Mulholland Dr. (2001)

@Freddydurke,

Zoals ik het zag was het eerste deel de als realiteit verfilmde wensdroom van Betty en het tweede deel haar als nachtmerrie verfilmde realiteit.

Ja, dat zou ook kunnen, het verschil in sfeer tussen genoemde delen maakt dat best plausibel. Maar ik weet niet of het uiteindelijk heel interessant is om de film op dit niveau tot in details uit te pluizen. De associaties en mogelijke motieven in deze film zijn zo talrijk.. Ik heb me laatst door de rijstebrijberg van interpretaties op dit forum proberen heen te eten, maar op een gegeven moment haak je af. Al moet ik zeggen dat ik ook veel interessants tegenkom, waar ik zelf nooit opgekomen was. Sommige argumenten die Naomi Watts (in het spoiler-topic, geloof ik) aandraagt voor bijvoorbeeld het incest-motief vind ik vrij sterk. Dat soort dingen draagt toch bij aan het inzicht in de film.

Met het uitpluizen tot in detail heb ik me eigenlijk nooit zo bezig gehouden. Het is een algemene visie op de film die ik al had na de eerste kijkbeurt. Ik zat toen in een volle bioscoopzaal en toen de film gedaan was waren heel wat mensen in de war omdat ze het niet begrepen. Maar emotioneel is dit volgens mij een heel 'logische' film waar niet noodzakelijk veel mentaal uitpluizen aan te pas komt.

Alles over Mulholland Dr. is wel zo'n beetje toegelicht, uitgeplozen, omgekeerd, doorgebakken, drooggekookt, afgekraakt (door hectometerpalen) en noem maar op. Natuurlijk kunnen we dat hier nogmaals dunnetjes overdoen, maar dat wordt een herhaling van zetten.

Wie een heel diepgaande (soms misschien te) en briljante (elitair, jazeker) interpretatie wil lezen: MD een analyse

Leuk dat je mijn incest theorie aanhaalt, ook echt een punt waar meerdere malen naar gerefereerd lijkt te worden. Tot op heden nog weinig medestanders gehad, je feedback is zeer gewaardeerd . Elk voorwerp kan een enorme veelzijdigheid aan theorieën veroorzaken, dat maakt MD/Lynch zo briljant.

Wat bedoel je met 'algemene visie'? Ik dacht dat we het hier hadden over de mogelijke inhoud van het verhaaltje, en hoe dat wordt vormgegeven. Dat bedoelde ik met 'dit niveau'. Ook daar kan een visie uit spreken, maar wat mij betreft is het óók een vertrekpunt van waaruit een heleboel mogelijke bestemmingen kunnen worden bereikt. Ik begrijp, ook uit jouw eerdere posts, dat jij dat laatste niet erg interessant vindt. Dat kan; het is maar net hoe je mentale instelling is. Mijn punt was een beetje dat in de reacties op de film we (ik 'bezondig' me er in mijn reactie op Karl van H. ook aan) meestal bij dat vertrekpunt blijven steken. Dat is op zichzelf wel begrijpelijk, want het is werkelijk schitterend gedaan, hoe hier gespeeld wordt met de verwachtingen van de kijker: zelf had ik voor minstens de helft van de film de indruk dat ik naar een soort maffia-thriller aan het kijken was, met weliswaar veelbelovende associaties naar andere zaken, maar toch met het idee dat dat het kader was. Overigens zullen mensen die Lynch beter kennen dan ik, of die beter opletten, misschien minder verrast zijn geweest.

Misschien is het wel zo dat we (nou ja, jij dus niet), in reactie op de poets die Lynch ons bakt, voor ons zelf willen bewijzen dat we heus niet dom zijn, en ons fanatiek vastbijten in de details van het hoe en wat: de onderste steen moet boven komen! Daarmee bedoel ik niet dat dat zinloos is, verre van dat, maar als we met onze bevindingen alleen de opheldering van het verhaaltje beogen, dan wordt deze film tekort gedaan. Als de hele poppenkast alleen terug naar zichzelf verwijst, hebben we - wat mij betreft - weliswaar een knap gemaakte, maar geen bijzondere film.

Ik bedoel dat het een kijk op de gehele film is en niet in detail één bepaalde scene verklaart. Jouw vraag over de bizarre gebeurtenissen in het tweede deel als realiteit wordt er wel overbodig mee gemaakt.

Toen ik deze film zag had ik uiteraard ook al Lost Highway gezien en die film is volgens mij nog veel moeilijker te verklaren. Mulholland Dr. heb ik dan ook niet als raadsel opgevat, maar als mysterie. Het verschil is dat voor het eerste een sluitende oplossing te vinden is terwijl het tweede een open vraag blijft. Tijdens het kijken was ik er wel bewust van hoe mijn verstand spontaan associaties maakte en verklaringen zocht, maar ik bleef voor ogen houden dat die er niet per definitie moesten zijn. Ik denk dat ik me daardoor makkelijk in het subject Betty kon verplaatsen, waardoor het voor mij, emotioneel in ieder geval, een 'logische' verhaal werd. Het leven wordt een hel van verwarring, als je vast probeert te houden aan wensdromen.

Ik voelde me door Lynch niet meer voor de gek gehouden dan dat mijn eigen verstand mij soms voor de gek houdt. Onder andere tijdens het dromen. De film doet dus veel meer dan alleen maar terug naar zichzelf verwijzen. Hij verwijst ook naar de werking van de menselijke geest en emoties. En dus naar onszelf.

Dat is een heel goede formulering, waarmee je mijn dubbele gevoel over het 'uitpluizen' mooi verwoordt! Het is die 'open vraag' - of vragen - die ik interessant vind. Je kan je natuurlijk tevreden stellen met het gegeven dát het een open vraag is, maar persoonlijk vind ik het wel aardig om die vragen proberen te formuleren, en over mogelijke antwoorden te speculeren. Een compleet mysterie zonder aanknopingspunten bestaat niet. MD barst uit zijn voegen van de suggesties.

David Lynch, ware hij een slurpende Hollander, zou het oplossen van een mysterie ironisch genoeg "koffiedik-kijken" kunnen noemen...

Iedere filmkijker filtert zo zijn eigen verhaal.

Coffee and an open mind....

Dat is me overigens iets te makkelijk. Ook de vragen over details hoeven niet alleen gericht te zijn op het oplossen van raadsels op het niveau van het verhaaltje. Ze kunnen ook pogingen zijn om licht te werpen op de aard van 'het mysterie', zoals jij dat noemt.

Ik bedoelde er niet mee dat de vraag niet gesteld mag worden, alsof de surrealistische beelden in het tweede deel hoedanook van geen betekenis zijn. Wat ik wil zeggen is dat het met mijn kijk op de film niet vreemd is dat er zulke vreemde beelden in het tweede deel zitten. Want, hoewel ik dat deel als een weergave van de realiteit zie, is die realiteit naar mijn mening als een soort van nachtmerrie verfilmd - 't is te zeggen, zwaar beïnvloed door de subjectieve beleving van Betty.

Is het toegestaan om dit met een korreltje zout te nemen? Een eigen brouwsel filteren, is geen kunst. Zoals altijd zit de duivel in de details, want het wordt een kunst opzich, om er geen potje van te maken.

In de extra DVD van INLAND EMPIRE (USA versie) staat Lynch dan ook niet voor niets een potje quinoa te koken.

Je moet mijn aanbevelingen niet al te letterlijk nemen....Suggesties, als losse eindjes, geven geen uitsluitsels. Hoewel er ook in de film Inland Empire heel demonstratief koffie gedronken wordt....en op de set zelfs besproken. De koffieleut heeft dan ook een extra Lynch aroma. Elke scéne met dwingende aanwijzingen laat een mysterieuze nasmaak achter. Het is weergaloos ironisch en expres zo gedaan. Ik beschouw bovenstaande koffiescéne dan ook als een hole in one. Gemaakt door een regisseur die zijn handicaps ontgroeit is en met een vaste hand in zijn scenario er op los swingt. Het resultaat lijkt onuitputtelijk. Zo blijft een filmmysterie om een 'pot' voortrollen.

Trouwens Lynch heeft vast heerlijke bakkies leut gedronken met vele aanbevelenswaardige actrices. Tja; Which is the girl?

Bij deze recommandeer ik de open-mind nog even.

Recommanded highly by Lynch...als dit geen dwingende aanwijzing is....

dus David Lynch neemt het, min of meer, letterlijk.....of deze: More than a mystery:... Why coffee?...

Mooie clip van een echte Lynch en koffie liefhebber...

Suggestie: reclame als aanwijzing.....caffeine to open the minds...

Is dit nou wel of niet een aanbeveling?

Nou ja, het is in ieder geval jouw film niet (meer).

Okay? The Cowboy: "Well now here is the man who want's to get right down to it"

Als je de leidsels van de buggy, xav, zo hooghartig als fijnproever, in handen neemt schiet je de ironie van Lynch, op een bepaald "highly recommanded" punt, voorbij...

Als de sterke koffie, als aanbevolen idee-fix, te heet wordt moet ook jij bevel afblazen.

Okay? The Cowboy: "Stop for a little second and think about it. Can you do that for me?'

"Silencio".

Time for a refill?

De zogenaamde Nespresso-benadering lijkt mij geen goed bereidingsproces als het gaat om de boodschap, die Lynch in zijn verhaal verpakt. Voordat je het weet hangt er een piano boven je hoofd en mag je je bij de grote witte bebaarde Malkovich verantwoorden. Uiteraard kan iedereen op zijn klompen aanvoelen, dat ironie een 'ingrediënt' is, maar men moet dit niet opstoken tot hoofdbestanddeel. Al eerder schreef ik dat Lynch met die expresso scene de Hollywood producers/financiers flink te kakken zet, maar deze koffie-scene kan en mag niet los gezien worden van het fragment in Winkies; the key scene, waar serveerster Betty een 'refill' aanbiedt. En waar 'Dan' bij de kassa wellicht het gehele tafereel gade slaat, met een opdrachtgever, een foto, geld, een 'black book', een deal, en een blauwe sleutel! Bijna het gehele mysterie, als een zeer geconcentreerd extract, samengeperst in een ultiem moment. Als 'fijnproever' let ik misschien obsessief op details, maar het is mijn overtuiging dat door deze details Lynch bewust een spel speelt met het onderbewuste van de kijker; de walmen van de delicate mysterieuze koffie-melange penetreren als subliminale boodschappen het smaak- en reukcentrum. Blijkbaar houdt Lynch van een stevige bak, waarin 'vleugjes waarheid' in het aroma niet mogen ontbreken.

"Kill the lights ..."

Directions in metaphors....

Veel details kunnen tot een 'aanbevelenswaardige boodschap' worden samengevat. Talloze sites worden ermee gevuld. Maar Lynch zijn plot is een bewust suggestief complot van een bijzonder kunstenaar. Bijna elke scène bevat iets wat samenzweert. Daarom praat Lynch liever niet over het verhaal. Hij zwijgt als een (maffia) bankier omdat dat de waarde van zijn creatief krediet bepaalt. "This is the Girl" blijft een aanbevolen waarschijnlijkheid: als foto een 'hypotheek verpakt in obligaties'. Haar gemis of transformatie, als crisis waarheid, is een fantoompijn voor de droomduiders. En zelfs bij de meest dramatische scènes van Naomi Watts blijft ironie, als pestkopjes, in een subprime buurt.

Een open mind, een open blauw kluisje... en een http://www.refill.nl/

voor koffiedik kijkers in een open vrije markt...

Wenk achter Winkies is voor de hand liggend dus schenk ik maar in: wat David Lynch voortdurend doet zijn artistieke manipulaties.....zodat de droomgeest klaarwakker wordt.

Meesterlijk ingewikkeld!

tijdje geleden gezien. echt diep!

4,5

Natuurlijk lurkt Lynch zelfgenoegzaam aan zijn koffie als hij ziet hoe de bedwelmende dampen van zijn brouwsels de kijker op een dwaalspoor zetten. Verdwalen in een droom, terwijl wij in een donker theater naar het magische grote witte doek kijken, achter de niet minder magische rode gordijnen. Maar Lynch is behalve magiër ook een verhalen verteller. Dat verhaal zal ongetwijfeld diep in zijn brein zijn ingekerfd. Het is niet zonder reden dat Justin Theroux zegt: "David Lynch is very specific. He knows exactly what he wants."

Er zijn vele manieren om van zijn filtraten te genieten. Mijn voorkeur gaat uit naar het achterhalen welke ingrediënten hij bewust toegevoegd heeft, om bovenal het gevoel te voeden dat overeenkomt met:

"Lynch takes you by the hand and leads you through 'his' Mulholland Drive."

Je intuïtie trekt 'the cowboy's buggy' in een fantastische ontdekkingsreis om uiteindelijk een geheim te ontrafelen, dat je deelt met Lynch, onder het genot van een overdosis caffeïne natuurlijk, ... en helaas verhuld achter giftige sigarettenrook.

"Beautiful evening."

PS. Lynch had niet voor niets (gedwongen door de Franse produceurs, die het allemaal toch te vaag vonden?) 10 aanwijzigen meegegeven om de kijker niet helemaal het spoor bijster te laten raken. Al kan ik me herinneren dat ik met een krantenknipsel in de hand, waarop die hints stonden, naar de bioscoop ging en er nog helemaal geen chocola van kon maken. Kijken en herkijken, beleven en herbeleven. Noem het 'herkauwen' Dat is het recept. Uiteindelijk geeft het mysterie zich gewonnen.

10 clues

Wat is er aan de hand: vuistregels of hints?

Ook the clues zijn een uitbreiding van het meesterlijke spel van de regisseur. Interpretaties zijn derivaten van wat Lynch onder handen heeft genomen. Overigens het woord "mani" uit manipulatie verwijst naar manus wat in latijn hand betekend. Bij de 'Espresso Onderhandelingen' spelen handen door de setting rond de tafel een opvallende rol. Dat kan toeval zijn....maar Lynch is een perfectionist. Gestures (gebaren) and suggestions... zijn hier zo prachtig! En zeker van toepassing bij die Castigliane Brothers: spreken met handen is immers gebruikelijk bij Italianen. Maar de 'Omerta Broers' proberen, de situatie hanterend, de Italiaanse vorm van understatement af te dwingen. De spanning is 'onderhands' onder tafel vanaf het begin aanwezig. Leve de club van Adam!

En als David Lynch iets uitlegt spelen zijn handen vaak een opvallende rol...

Echte gevoelige kunstenaars handen....

Daarom is die Koffie reclame, als aanwijzing, van hem zo leuk! De zelfspot van Lynch druipt er organisch vanaf...

Econoom Adam Smith had al begrip van die "onzichtbare hand van de vrije markt" en een kunstenaar wordt vaak gegrepen door een onhandelbare kracht.

ps: Kijken naar de film is een groter genot dan denken aan de onopgeloste "deeper mystery".....

Mee eens.. Toen ik 'em voor het eerst had gezien was ik telleurgesteld en ergens geirriteerd omdat ik het niet snapte.. Bleef achter met een hoop vragen, maar na een hoop theorieen gelezen te hebben, en hem zelf nog 3/4x gezien te hebben, is dit een absoluut meesterwerk geworden. Hoe meer je weet, en ondekt, hoe fascinerender hij wordt. Als een puzzel die je keer op keer kan bespelen, en naarmate je de puzzel beter begrijpt, hoe mooier en genialer die wordt. De enorme hoeveelheid aan verborgen hints en symbolieken, zijn van het niveau Einstein. Zoveel kleine onopvallende details, welke bij ontmaskering, een cruciale betekenis hebben voor het totaal plaatje.. Prachtig meesterwerk..

Ik hoop dat Lynch snel weer met een soortgelijk project op de proppen komt..

Ff offtopic: Weet iemand trouwens wat soortgelijke aanraders, en die niet in de IMDB top250 staan?

"Howdy to you, Catsscan."

Hier spreekt de ware Lynchiaan. Misschien kan ik je mijn absolute favoriet aanprijzen? De overtreffende trap van Mulholland Dr is INLAND EMPIRE, al zullen velen zeggen dat Lynch hier zijn *hand* (om met Narcissus te spreken) overspeeld heeft.

EDIT. Ik zag net dat je al een reactie bij IE geplaatst hebt.

Synecdoche, New York (2008) van Charley Kaufman?

O ja. De films van Atom Egoyan: Exotica, The Sweet Hereafter, Felicia's Journey, Where The Truth Lies, hafijn, zie maar.

Droomillusie (alleen kijken als je film al gezien hebt)

Knappe jongens die alle suggesties en associaties van een droom begrijpen. Soms denkt de genotzoeker die interpreteert, in de hoop er iets van te begrijpen, dat alles te doorzien is. Terwijl de maker al lang blij is dat de kijker meedroomt met zijn film en van veel details geniet. Want je hoeft het geheel niet perse te begrijpen om van dit meesterwerk te genieten. Wat wel belangrijk is hoe de maker zich verhoudt met zijn eigen film, daar gaat deze film immers ook over....daarom vind ik die 3 delige documentaire op You Tube van de 'M. Dr. Set' fascinerend en zelfs, als je op de dames let in verhouding tot Lynch, ontroerend. Het zegt mij meer dan interpretaies van buitenstaanders..

"No banda"

ps xav: 'hubris' is een mooi woord voor jou om te interpreteren

Het staat een ieder vrij om met Lynch zijn brouwsels te doen wat men wil. Door het toilet spoelen, snel achterover slaan, onbewerkt de slokdarm laten passeren, aanlengen met een scheut Narcissus-likeur en dan opdrinken, of nuttigen volgens de gebruiksaanwijzing, die niet afkomstig is van een opperwezen :

PS. Ariadne is waarschijnlijk geen echo, die galmt in jouw Mulholland Drive.

Hier echoot sektarisme door. Fanatisme leidt tot een Lynchpartij. Zo raak je de ironische draad uit het labyrint kwijt.

Mulholland Drive een donkere doodlopende straat.

Terwijl ik met volle teugen geniet van de pracht van mijn eigenste zelve via de achteruitkijkspiegel, verlies ik de macht over het stuur en vlieg ongenadig uit de bocht van de doodlopende Mulholland Drive. In een flits zie ik dat ik een bordje geramd heb, met het opschrift "A1 78,1". Trillend achter het stuur vervolg ik mijn weg op de Lost Highway, waar 'the Mystery Man' een naam in mijn oor fluistert, waarvan gek genoeg alleen het eerste deel als een echo in de nacht weerklinkt: "Nar, nar, nar, ..." Heb ik 'iets' over het hoofd gezien? Moet ik terug gaan? Heb ik iemand ...

Dan word ik wakker. Het is nog donker, dus ik doe het licht aan, maar ... de lamp knettert en lijkt het geluid van een stem voort te brengen ... Slecht contact? Ik draai aan de gloeilamp en verbrand bijna mijn blote jatten.

Het licht in de spot verandert, als er tandjes in doorschemeren.

In de keuken lees ik deze oud Hollandse tegeltjeswijsheid: "Wonder en is gheen wonder."

Die snap ik niet

Een roze draad.........

Spookrijder xav komt 'plot's binnen....

Lorraine: "Now you've done it...".

Gene Clean: "Just forget you ever saw it. It's better that way".

(prachig dat ironische muziekje...met piano getingel en dat orgeltje!).

'Vreemdgaan' heeft door David Lynch heel wat meer kleurrijke contexten gekregen. Bij goede poëzie, ondanks alle interpretaties, blijft het wonderlijke mysterie intact. Daar heb je 'plot-holes' en 'swingers' voor .

Er valt al een paar dagen niets meer te snappen aan dit topic