Mulholland Dr. (2001)

Ik snap HuggyBear wel. Tuurlijk heeft Lynch zijn eigen audiovisuele stijl maar Lynch heeft wel gigantisch veel krediet. Waar andere regisseurs worden afgebrandt bij herhalen van een gimmick, krijgt Lynch ook wel veertjes in zijn reet er voor. Mulholland is zeer gewaardeerd maar niemand hoor je je dat hij in a way gewoon zijn Lost Highway gimmick herbruikt.

Die kritiek krijgt hij niet omdat het gewoon niet zo is.

Dat Inland Empire door zelfs sommige fans van Lynch afgedaan werd als brainfarts geeft toch wel aan dat z'n status niet compleet heilig is.

Zelfde constructie maar met een ander verhaal erom heen. Ik zal graag iets inhoudelijker horen dan "omdat het gewoon niet zo is". Je hoeft he ter niet mee eens te zijn maar de geachtegang van Huggy is niet zo raar. Ray Charles had de samenhang van constructie nog kunnen zien, zo ook een average pornstar. Waarom jij dan niet?

Dat ik dat toegeef als enorm MD fan, die al sinds jaar en dag mijn favoriete film is, wil ook wat zeggen.

Heb he tdan voornamelijk over hier op MM. Bij die zogenaamde cyberfans kan je toch nooit wat goed doen.

Het afdoen als gimmick, hoe groot de fan ook mag zijn, voelt toch behoorlijk raar aan. En jij doet niks anders dan ik, door met "leuke" grapjes je punt te maken, inhoudelijk voeg je bar weinig aan je argument toe, maar dat terzijde.

De constructie van Mulholland Dr is in zoverre anders dat het uiteindelijk een behoorlijk coherent verhaal verteld, met een begin en een eind, terwijl Lost Highway zich meer veel meer berust het surrealisme. - Elke Lynch film heeft natuurlijk Lynch elementen, en als je dat schaart onder je "gimmick" dan wil ik het best met je eens zijn dat er gelijkenissen zijn.

Maar dezelfde constructie? Daar ga ik niet in mee.

Heeft toch puur een droom/realiteit constructie. Dromer plaatst dingen uit de realiteit in droom in een ander perspectief. Daar doel ik op met gimmick en constructie, deed hij in Inland ook weer een keer over. Ik hou van Lynch, vooral films met die constructie maar gaat mij meer om het onbegrip op Huggy's post. En niet veel regisseurs zouden zijn weggekomen met Rabbits.

Dat droom/realiteit gegeven zie ik juist als een element van Lynch (en dus ben ik het met je eens), maar daarin kan je dan weer zóveel variaties maken dat de constructie per definitie al niet gelijk is, behalve als je het natuurlijk wel exact kopiert. Maar zo zie ik dat niet bij LH en MD.

Is ook wel erg ruim genomen die overeenkomst natuurlijk maar ik verplaats me dan in iemand die het niks vond en dat ik ook wel snap dat diegene zo'n gevoel krijgt.

Eens, vind ook dat hij daar genoeg variatie en inspiratie instopt waardoor die genoemde films niet over één kam te scheren zijn (heb LH en MD beiden ook in mijn top 10) en ik schilder Lynch zeker niet af als een one-trick-pony maar denk wel dat Lynch vaak wel de voordeel van de twijfel geniet. Goed voorbeeld vind ik dan een Straight Story, heb soms ook sterk het gevoel dat dat niet meer zou zijn dan een melodramatisch road movietje als David niet op de regiestoel had gezeten. Vind er overigens ook weinig bijzonders aan.

Het kenmerk van Lynch is vooral dat ie letterlijk onder de huid van de protagonist kruipt. Het gevolg hiervan is dan dat er vaak een fantastische mengeling van fantasie en werkelijkheid optreedt.

Ik moet altijd 'n beetje lachen om die mensen die alle details van een Lynch film tot in het puntje proberen te ontcijferen..heb begrepen dal Lynch himself hier ook een dikke smile van krijgt.

Nogmaals, je snapt het alleen als je het voelt, het ervaart, je hoeft helemaal niet alles te weten...

Wel is het leuk om zelf een idee te hebben en het dan te gaan vergelijken met andere mensen hier op het forum! WANT er is nl wel een richtlijn, een rode draad, die zeker met voorbedachte rade door meneer Lynch is bedacht, en ik merk hier dat de meeste mensen dat wel door hebben.

Ik heb Inland empire al een hele tijd hier liggen, wordt toch wel tijd dat ik die in dezer dagen ga bekijken, maarja, ik moet me er wel eerst voor opladen en er psychisch klaar voor zijn, aangezien Inland empire ook een fantasierijke filmpje schijnt te zijn.

Is juist de kracht van een lynch film. Heerlijk om theorietjes op te zetten. Of Lynch daar nou echt om moet lachen of niet maakt mij niet zo veel uit maar dan had hij die 10 clues ook niet moeten geven. Beetej uitnodigend..

ja maar punt is dat ze veels te bang zijn of ze het wel goed uitgevolgeld hebben of niet...

Inderdaad, zijn oog voor detail is juist zo kenmerkend, en het is niet voor niks dat hij in een scene een asbakje neemt waardoor je het mysterie van die specifieke scene kan ontrafelen.

Tuurlijk moet je het geheel ervaren, maar om nou te stellen dat de details ontrafelen voor Lynch zelf ook maar wat lachwekkend zal zijn, lijkt mij een uiterst foute redenering.

Vandaag herzien. toch maar een halfje erbij. Geweldige mindfuck.

Echt 1 van de onbegrijpelijkste films tot op heden voor mij, ik begreep er op een gegeven moment geen fluit meer van. Dan ga je speculeren over wat er nou gaande is en je zit er steeds naast. Geweldig goede film, heb er van genoten.

Mooie film, geniaal bedacht. Veel onbegrijpelijke scènes die later verklaard werden, maar helaas is me niet alles duidelijk geworden. De hoofdlijn begrijp ik, maar enkele details lijken me niet te kloppen, of ik begrijp ze niet. Als ik een film heb gezien, moet me alles duidelijk zijn op het eind, hoe mind-twisting het verhaal ook is. Films 2 keer achter elkaar kijken doe ik nooit, daar zijn ze niet voor bedoeld, dus daarom krijgt deze film van mij een 4.

Wtf? Natuurlijk wel, het is geen stukje kauwgom waar je op zit te kauwen en daarna weggooit! Juist een film als deze kun je steeds maar weer opnieuw kijken omdat je dan telkens weer nieuwe dingen ziet! Hele rare gedachtegang van jou...

Heb me nu een hele nacht liggen bezig houden met het mysterie Mulholland Drive. De vorige keer beviel de film me minder maar nu versta ik er toch veel meer van. De link in de spoiler topic is een grote hulp geweest al denk ik persoonlijk dat het hele maffia gebeuren in de film ook realiteit is.

1. Betty wint de danswedstrijd en trekt met de volle moed naar Hollywood

2. Ze krijgt hulp van Coco die haar een script bezorgd en een auditie.

3. We zien een regisseur die onder druk gezet wordt door de maffia om een zekere Camillia aan te nemen.

4. We zien een huurmoordenaar zijn werk doen.

5. Betty doet de auditie en valt in de smaak, ze mag de regisseur gaan ontmoeten

6. Die staat nu eenmaal onder enorme druk van de maffia en the cowboy om een zekere Camilla aan te duiden als zijn actrice. Hij betrapte ook nog eens zijn vrouw op overspel. Betty misloopt hier door de rol maar krijgt wel een relatie met Camilla door dat die haar aan enkele bijrolletjes heeft geholpen. Ik denk dat Lynch hier de kijker op een dwaalspoor zet door Camilla in te ruilen door een serveerster met dezelfde naam. Getuige ook de foto op het einde.

7. Camillia kiest definitief voor Adam en beginnen samen een nieuw leven, Betty kan hier niet mee leven.

8. Betty huurt de huurmoordenaar van in het begin in om Camillia te vermoorden uit jaloezie en die vindt plaats.

9. Betty kan niet leven met haar schuldgevoel en pleegt zelfmoord. Of het gaat anders: Betty heeft helemaal geen schuldgevoel (of mss wel maar het doet er niet toe) en durft gewoon niet terug naar huis om te gaan vertellen dat ze zwaar mislukt is in Hollywood. 2de lijkt me mss logischer omdat ze opgejaagd wordt door de mensen van de danswedstrijd.

10. De droomscènes van Betty waarin alles rechtgezet wordt beginnen te lopen, tevergeefs uiteraard.

Ik denk dat Lynch vooral dus iedereen in de war brengt met de montage en chronologische volgorde. Hij maakt dus eigenlijk een film over corruptie in Hollywood en jonge actrices die daar intrappen. Enige waar ik dus niks van kan maken is de blue box en Coco die opduikt als Adam zijn moeder. Maar dat zal ik wel als een dwaalspoor zien omdat deze theorie voor mij zo wel goed is., zo krijgt de film ook meer realiteit mee en minder dromen. Al zullen de echte fanaten me hier wel op fouten kunnen betrappen.

Nu ik hem begrijp (denk ik toch) krijgt hij ook de volle pot mee omdat de film in alle andere opzichten al zo perfect was (sfeer, spanning, acteren, cinematografie).

Opzienbarende, hyperreëele film... Zou er net als Alan Shaw zo een 120 pagina's tellend essay over kunnen schrijven, maar dat laat ik lekker achterwege. Zonder twijfel de meest inventieve film die ik ooit heb gezien. Als er zoveel ruimte is voor interpretatie dat mensen zich er dagen mee bezig kunnen houden (including me...), dan praat je over een meesterwerk. Maar niet alleen het plot (en de manier waarop het wordt gepresenteerd) is geniaal, ook op alle andere facetten scoort Mulholland Dr. uitzonderlijk goed.

Vijf sterren en een nummer één notering in mijn top 10

Het eerste gedeelte van de film vond ik zeer, zeer goed en hield mij zekerlijk in de ban. Daarna werd het een mix van fantasie, droom, werkelijkheid, switchen van namen en acteurs en uiteindelijk een nieuw verhaal, waarbij alle linken met het eerste gedeelte niet altijd duidelijk waren.

Denk dat Lynch voor mij niet is weggelegd. Met "Blue Velvet", "Inland Empire" en "Eraserhead" had ik dezelfde bedenkingen en probleempjes.

Daarentegen is "The Straight Story één van mijn toptien".

Merkwaardige cineast deze Lynch toch.

Even merkwaardig is het terugzien van Ann Miller. Danspartner van Fred Astaire en Gene Kelly, een halve eeuw terug.

Het zijn echt droomlinks. Als je veel droomt (zoals ik), dan wordt het op een vreemde manier heel logisch allemaal. Ik onthoud meestal wat ik gedroomd heb en als je dan gaat analyseren dan merk je dat je de ervaringen van de afgelopen dag (emoties, bezigheden, personen die je ontmoet, objecten die je gebruikt of ziet) echt in je dromen verwerkt. Alleen geef je ze in je droom een andere plaats, vaak binnen een andere context. Dat doet Lynch in deze film ook.

Heel mooie en verklarende uitleg van Ramon K, waarbij het nogmaals duidelijk is dat film kijken een strict individuele belevenis is.

Een banaan eten ook.

Verklarende uitleg?

Wie in hoofdlijnen de structuur van MD weergeeft, is naar mijn mening nog niet aan het 'verklaren'. Lynch wordt dan en alleen dan pas interessant als je als kijker probeert de droom en de werkelijkheid van elkaar te scheiden. Wat is er gebeurd? Wat zijn de gebeurtenissen in die 'werkelijkheid'? Waarom droomt ze juist deze droom? Alles krijgt een reden, alles is met opzet geconstrueerd. Dit levert jarenlang kijkplezier op.

Daar kan geen banaan tegenop.

Helemaal mee oneens. Lynch is voor mij juist leuk als je het laat zoals het over je heen komt, dat het niet klopt, dat het onduidelijk is, dat je dingen niet kunt duiden. Ga het vooral niet verklaren en proberen in elkaar te puzzelen. Ik analyseer nooit na in de kroeg (of waar dan ook) over de gebeurtenissen in een Lynch film, maar alleen over de gemoedstoestand die dat alles teweegbracht. Wat mij betreft is dat Lynch. Maar goed, ieder zijn ding.

Typische 'fast food' benadering? Welk nut dient het als 'het niet klopt' of als 'je de dingen niet kunt duiden'?

Ik vind het bijna een belediging voor Lynch, die welbewust deze elementen in zijn film inbrengt. Het is geen willekeur. En 'gevoelsmatig' krijgt bijna iedereen dit al na de eerste kijkbeurt mee, waardoor dit soort films nog lang in het hoofd van de kijker blijven hangen, althans voor wie er gevoelig voor is; wachtend op een volgende ontmoeting met het witte doek. Lynch kruipt onder de huid en gaat wroeten in het verstand, want hij 'speelt' met schijnbare paradoxen - noem het droomlogica.

Dat lijkt me niet

Waarom zou zoiets nut moeten hebben?

Een belediging voor Lynch lijkt me hier dan ook niet aan de orde. Het is toch echt in The Eye of the Beholder, wat hij er ook mee bedoelt mogen hebben. Als ik daar niet in meega of zijn redenering niet kan volgen zou ik het gelijk een slechte film moeten vinden volgens deze redenenering? Omdat ik "het dan blijkbaar niet heb begrepen".

Juist Lynch meest rechtlijnige films zijn mijn minst favoriete. Ik blijf meer in het droomstadium dat de film bezorgd, dan dat ik het ga proberen te begrijpen en uit te leggen met mijn verstand.

Vandaar dat ik zeg: ieder zijn ding. Blijkbaar spreekt Lynch beiden aan.

Omdat Lynch BEWUST deze 'paradoxen' in zijn films verwerkt. Wat ik al zei het is geen kwestie van willekeur; hij gooit geen muntje op om er een onlogisch verhaal van te maken - weirdness for weirdness sake.

Die mening kan ik volledig met je delen.

Hier een quote van de meester zelf: