fraaie, Dennis Potter-achtige intermezzo's (een croonende - nou ja, playbackende - Gazzara en een tapdansende Ricci) zijn twee mooie kersen op de taart.

Als de film werkelijk gaat ontroeren en de apotheose nadert, hoop ik op een finale die hier een meesterwerk van maakt, maar Gallo's keuze (qua scenario en regie, bedoel ik) stelt me om één of andere reden toch ietwat teleur.

Soit, ook op deze manier blijft dit een uitstekende film.

Frustrerende zit. Ik ben geen fan van feministische analyses, ze slaan vaak de esthetiek dood. Maar de esthetiek is hier zeer mager. Shots zijn statisch, log en onbeweeglijk. Depressie kun je veel interessanter verfilmen. En dan het acteerwerk: het dient meer als verwijzing naar gebeurtenissen die we als legitiem leed beschouwen dan dat het leed filmisch wordt onderzocht en getoond. We zien weliswaar schreeuwende ouders en betraande oogjes als herinnering aan een slechte jeugd, maar invoelbaar wordt het niet. Het ware ongemak en de complexiteit van dergelijke ervaringen wordt niet opgezocht. Door deze oppervlakkige benadering sleept de film. En dan de feministische kritiek. De vrouw dient enkel als troost en krijgt geen diepgang. Al haar acties bestaan om de zielige protagonist te dienen. De regisseur was duidelijk vergeten een reality-check uit te voeren bij deze romantiek van de waan. Een oprecht onderzoek van een dergelijke liefde-als-redding-waan of een meer naturalistische benadering van jeugdtrauma was een stuk interessanter geweest.

Onverhoopt is dit een erg knappe film geworden van Vincent Gallo die ik zonder enige verwachting had opgezet. Het leek alsof ik naar een film van Cassavetes aan het kijken was, want qua stijl zijn er toch veel overeenkomsten. Toevallig of niet is Ben Gazzara ook van de partij die ik al in verschillende films van Cassavetes heb gezien.

Het is toch vooral een film die qua vorm erg genietbaar is met mooi camerawerk dat soms kort op de huid zit. Visueel ziet het er ook rauw uit, maar het maakt het er alleen maar realistischer op. Er zitten ook heel wat mooie camerastandpunten in, zoals wanneer Billy in de auto aan het praten is tegen Layla, maar de camera de hele tijd op Layla gericht staat.

Waar de film rond draait zijn de 2 karakters Billy en Layla die uitstekend worden vormgegeven door Vincent Gallo en Christina Ricci. Billy is zo'n heerlijk opvliegend karakter die iedereen tegen het harnas jaagt. Meteen in de film slaat hij al iemand bij elkaar die naast hem in de toiletten staat of zijn beste vriend die hij afblaft aan de telefoon. Eigenlijk zou hij het niet verdienen, maar toch voel je met hem mee en dat is ook wat Layla overkomt. Ze mag dan wel ontvoerd zijn door hem, toch raakt ze na een tijdje aan hem gebonden. Christina Ricci wist me erg te overtuigen met haar charmante vertolking. De badscène is een erg fijn moment, maar ook haar dansje op de bowlingbaan dat vanuit het niets kwam, is zeker het vermelden waard.

Het einde is ook zeker en vast het vermelden waard, want de keuze voor een happy end pakt erg goed uit. Eerst zien we Billy die de ex-footballspeler neerschiet en vervolgens zelfmoord pleegt, maar dit speelde zich enkel af in zijn gedachte. Het einde waarbij hij een chocomelk en een gebakje koopt voor Layla is een beter passend einde.

4*