Mulholland Dr. (2001)

Maar blijft het wel erg vergezocht allemaal, in mijn beleving althans.

Persoonljk vond ik alleen het deel voor de "twist" goed, daarna was ik weg.

Wat is er zo vergezocht dan? Misschien heb je wel een andere theorie dus kom op voor de dag ermee...

Ik vond het eigenlijk in het begin een beetje vreemd dat Betty zo vriendelijk was en zo aardig en gastvrij tegen Rita. Als ik iemand in m'n huis zou vinden, zou ik niet zo vrolijk reageren. Dat viel me dus wel op.

Als je in het appartement van je tante verblijft neem je aan dat je tante ervan af weet dan stuur je die niet zomaar de laan uit en het was natuurlijk niet haar huis/appartement. Een droom daar heb je geen controle over wat je droomt dat bleek ook wel in MD

Ik zou zeggen: maakt het úit dat het vergezocht is?

Dat maakt wel uit.

Edit:

Wanneer ik iets ontdek reageer ik liever zo: "Och ja! tuurlijk!" *slaat zichzelf voor de kop*

Dan zo: "Hmm.. oke dan.." *haalt wenkbrouwen op*

Snap je?

het moet niet gekker worden, straks moeten we nog na gaan denken bij films ook.

Je bedoelt bij dit soort films?

ik snap je vraag niet helemaal. maar je begrijpt toch wel dat mijn opmerking sarcastisch was, hoop ik ?

Laat maar, ik geloof dat ik je verkeerd begreep (ik dacht dat je bedoelde dat het logisch was dat we bij films nadenken).

Wat heeft dat met vergezocht te maken?

Hey ik las zojuist in de trivia van imdb dat deze film 'waargebeurd' is. de actrice, die nu dood is, speelde vroeger in diverse lynch producties.

Dat moet je niet te letterlijk opvatten. De film is gebaseerd op Jennifer Syme die dromen had in de acteer businessm aar dat nooit heeft gehaald, verder dan 2 kleine pieprolletjes en als crewlid/assistent van Lynch heeft ze het nooit geschopt. Sinds de dood van haar baby en de split-up met Keanu Reeves is zij in een neerwaartse spiraal gekomen. Maar je moet niet gelijk gaan denken dat ze haar eigen partner heeft laten vermoorden e.d. Ze heeft alleen een junk mogen spelen in Lost Highway en speelt een klein rolletje in 'Ellie Parker' waar Naomi Watts de sterren van de hemel speelt.

En ze heeft geen zelfmoord gepleegd.

Dat ook nog eens ja

Lynch' films zijn bijna allemaal films die en vergezocht en (als gevolg) bij moet nadenken. dat iets vergezocht is, hoeft niet per definitie te betekenen dat dat negatief is.

vandaar, naomi, waargebeurd tuss'n aanhalingstekentjes.

Het is maar hoe je het bekijkt. Ik vind het vaak ingewikkeld maken om het ingewikkeld maken in plaats van dat het een functie heeft.

Hangt puur van de uitwerking af. Neem een Twin Peaks waarin het subliem werkt vanwege een rustige opbouw met tijd om tussendoor zelf na te denken en puzzelstukjes te vinden. Dan gaat het ook om een moord en een onderzoek, waardoor het veel beter tot zijn recht komt.

In dit geval komt er teveel op je af, teveel misleidende scenes die nergens echt toe dienen, waardoor je om de tien minuten denkt:

En ik vind het droomwereld-principe in film sowieso meestal vrij matig, omdat dan zogenaamd alles kan, maar dan wel alleen zoals de regisseur het wil. Het pretendeert zogenaamd dat je er zelf over na kan denken, maar dan wel binnen de restricties van het script zelf
Lynch is hier veel te ver doorgeschoten naar mijn mening. Maar gelukkig maken de sfeer en bepaalde individuele scenes een hoop goed.

Waarom denk je dat? Lynch geeft je voldoende ruimte om het verhaal te interpreteren zoals je het zelf wil. Dat doe ik ook. Het is helaas wel zo dat er te veel Lynch wetenschappers rondlopen die je hun theorien door de strot willen stouwen. maar dat zou je kunnen negeren. Aan de andere kant mag je literatuur ook weer wetenschappelijk benaderen.

Ik denk meestal "wow, dat was weer een fantastische scene, benieuwd wat de volgende scene gaat brengen" ... en dat zo elke scene opnieuw. Boeit me verder niet zo of alles nu te plaatsen valt op het einde.

Mensen focussen dikwijls zo sterk op het einde, terwijl ze beter van de reis zelf zouden genieten (vind ik dan).

Mee eens. In dit geval was voor mij de reis zelf helaas al dermate onhandig, dat het me weinig meer kon interesseren.

Maar zoals je al aangaf, valt er verder genoeg te genieten. Ik heb de film ook geen onvoldoende gegeven of zo.

Weer gezien en wat blijft ie goed. Ik ga niet weer een verslag doen dat heb ik gister al gedaan dus als ik hem een dag later nog eensk ijk lijkt me dat onnodig

Waar ik mij ook kostelijk mee vermaak is de droogheid van Adam vooral zijn dialoog met zijn assistent/secretaresse over zijn ontmoetigng met de cowboy en zijn ontmoeting met de cowboy is hilarisch!!

Ik snap alleen niet waarom mensen vaak beoordelen op de laatste minuten. Bij Mulholland Drive zit ik 135 minuten lang te genieten. A terrific journey. Als je alleen het slot goed vindt is de film voor jou niet geslaagt.

Ik ben het helemaal eens met Onderhond's visie... waarom niet gewoon genieten van zo'n visueel schouwspel in plaats van alles tot in de puntjes te willen definiëren.

In mijn ogen is Mulholland D. ook geen film die je maar een heel klein beetje goed kan vinden. De ene verguisd hem terwijl de andere hem de hemel in prijst.

Ik hou er van om alles tot in de puntjes te definiëren.

your loss.

Neen.

Goh je klink wel "bitcherig"

Dit vind ik nu ook.

Hier ben ik het mee oneens. Je kan wel een film of een reeks beelden “ondergaan”, zonder veel na te denken (bijvoorbeeld Koyaanisqatsi), maar in het geval van een thriller, lijkt het me toch wel de bedoeling om er ook een verklaring aan te (willen) koppelen.