De nieuwste film van de beroemde filmmaker Martin Scorsese, Killers of the Flower Moon, zal later dit jaar verschijnen en markeert zijn elfde samenwerking met Robert de Niro. Het markeert echter ook alweer zijn zevende film met Leonardo DiCaprio en Scorsese heeft in een recent interview onthuld waarom hij zo graag met DiCaprio samenwerkt.

Scorsese en DiCaprio werkten voor het eerst samen in 2002 aan Gangs of New York en kwamen al snel weer bij elkaar in 2004 voor The Aviator, gevolgd door The Departed in 2006. Het paar werkte vervolgens weer samen aan Shutter Island in 2010 en natuurlijk The Wolf of Wall Street in 2013. Het duo maakte ook een korte film, getiteld The Audition, in 2015, en zal nu dus opnieuw de krachten bundelen voor de westernthriller Killers of the Flower Moon, die in oktober van dit jaar moet verschijnen. Het is ook duidelijk geen geheim dat het paar serieus onder de indruk is van elkaar en het is ook met recht een zeer succesvolle samenwerking te noemen. Toen DiCaprio in 2016 de Oscar voor Beste Acteur won voor The Revenant, bedankte hij Scorsese in zijn speech, omdat de regisseur hem zoveel geleerd heeft in zijn carrière. 

Een natuurlijke filmacteur

Tijdens een recent interview heeft Scorsese nog maar eens benadrukt dat die gevoelens van respect en bewondering wederzijds zijn, waarbij de 80-jarige regisseur DiCaprio bestempelde als een 'natural'. "Wat geweldig is aan Leo, en daarom werken we zo vaak samen, is dat hij er echt heen gaat. Hij gaat naar deze rare plaatsen die zo moeilijk en ingewikkeld zijn, en door die kronkeling is er op de een of andere manier een duidelijkheid die we bereiken. En meestal zit het in de uitdrukking, in zijn gezicht, in zijn ogen. Ik heb hem dit altijd verteld. Hij is een natuurlijke filmacteur. Ik zou een close-up van hem kunnen maken, hij zou aan niets kunnen denken, en ik zou welk shot dan ook tussen kunnen zetten, en mensen zullen zeggen: 'Oh, hij reageert op zus en zo. Het is het Koelesjov-effect."

Het Koelesjov-effect

Het Koelesjov-effect is een effect dat werd gedemonstreerd door de Russische filmmaker Lev Koelesjov in de jaren 1910 en 1920. Het is een mentaal fenomeen waarbij kijkers meer betekenis ontlenen aan de interactie van twee opeenvolgende shots dan aan een enkel afzonderlijk shot. Tijdens het zogeheten Koelesjov-experiment werd een beeld van het uitdrukkingsloze gezicht van een man getoond in relatie met verschillende andere beelden, waaronder een soepbord, een meisje en een doodskist. Afhankelijk van deze associatie werd de neutrale gelaatsuitdrukking door het publiek anders geïnterpreteerd: respectievelijk als honger, verlangen en verdriet. "Dat zou je met hem kunnen doen," gaat Scorsese verder. "Er is iets in zijn gezicht waar de camera op vastklikt, in zijn ogen. De minste beweging, we weten het. Het is heel interessant wat er achter die ogen gebeurt. Het is er allemaal," aldus Scorsese.