Metalfist

A love story...with strings attached!

Ergens in november maakte ik dankzij de film Volver voor de eerste keer kennis met Pedro Almodóvar. Die kennismaking beviel me zeer goed en ik was dus eigenlijk ook wel benieuwd naar de rest van Almodóvar. Atame had ik dan ook al geruime tijd liggen maar het kwam er precies maar niet van om die op te zetten, tot gisteravond dan natuurlijk.

De enige reden waarom ik Atame dan ook effectief keek was omdat het van Almodóvar was dus ik had geen enkel idee waarover de film eigenlijk echt ging. Het verhaal verliep dan ook best aangenaam doordat je in het begin van de film overduidelijk voelt dat er iets met Ricky is maar je weet niet juist wat, een effect dat teniet was gedaan mocht ik de plotomschrijving hebben gelezen. Wat daarna volgt is een meeslepend verhaal over het bekende Stockholmsyndroom. Op zich wel interessant maar ik ben minder te spreken over het nogal abrupte einde waarmee Almodóvar zijn eigen film bijna de nek omdraait. Het is precies alsof hij, net als Maximo, geen deftig einde voor zijn film weet. Langs de ene kant is het nog niet veel gedaan, de film eindigt tenslotte met Marina die toch voor haar ontvoerder kiest maar de manier waarop die wordt geaccepteerd door Marina's zus ging mij toch iets te vlot. Misschien had het beter geweest om de film toch nog een 10 minuten langer te maken om dit idee iets verder uit te werken. De film steunt in mijn opzicht ook iets te hard op de gimmick van de relatie tussen ontvoerder en slachtoffer. Wel weet Almodóvar zijn verhaal, net zoals in Volver, weer ontzettend luchtig te vertellen. Sommige scènes zijn vrij humoristisch en ondanks het thema voelt de film nooit aan als echt zware kost. De vrolijke deuntjes doorheen heel de film hebben hier vast en zeker ook wel iets mee te maken, hoewel het niet altijd even vrolijk is want in de scènes met Ricky in het begin zijn ze zelfs vrij angstaanjagend.

De kracht van Volver zat hem vooral in de acteerprestatie van Cruz. Ze zette een prachtprestatie neer en ik twijfelde dan ook of Victoria Abril van hetzelfde niveau kon zijn. Ik kende haar niet maar het is een naam die ik wel in het oog zal houden in de toekomst want hier zet ze een uitstekende rol neer. Maar de prijs voor beste prestatie gaat toch naar Antonio Banderas. Ik had de film opgenomen van televisie een serieuze tijd geleden maar zoals je kunt hebben met opgenomen films is dat je een stukje van het begin mist. Hier was dat dus het geval want toen ik de film gisteravond opzette waren de openingscredits al bezig en had ik de grote namen al gemist. Jammer, want nu heb ik me dus effectief 90 minuten zitten afvragen of dit nu effectief Antonio Banderas was maar hij zag er zo jong uit. Het was dan ook niet bij me opgekomen dat de film wel eens redelijk oud kon zijn, ik dacht echt dat het van dezelfde periode als Volver was. Soit, het is hem dus maar hij steelt tegelijkertijd ook nog eens de show zoals ik van hem niet gewoon ben. Ik ken hem alleen maar van zijn Hollywood periode met films zoals Spy Kids en Once Upon a Time in Mexico maar hier doet hij al die rollen tot stof vergaren. De manier waarop hij Ricky neer zet is bij vlagen humoristisch, ik kwam bijna niet meer bij wanneer hij drugs ging kopen door dat stomme loopje en die valse snor, maar vaak ook best wel beangstigend. Voor mijn part mag dit als zijn beste prestatie tot nu toe worden genoemd. De rest van de cast lijkt bij vlagen overbodig doordat de combinatie Banderas - Abril gewoon uitmuntend is.

Minder als Volver maar zeker niet slecht. Almodóvar is een interessante regisseur en ik wil best nog wel eens wat meer van hem zien. Een box set of iets dergelijks zal er nog wel niet van komen maar misschien in de toekomst. Ik ben in ieder geval benieuwd wat de man nog uit zijn mouw kan schudden.

3.5*

To die by your side, such a heavenly way to die

(500) Days of Summer stond al een serieuze tijd op mijn verlanglijstje maar wanneer ik hem tegen kwam in de winkels, was hij meestal nog een tikkeltje te duur. Gisteren was het hier braderij en de plaatselijke videotheek had nog een ex-rental liggen. Direct meegepakt, voor 5 euro wou ik de gok wel maken, en 's avonds gezien.

En wat een heerlijke feel good film is dit geworden. Het verhaal is bij vlagen herkenbaar maar blijft ook gedurende heel de speelduur boeien. Het idee om te switchen tussen de verschillende dagen, eigenlijk is het niet meer dan een alternatieve adaptie van flashbacks, is niet erg origineel maar werkt wel erg aanstekelijk. Leuke continuïteitscènes waar de ene moment de liefde tussen de twee van het scherm spat om daarna naar een latere datum te springen waar ongeveer een zelfde scène zich afspeelt maar dat het er allemaal veel slechter aan toe gaat. Visueel speelt Webb dan ook lekker op deze sprongen in de tijd door de kleuren altijd maar fletser te maken naarmate we verder in de 500 dagen gaan. Ook het einde was een aangename verrassing. Ik verwachte dat de film een standaard einde ging hebben waar Summer en Tom toch nog bij elkaar komen maar gelukkig komt Tom later Autumn, de naam gaat er toch een tikkeltje over, tegen. Op zich het beste einde dat Webb had kunnen maken want nu past het perfect in de lijn van de film. Oké, Tom is Summer kwijt geraakt maar het wordt hem al snel duidelijk dat er meer dan één soul mate in je leven kan zijn. Hij viel eerst voor Summer omdat die iets onbereikbaar had maar tegelijkertijd ook dezelfde interesses had als hem (o.a. The Smiths) maar na een pijnlijke confrontatie met Summer komt hij toch weer iemand tegen die eenzelfde interesse deelt mee hem, een interesse waarvan hij dacht dat hij de enige was. Het is jammer voor Tom dat het met Summer niets wordt maar de toevoeging van Autumn bewijst dat het leven voort gaat. Persoonlijk één van de beste eindes dat ik ooit al heb gezien.

Joseph Gordon-Levitt, ik kende hem eigenlijk alleen maar van het kleinere rolletje in G.I. Joe en natuurlijk zijn hoofdrol in 3rd Rock from the Sun. Ik had dan ook ergens mijn twijfels of hij hier echt een goede acteur ging zijn maar ik had niet fouter kunnen zijn. Gordon-Levitt slaagt erin om de rol compleet naar zich toe trekken. De verliefdheid, de onzekerheid, de frustratie, ... Alles weet hij op een erg overtuigende manier neer te zetten. Toch had hem dit niet gelukt als er geen Zooey Deschanel was geweest. Net zoals in Yes Man is ze hier weer voor te smelten. Iedereen heeft wel zo'n type waarvoor hij/zij alles voor zou doen en Deschanel speelt dit met verve. De chemie tussen beide spat van het scherm af maar vooral de scènes die naar het einde van de 500 dagen liggen zijn uitstekend gespeeld door beide. De evolutie die ze in haar spel legt is dan ook erg verfrissend, eigenlijk is heel de film verfrissend leuk. In het begin heb je een zwak voor Summer, althans dat had ik toch, maar naargelang de film vordert voel je gewoon dat dit niets voor Tom is maar leef je met hem en zijn pogingen om Summer terug te winnen mee omdat je weet dat je zelf ook zo zou reageren. Hierdoor krijgt Summer elke keer minder sympathie en komt het er bij Tom juist extra bij. Daarom is het einde ook zo perfect voor de film. Soit, ik ben wat aan het afdwalen. De film concentreert zich dus vooral op deze twee maar toch zijn de bijrolacteurs vaak erg goed gecast. De muziek is trouwens ook wel een meerwaarde aan de film.

Uiteindelijk is (500) Days of Summer geworden wat ik er van had verwacht. Het plot is meeslepend, de muziek is vlot en visueel ziet het er allemaal netjes uit. Deschanel en Gordon-Levitt zijn perfect gecast voor de rollen van Summer en Tom. Blij dat ik hem dan toch eens aan mijn collectie kan toevoegen en misschien zit er met een herziening wel een hogere score in.

Dikke 4*

Pablo, graba lo todo por tu puta madre

De eerste Rec had ik al ooit eens een paar jaar geleden gezien en de film had toen zeker en vast indruk gemaakt. Het drukke sfeertje was zo heerlijk beklemmend dat ik Rec klasseerde als één van de beste horrors die ik tot nu toe had gezien. Voor kerstmis had ik het 2e deel aan mijn broer cadeau gegeven maar toen bleek dat dat een rechtstreeks vervolg was besloten we het eerste deel maar eens terug opnieuw te zien.

En dat Rec één van de beste hedendaagse horror films is, is vandaag ook weer eens gebleken. Dit ligt vooral aan het feit dat de regisseurs Jaume Balagueró en Paco Plaza de film zo echt hebben gemaakt. Het handheld gebeuren hebben we al meermaals gezien dus dat was niet echt iets nieuws maar de film is ook compleet in een echt flatgebouw gefilmd. De acteurs werden ook compleet in het duister gelaten betreffende het script en moesten dus af en toe gaan improviseren, zo werd het aan niemand verteld dat de tweede brandweerman een aantal verdiepingen naar beneden ging storten waardoor de reacties authentiek waren. En alsof dat nog niet genoeg was werd de climax die zich geheel in het donker afspeelt effectief in het donker opgenomen met een infrarood camera waardoor niemand iets kon zien. Door deze keuzes krijgt de film een serieuze laag authenticiteit en is het qua sfeer enorm goed geslaagd. Sowieso leent de drukke Spaanse taal zich perfect voor dit soort films. De korte speelduur van een dikke 70 minuten speelt hier dan ook een grote rol in. Voor de rest is het verhaal vermakelijk genoeg om te blijven boeien. Toegegeven, het is een concept dat we al vaker hebben gezien maar het word hier enorm sterk uitgewerkt.

Manuela Velasco, die ook effectief een carrière als televisie reporter heeft/had, was me vorige keer al opgevallen maar nu spatte ze echt van het scherm af. Ze heeft sowieso al een knap snoetje dus dat is mooi meegenomen maar de manier waarop ze haar rol speelt is erg overtuigend. Sowieso geldt dat voor het merendeel van de acteurs die hierin opdraven. Visueel is dit ook erg overtuigend. Normaal gezien ben ik helemaal niet te vinden voor handheld camera's, met hier en daar een uitzondering, maar dit stoorde helemaal niet. Er is hier dan ook nog sprake van een enorm sterke soundtrack die de beelden enorm goed ondersteunt. Alleen jammer dat de film hier en daar wel een klein steekje laat vallen. Grootste fout is toch wel de bandrecorder die Angela zogezegd terugspoelt maar de geluidsfragmenten worden wel chronologisch afgespeeld. Jammer maar echt storen doet het gelukkig niet.

Ben nu nog benieuwder naar deel 2 geworden maar dat zal iets voor morgen zijn. Deel 1 is in ieder geval een dijk van een film geworden die vooral erg overtuigend aanvoelt. Jaume Balagueró en Paco Plaza weten perfect de juiste sfeer te benaderen en hebben dan ook een uitstekende job verricht met het casten van de acteurs. Een verhoging is hier wel op zijn plaats.

4.5*

Geslaagde sequel

Het was al langer het plan om dit vervolg van Rec eens op te zetten maar vermits het een rechtstreeks vervolg is, besloten ik en mijn broer om eerst het eerste deel nog eens op te frissen. Dit deden we gisteren dus was het vandaag tijd om Rec 2 eens uit te testen. We wisten niet goed wat te verwachten, ergens hoopten we op meer van hetzelfde maar Jaume Balagueró en Paco Plaza pakken het toch nog anders aan.

Ergens vreesde ik toch voor de film want ik heb het nu eenmaal niet op sequels die zich in dezelfde dag of nacht afspelen. Ik krijg dan altijd het gevoel dat de makers nog een paar ideeën hadden en deze dan maar besluiten te verwerken in een vervolg dat snel incasht op het succes van de eerste film. Dat is hier gelukkig niet het geval en we krijgen dan ook een erg interessant vervolg voorgeschoteld. Ik was vooral te vinden voor hoe ze erin geslaagd zijn om het religieuze aspect van bijvoorbeeld The Exorcist te combineren met talloze virusfilms die we al voorgeschoteld kregen. Het is een combinatie die ik nog niet eerder was tegengekomen en hiermee voel je meteen aan dat er niet gekozen is om meer van hetzelfde te doen. Meer zelfs, het wordt er allemaal mysterieuzer en mysterieuzer op waarmee je wel erg benieuwd wordt naar een eventueel vervolg. De nieuwe aspecten van de film werken nagenoeg allemaal perfect met als uitzondering de toevoeging van de drie kinderen. Ergens is het wel verfrissend om niet continu naar het SWAT team te moeten kijken maar hun aanwezigheid was geheel verwaarloosbaar. Toch wel jammer eigenlijk. Ook het einde is me iets te voorspelbaar want ik voelde perfect aan dat de terugkomst van Angela nog een effect ging hebben, had alleen niet zien aankomen op wat voor een manier. Hiermee voelt de film toch net dat tikkeltje minder dan zijn voorganger maar het scheelt erg weinig. De film kent trouwens wel één van de heerlijkste kills uit het genre via een vuurpijl.

Sowieso erg tof om een groot deel van de personages uit het eerste deel te zien terugkomen als geïnfecteerden zoals Manu de brandweerman. Voor de rest heeft dit vervolg een bijna geheel nieuwe cast maar die doen het ook zeker en vast niet slecht. De drukke sfeer komt er met vlagen aan maar het is vooral leuk om Manuela Velasco terug te zien verschijnen als Angela Vidal. Erg mooi ook dat ze exact dezelfde tenue aanheeft als in de vorige film (jammer dat dat niet is doorgetrokken naar sommige andere personages zoals de Colombiaanse maar dat was blijkbaar omdat ze haar een met bloed doorweekt T-shirt wouden geven en met het bruine T-shirt, dat ze in de vorige film aanhad, kwam dat effect niet tot zijn recht) maar Velasco doet het net als in de vorige film uitstekend. Erg fijne actrice en het is te hopen dat ze nog wat meer komt opdraven. De korte speelduur is ook weer erg passend voor de sfeer van de film (tijdsduur klopt wel langs geen kanten op beide DVDs want bij deel 1 zou deze 85 minuten zijn terwijl de film 75 duurt en bij deze film staat de speelduur op 105 terwijl die eigenlijk ook een stuk korter is) en ook de muziek past weer heerlijk.

Een erg geslaagd vervolg dat op een frisse manier voort gaat op het vorige deel. Je zou denken dat het allemaal een stuk minder of praktisch hetzelfde is als de voorganger maar Jaume Balagueró en Paco Plaza weten overduidelijk wat ze doen en leveren een sfeervolle sequel. Regisseurs om toch wel in het oog te houden al zijn hun wegen vandaag de dag precies wel gescheiden.

4*

Paco Plaza vind de reeks terug opnieuw uit

De eerste Rec film had ik een aantal jaar geleden gezien en daar was ik best wel een grote fan van maar het was pas met de herziening naar aanleiding van het tweede deel dat ik cadeau had gegeven dat het kwartje viel. Rec 1 is één van de beste (misschien zelfs de beste) zombiefilms die ik ooit al had gezien en ik was dan ook enorm benieuwd naar dit 3e deel. Ik was de film eerlijk gezegd een tikkeltje uit het oog verloren maar toen bleek dat dit in de cinema draaide was de keuze al snel gemaakt. In een zaal met amper volk zaten we voor het sluitstuk van de trilogie en één gevoel heerst na de aftiteling. Dit is fantastisch.

En daar verschiet ik toch een beetje van want het is de eerste keer dat er een Rec wordt gemaakt zonder Jaume Balagueró dus ik had schrik dat de reeks hem te hard ging missen maar niets is minder waar. Toegegeven, de film opent misschien iets te traag maar langs de andere kant moeten er, in tegenstelling tot het 2e deel, terug nieuwe personages geïntroduceerd worden. Dit gebeurt via een vermakelijke trouwpartij waarop we op een vlotte en bij wijlen hilarische manier (SpongeJohn!) kennis maken met iedereen. Na deze introductie barst de film compleet los waardoor de ietwat trage aanloop compleet goed wordt gemaakt. De ene na de andere dode valt maar wat vooral het interessantste is aan deze film is dat Plaza een stuk cooler met zijn personages omgaat dan in de andere delen. Het moment waarop Clara een kettingzaag bovenhaalt is dan ook echt ge-ni-aal. Ik weet natuurlijk ook dat dit niet de eerste (zombie)film is waarin dit gebeurt maar verdomme, dit is toch wel erg cool. Ook de kills zijn een stuk inventiever geworden en de liefhebbers van het genre zullen hier dan ook vast en zeker aan hun trekken komen. Rec 3 bouwt tegelijkertijd ook nog voort op de religieuze aspecten die in de voorganger worden geïntroduceerd en doet dat meer dan behoorlijk. Dat de zombies (technisch gezien zijn het geïnfecteerden maar ik schaar het maar onder de noemer zombies vanwege de gemakkelijkheid) verslagen worden vanwege bijbelcitaten is een klein minpuntje maar dat is geheel te verwaarlozen vanwege de talloze andere pluspunten. Ik vraag me af of er nog een vervolg zal komen maar als dat van hetzelfde niveau is dan zeg ik: laat maar komen! Het einde is trouwens ook wel om van te smullen. Ik had eventjes schrik dat ze Clara uiteindelijk gingen laten leven (fantastisch stuk ook waar Koldo haar arm afkapt) maar dat gebeurt gelukkig ook niet en we krijgen één van de beste slotstukken die dit soort films kunnen hebben. Een tikkeltje romantisch en dan de kogelregen die daarop volgt. Heerlijk!

Een geheel nieuwe cast maar Plaza weet ze wel te kiezen! Leticia Dolera als Clara mag voor mij in de groep van coolste vrouwelijke hoofdrollen à la Rose McGowan in Planet Terror komen want oh mijn god, wat een geniale performance! Erg goed ook van Plaza dat hij niet in de gebruikelijke kettingzaag-hapert-nooit val trapt. Ook Diego Martín als Koldo is perfect gecast en de chemie tussen de twee is er overduidelijk. De film kent een hele hoop bijrollen, waarvan de meesten nogal snel uit het beeld verdwijnen maar er is niemand die echt slecht gecast lijkt te zijn. Iedereen doet perfect zijn ding en dit levert een erg sterke cast op. Jammer trouwens dat Ismael Martínez als Rafa het uiteindelijk niet meer zo lang trekt want die was ook erg vermakelijk. Visueel ziet dit er trouwens ook nog altijd even degelijk uit als de andere delen. Het knellende aspect is verdwenen maar Plaza vind nog altijd de kans om de film visueel mooi weer te geven. De schrikmomenten zijn niet meer zo inventief zoals in de voorgangers maar het werkt nog altijd perfect.

Met hoge verwachtingen binnen gegaan en meer dan tevreden buiten gekomen. Rec 3 is in alle opzichten een film met dezelfde elementen als de andere twee maar Plaza weet er zijn eigen mix van te maken. Vooral qua personages (Clara met de kettingzaag en Koldo met de ridder outfit) is dit gewoonweg vermaak van de bovenste plank. Laat dat vierde deel maar komen!

4.5*

The intersection where family, honor and betrayal collide

Zoals zo vaak stond ik gisteren voor een volle kast met films en weeral net als bijna alle andere keren kon ik gewoon niet kiezen wat te zien. Maar dan zag ik deze 10th & Wolf ergens vergeten in een hoekje staan en vroeg ik me af hoe hij daar kwam want hij behoort toch wel tot één van men favorieten. Gisteravond heb ik me dan ook weer eens laten overdonderen door deze geweldige film.

De openingsscène waarin je Marsden doelloos in een jeep ziet rondrijden als marinier doet eigenlijk direct afbreuk aan de de sfeer van de film die later veel beter tot zijn recht komt. Ben dan ook wel ergens blij dat het verhaal zich niet concentreert op Tommy's marine verleden maar meer op het verhaal tussen hem, zijn broer en zijn neef. Nu ben ik sowieso al wel verzot op gangsterfilms dus vond ik dit zeker een degelijk en sterk verhaal. Een verhaal dat mooi op zijn climax komt met Vincent die wordt vermoord en Tommy, alhoewel hij de snitch is, samen met Joey wraak gaat nemen. De scène waar Joey wordt neergeschoten en nog een laatste keer Tommy's naam roept gaf dan ook echt kippenvel.

Giovanni Ribisi zit hier in een glansrol, hij zet Joey werkelijk prachtig neer. Vooral op de scènes naar het einde toe en zeker in de bovengenoemde scène waar hij zijn klasse toch echt wel laat zien. Marsden acteert ook goed al deed hij mij soms teveel aan zijn andere bekende rol in X-Men als Cyclops denken. Renfo daarentegen kon me minder bekoren, vooral in de scène waar hij zijn broer belt om te zeggen dat hij de microfoon heeft gevonden stelt hij wel teleur. Val Kilmer zijn rol is echt minimaal te noemen, had hem er eigenlijk ook eerst niet uitgehaald. Hopper, die wel wat meer screentime had dan Kilmer, is zeker ook niet slecht maar zijn rol mocht echt wel wat uitgediept worden.

Het enige minpuntje van de film en dat is ook waarom hij niet de volle pot krijgt is het einde waar Marsden uiteindelijk alles overleeft, de agenten in het zak zet en dan uiteindelijk met Brandy en haar zoontje uit het stadje verdwijnt. Ik had het veel liever gezien dat hij net zoals Joey omkwam in de poging om zijn broer te wreken. Maar buiten dit minpuntje is 10th & Wolf zonder twijfel een dijk van een gangsterfilm.

4.5*

Life is in their hands, death is on their minds

Het goede aan de zender Eén is dat ze steevast op zondagmiddag een film uit de oude doos uitzenden. Soms heb ik de film al gezien, recentelijk nog voorgehad met Citizen Kane, maar het meeste van de tijd zitten er films tussen die ik al een tijd wil zien maar waar ik nog niet de moeite voor had gedaan om ze te zoeken. 12 Angry Men is er daar één van.

De film heeft op zich een interessant uitgangspunt want wie ben jij om te beslissen wie er mag leven en wie er moet sterven. Het heeft allemaal een hard moralistisch tintje maar ik stoorde me er in ieder geval niet aan. Waar ik me wel een beetje aan ergerde waren de stereotiepe juryleden. Natuurlijk zijn er brulkikkers, sympathieke en antipathieke mannen en een aantal oldtimers met allemaal hun specifieke eigenschappen. Het plot is redelijk voorspelbaar, één jurylid heeft een andere mening dan de 11 anderen dus proberen ze elkander te overtuigen, maar de manier waarop is wat de film sterk maakt. Door nooit de effectieve moord, ontsnapping of wat dan ook te laten zien kiest Lumet ervoor om de kijker in het ongewisse te laten, ook het idee om nooit buiten de kamer te film geeft het claustrofobische waar de juryleden in zitten goed weer. Je kunt wel voorspellen dat ons moeilijk jurylid er in zal slagen om de meningen van de 11 anderen om te draaien maar waar vooral voor mij de kracht van de film zit is hoe hij erin slaagt om alles wat de rest zegt netjes weet te weerleggen. Beginnend met een soortgelijk mes als dat van de dader om dan uiteindelijk, met de hulp van de 'bekeerde' juryleden tot de sleutel van het onschuldig verklaren te komen, namelijk de vrouw die beweerde dat ze alles had gezien. Voorspelbaar? Ja, maar tegelijkertijd ook zeer vermakelijk en de tijd vliegt werkelijk voorbij. Normaal gezien zou de film op een kleine 4.5* gekomen zijn maar de climax van de film is iets te laag van niveau ten opzichte van de rest van de film. Oké, Lee J. Cobb zette al een verschrikkelijk cliché personage neer maar dat hij zomaar zijn stem verandert doordat hij moet denken aan zijn relatie met zijn zoon is teleurstellend en komt veel te geforceerd over.

Henry Fonda, geniaal in C'era una volta il West, maar hier toch van ongeveer hetzelfde niveau. Oké, hij heeft volgens mij zijn rol in het westernepos nooit meer kunnen halen maar hier is hij ook zeker de moeite waard. Teleurstellend was Lee J. Cobb. Ik ben hem de laatste tijd in een aantal films tegen gekomen (o.a. Brothers Karamazov en Green Mansions) en elke keer is hij daar gewoonweg geniaal. Die karakterkop, zijn woeste baard, ... Jammer genoeg is hij hier geschoren en ik weet niet of het er iets mee heeft te maken maar ik had zelfs last om in het begin te herkennen welk jurylid hij eigenlijk was. Jammer want hij was een geweldig acteur en hier had volgens mij meer ingezeten. De andere juryleden zijn op zich geen slechte acteurs maar weten nooit echt een stempel op de film te drukken, al is de man die naar de honkball wedstrijd wou misschien nog wel een uitzondering.

Voorspelbaar maar daarom niet minder de moeite waard. In '57 was het idee nog vers en was het dus nog niet aangetast door de vele kopieën zowel in andere films als series. Het doet dan ook geen afbreuk aan de film al is het wel jammer van de vele stereotiepen en de teleurstellende rol van Cobb.

Kleine 4*

James Cagney is niet als gangster maar als good-guy?

Ik ken James Cagney eigenlijk alleen maar van zijn geweldige rollen als gangster in films als Public Enemy of The Roaring Twenties. Hoog tijd dus om de man eens in een compleet andere rol te zien maar ik had eerlijk gezegd geen twijfels dat hem dat niet zou afgaan.

En ik had gelijk. Cagney acteert hier wederom ijzersterk en laat vooral zijn klasse zien in de climax van de film. Gewoon al die maniakale lach van hem wanneer hij door heeft dat hij samen met de Duitsers zal sterven in de bombardementen is werkelijk fantastisch. Cagney bewijst toch weer eens om een echte karakter acteur te zijn maar ook de rest van de cast staat hun mannetje of vrouwtje in Annabella haar geval.

Het verhaal is weer eens iets anders dan dat van talloze oorlogsfilms. Geen constante geweerschoten maar een sterk, vooral psychologisch, verhaal dat uitstekend ineen zit. Het is al vrij snel duidelijk wie de Duitser nu is maar dit wordt mooi opgelost door hem zijn kameraad te laten vermoorden en te ontsnappen waardoor Cagney zelf naar hem op zoek gaat. Maar ook de trainingskampen voor geheimagenten aan het begin van de film zijn interessant om te zien, al had die slaapverwekkende voice-over voor mij niet gehoeven.

13 Rue Madeleine is uiteindelijk een goed gemaakte, spannende maar vooral ook interessante film over de training van geheim agenten in de tweede WO.

4*

No one lasts more than an hour

Ik had gisteravond wel zin in zo'n ouderwets spooky horror filmpje. Ik wist dat de film gebaseerd was op een verhaal van Stephen King dus de keuze was al snel gemaakt. Samuel L. Jackson speelde dan ook nog een rolletje dus stonden mijn verwachtingen redelijk hoog.

Die verwachtingen worden dan ook grotendeels waargemaakt. Vooral het eerste deel van de film waar de spanning wordt opgebouwd naar de beruchte kamer is erg sterk. Vooral het gesprek tussen Olin en Enslin is om je vingers van af te likken en zorgt voor een serieuze spanningsboog. Wanneer Enslin dan uiteindelijk in de kamer aankomt zijn de eerste mind-fucks ook nog zeer leuk om te zien. Vooral de scène waar hij aan de overkant iemand ziet waarvan hij denkt dat hij kan helpen maar dat hij het zelf blijkt te zijn. Jammer genoeg wordt het op den duur gewoon teveel van hetzelfde met hier en daar nog wel een leuk moment. Zo haalde het stuk waar hij via zijn laptop met zijn vrouw communiceert maar dat hij op zijn scherm ziet hoe er vanalles wordt gezegd terwijl hij zijn lippen stijf houdt het niveau van het eerste deel. Jammer genoeg lijken de ideeën dan op te zijn en krijgen we een hoop clichés, het zal allemaal wel weer een surfdroom zijn, om dan uiteindelijk af te sluiten met een totaal onbevredigend einde. Ik heb het originele verhaal van King niet gelezen maar ik kan me moeilijk voorstellen dat hij hem in het in die versie laat leven. Hierdoor verdwijnt toch ook gewoon de verwijzing die in het begin van de film wordt gegeven aan de hand van de cognac van Olin? Er zijn voor Enslin in de kamer zit 56 doden gevallen en de cognac noemt Les Cinquant Sept Décès wat 57 doden betekent... Het stuk dat hij niet kan ontsnappen maar elke keer dat uur herbeleeft is wel zeer sterk. Soit, met een beter einde had de film wel eens naar de 4* kunnen neigen. Leuk was trouwens ook de verwijzing naar The Shining onder de vorm van één van die 56 doden.

1408 lijkt vooral een one-man show te zijn van één man, John Cusack. Nu kan dit vaak tegenslagen maar gelukkig slaagt Cusack erin om zijn rol op een geloofwaardige en realistische manier neer te zetten. Vooral in de scènes waar hij echt alleen is komt hij het beste tot zijn recht. Dit betekent niet dat de andere acteurs verwaarloosbaar zijn want 1408 bevat nog zo'n andere fantastische acteur, Samuel L. Jackson. Hij heeft geen grote rol maar wanneer hij in beeld is trekt hij wel alle aandacht naar hem toe. Vooral de overredingsscène vlak voor Cusack de kamer wilt binnengaan is om je vingers van af te likken. Mary McCormack is ook nog wel te pruimen als Enslin zijn vrouw maar haar rol is eigenlijk te verwaarlozen, net zoals de rest van de cast.

Met een beter einde had dit wel eens een zeer sterke film kunnen zijn. Nu is het gewoon een bijna-gevalletje. Cusack en Jackson acteren beide zeer sterk en de film vermaakt wel.

3.5*

The lucky ones were the first to die!

Ik maakte voor het eerst kennis met Castellari door Inglorious Bastards maar die sloeg redelijk hard tegen waardoor het even duurde eer ik iets nieuw van hem wou aanzien. Dan zag ik deze film in de updates verschijnen en herinnerde ik me opeens dat iemand me deze had aangeraden omdat ik The Warriors van Walter Hill zo goed vond. Snel maar eens bekeken.

De vergelijking met The Warriors is dan ook niet ver te zoeken. Bendes regeren over hele wijken en de politie kan er niets aan doen. Leuk uitgangspunt en Castellari weet er wel degelijk iets deftig van te maken. 1990 is ondertussen al wel 20 jaar achter de rug en de toekomstvisie die hier wordt weergegeven is zo achterhaald als het maar kan maar toch blijft het allemaal interessant. Castellari weet dan ook een aantal uitstekende scènes op het scherm te toveren. De uitschieters zijn toch wel de crematiescène waar de riders de as van hun kameraad één voor één in de zee smijten maar ook de scène waar de Riders allemaal in een W staan, onder leiding van tromgeroffel, en dat de Tigers er aan komen. Heerlijke spanningsopbouw en zeer doeltreffend. De gevechten zijn maar zo zo. De ene moment lijken ze vrij geloofwaardig maar dan schakelt het over naar ontzettend houterig en overduidelijk fake. Ach, het heeft wel zijn charmes. Iets wat ook zijn charmes heeft is de aankleding van de vele bendes doorheen heel de film. Bij The Warriors zijn ze net dat tikkeltje stoerder maar eerlijk gezegd kon ik de aanpak van Castellari om er een rolschaatsbende, een stel wilden, de tapdansers, ... in te steken wel waarderen. Het zorgde ervoor dat ik nooit goed wist wat ik moest verwachten en daar hou ik wel van. Voor de rest bevat Bronx Warriors ook nog een sfeer die de film naar een hoger niveau tilt, de muziek heeft hier sowieso een groot aandeel in. Allemaal typische jaren '80 deuntjes maar het past zo lekker bij de film dat ik me er compleet niet aan stoorde. Wel vind ik het jammer dat er naar het einde toe teveel gebruik wordt gemaakt van dezelfde scènes, ik heb denk ik dezelfde gast 4x verbrand zien worden door die vlammenwerper. Het einde zelf was dan wel weer goed en bij vlagen zelfs onverwacht.

Qua cast is dit soms ook wel tenenkrommend slecht, ik val hier waarschijnlijk mee in herhaling, maar toch paste het plaatje perfect. In eender welke andere film waar Mark Gregory in mee zou spelen dat van dit soort genre is zou ik me ontzettend hard irriteren aan de nichterige manier waarop hij loopt en praat. Castellari heeft hem echt rechtstreeks uit de fitness geplukt en het is eraan te zien. Toch doet hij het helemaal niet slecht en liet hij zelfs wat acteren zien bij de sterfscène van Fisher (?). Oké, het is zo melodramatisch als de pest maar toch ben ik een sucker voor dit soort scènes mits ze wat deftig worden uitgevoerd. Fred Williamson, ik kwam hem voor de eerste keer tegen in diezelfde Inglorious Bastards van Castellari maar daar sloeg hij, samen met de rest van de film, dik tegen. Ik vroeg me echt af waar hij in godsnaam de status van cultlegende aan verdiende. Gelukkig wordt het hier duidelijk. De man heeft gewoon een charisma van hier tot in Tokio en is zelfs cool met zijn wandelstok. Hetzelfde geldt voor Vic Morrow, die jammer genoeg niet veel hierna in een tragisch accident is omgekomen bij het filmen van de Twilight Zone. In het begin lijkt hij niet zo speciaal maar wanneer hij daar op het einde in compleet leren outfit staat te roepen en te lachen is het gewoon hilarisch slecht. Stefania Girolami Goodwin was trouwens nog een mooie verschijning, niet zo geweldig qua acteren maar het kon er net zoals bij de rest van de cast ermee door.

Ik ben op het moment van schrijven maar één van de twee mensen die de film beloont met 4* en dat verbaast me eerlijk gezegd. Dit is gewoon heerlijk pulpvermaak dat door een catchy soundtrack, een sterke sfeer en een cast die perfect in het verhaal past helemaal tot zijn recht komt. Ik ben benieuwd naar het vervolg!

4*

Een 2e Fast and the Furious film zonder Vin Diesel?

Lang geleden dit deel eens gezien maar kon me er eigenlijk niet echt meer iets van herinneren. Hoog tijd om hem dus eens te herzien en wanneer kun je dat beter doen als hij op TV komt?

Van het originele deel zit alleen nog maar Paul Walker erin en spijtig genoeg geen Vin Diesel. Daar wordt wel geprobeerd een oplossing voor te vinden door het introduceren van Roman 'Rome' Pearce. Op zich niet slecht al irriteerde ik me soms aan het 'coole neger' gehalte. Walker behoort nu niet echt tot men favoriete acteurs maar hier is hij goed doenbaar, snapte alleen soms de keuze van kleren dat ze hem hadden gegeven (een short en sandalen met daarin witte sokken...) Eva Mendez heeft niet echt een grote rol maar acteert wel solide. Ook fijn om James Remar (Ajax uit The Warriors) terug te zien maar dan nu als good guy al is ie in die jaren precies niets verandert.

Het verhaal is flinterdun maar met dit soort films verwacht je ook geen hoogstaand epistel. Waar het hier om gaat is de actie en de auto's en dat is met 2 Fast 2 Furious dik in orde. Vooral in het begin van de film waar Walker wordt geïntroduceerd met de race waar ze over de open brug vliegen. Ziet er allemaal wel mooi uit.

De film doet waarvoor hij gemaakt is. Een simpele actiefilm met coole races en dito auto's

3.5*

Jupiter and beyond the infinite

Kubrick heeft voor mij al een aantal mooie films afgeleverd (Eyes Wide Shut, Clockwork Orange, Full Metal Jacket, %u2026) maar zijn bekendste, deze 2001: A Space Odyssey, had ik nog nooit gezien. Als verjaardagscadeau gekregen en geef nu toe, wat is er beter dan op een woensdag namiddag, terwijl het buiten slecht weer, is je in een gemakkelijke stoel te zetten en de kamer donker maken, het surroundsysteem aanzetten en een speciaal filmpje als deze in de Dvd-speler te steken?

In het begin had ik nochtans mijn twijfels, vooral wanneer de film begint met sterk opbouwende muziek maar dat het scherm zwart blijft. Ik had zelfs even schrik dat men tv kapot was%u2026 Gelukkig gaat de film dan van start en hoe. Ik had hier, al een geluk, al ergens gelezen dat het het beste was dat je gewoon de film over je heen liet komen en dat heb ik dan ook gedaan. Om te beginnen was er mankind die in een geweldige openingsscène wordt geïntroduceerd. De mensapen liggen met elkaar te vechten en één ontdekt in de schaduw van een vreemde zwarte monoliet een wapen. Dat bot wordt dan tenslotte omhoog geworpen en via een leuke cut zijn we dan ook opeens miljoenen jaren verder. Op mijn hoes stond deze overgang als duizelingwekkend aangegeven maar dat was het nu eigenlijk echt niet vond ik. Bij duizelingwekkend denk ik in deze context aan hallucinerend of technisch heel ingewikkeld maar dit was al even duizelingwekkend als een van de apen die we daarjuist hebben gezien rondjes zien rijden op een fiets%u2026 Het vervolg van de film is subliem in alle aspecten en veel lijkt onduidelijk tot wanneer de aftiteling over het scherm rolt. Ik kan het niet precies uitleggen maar vanaf dat Dave in zijn psychedelische trip zit van Jupiter and beyond the infinite krijg je een gevoel van dat je het echt snapt. Een gevoel dat uiteindelijk resulteert in een prachtige climax waar alles samen komt, de evolutie van de mens, de uiteindelijke dood maar ook het prille leven. Jammer genoeg zag ik het einde waar de kleine baby rondzwerft ietwat aankomen doordat er volgens mij een soortgelijke scène in een aflevering van The Simpsons zit maar daar kan de film natuurlijk niet aan doen. Iets waar de film ook niet aan kan doen is dat één van zijn plotlijnen namelijk dat de technologie de overhand lijkt te nemen over de mensheid wat uitgekauwd is. Later zijn er genoeg films gemaakt die dit uitgangspunt hanteren en het zou niet mogen maar ergens doet het toch afbreuk aan de film.

Visueel is 2001: A Space Odyssey magnifiek en gigantisch vooruitstrevend voor zijn tijd. Mij had je nooit kunnen wijsmaken dat dit uit 1968 stamt. In heel de film komt misschien maar in totaal een uur aan dialoog voor en voor de eerste zin moet je dan zelfs een halfuur wachten. Wanneer de dialoog dan aan bod is dan wordt er gesproken over de meest banale zaken zoals welke boterham iemand wil hebben. Kubrick deed dit met een reden, je moet de film beleven door middel van de beelden en de muziek. Een reden die gedurfd is en alhoewel ze op het eerste zicht saai is blijkt niets hier van waar te zijn. De décors zijn prachtig, de apenpakken zijn trouwens echt van dezelfde kwaliteit als die van Planet of the Apes dat in hetzelfde jaar uitkwam en dus met de prijzen ging lopen maar Kubricks toekomstvisie is nog indrukwekkendst. Een visie die nog eens extra wordt ondersteund door de klassieke muziek. Ik heb het waarschijnlijk al wel eens gezegd maar ik ben geen fan van Beethoven of Bach of wie weet ik ook nog allemaal maar in combinatie met dit zou ik er direct een cd van kopen. Eén van de hoogtepunten in mijn ogen zit aan het begin van de film waar je de ruimteschepen voor de eerste keer ziet maar dat ze onder leiding van de muziek zo ronddraaien dat het lijkt alsof je gewoon naar een balletles zit te kijken. Gewoonweg prachtig.

In tegenstelling tot elke andere film kunnen de acteurs me nu eigenlijk eens echt niets schelen. Je let er gewoon niet op maar je laat je simpelweg wegblazen door de visuele pracht. Ik ga er dan ook geen extra woorden meer aan vuil maken.

Volgens mij begrijp ik een aantal zaken nog niet echt 100% maar het is zoals Arthur C. Clarke zegt: "If you understand '2001' completely, we failed. We wanted to raise far more questions than we answered." Ach, het nodigt dan alleen nog maar meer uit voor een herziening. Ik zal in ieder geval nooit meer hetzelfde naar een Kubrick kijken want dit is echt één van zijn beste misschien zelfs zijn beste (en dat wilt wat zeggen voor een regisseur die met deze erbij op de moment op vier 4.5* films staat)

Dave, my mind is going... I can feel it

4.5*

The year we make contact

Kubrick maakte met 2001 een geniale film. Ergens in september keek ik hem voor de eerste keer maar hij maakte al direct een verschijning in mijn top 10. Pas toen hoorde ik ook over een vervolg. Op zich wel interessant maar ik besloot om hem pas een geruime tijd na het origineel te zien zodat ik niet alles zou vergelijken want dan zou het vervolg er sowieso slechter uitkomen. Gisteravond was het dan zover.

Het is me uiteindelijk wel gelukt maar het was toch verdomd moeilijk om dit los van 2001 te zien. Misschien maar goed voor de film dat ik er wat tijd tussen heb gelaten want Hyams pakt het compleet anders aan. Hij weet zelf goed genoeg dat hij Kubrick niet is en besluit dan ook om niet dezelfde toer op te gaan. Deze keer geen ellenlange sublieme shots van de ruimte maar gewone dialogen zoals in bijna elke andere film. Het is goed dat hij dat doet want anders had ik het helemaal ervaart als een rip-off. Qua verhaal is dit best nog wel interessant te noemen. Beide films zijn gebaseerd op boeken van Arthur C. Clarke waardoor het verhaal een soortgelijk niveau weet te behalen, al was het eerste deel qua plot wel interessanter en vernieuwender om te zien maar aan de scores te zien op Boekmeter wordt dat wel in het algemeen wel zo gezien. Wel vond ik het jammer dat er op zoveel zaken wordt geprobeerd een antwoord te geven. Oké, het is en blijft een vervolg maar van mij had het niet gehoeven dat een team op zoek ging naar wat er van Dave Bowman is terecht gekomen. Langs de andere kant heb je dan wel een vlot verhaal dat één van de geweldigste computerpersonages aller tijden weer introduceert. Ik heb het natuurlijk over de Hal-9000. Ik dacht eventjes dat het vrij lame ging blijven doordat Chandra ineens sprak met een Sal computer maar gelukkig reactiveren ze Hal weer. Dat is en blijft toch een heerlijk personage en gelukkig weet Hyams ongeveer dezelfde sfeer als Kubrick bij dit personage te scheppen. Ik vond het in ieder geval heerlijk. Het einde was trouwens wel iets te moralistisch met al hun "Use them in peace" gezever maar soit, daar wil ik best wel over kijken.

2001 haalde zijn kracht bij mij bij de visuele pracht die de film teweeg bracht. Acteurs waren hierbij niet belangrijk dus 2010 is in dat opzicht al wel een verbetering. Jammer genoeg lijkt de cast me niet van zo'n hoog niveau en dat stoort soms wel. Roy Scheider bijvoorbeeld. Op zich zet hij wel een redelijke prestatie neer maar je mist toch overduidelijk William Sylvester uit het eerste deel. Het is dan maar goed dat 2010 qua personages niet zo hard doorgaat op het eerste deel maar een aantal nieuwe personages introduceert. Een probleem dat ik met John Lithgow had was dat ik hem continu zag als Dick Solomon uit 3rd Rock From the Sun. Ook hij acteert vast en zeker niet slecht maar zo'n komische serie is toch overduidelijk overkill voor de rest van je carrière doordat je altijd als dat personage wordt gezien. Je moet bij mij al een goed acteur zijn om je rol zo te kunnen afschudden. De rest van de cast is van een soortgelijk niveau. Ze zijn nergens storend maar memorabel is het allemaal niet.

Ik had het slechter verwacht. Hyams haalt niet hetzelfde niveau als Kubrick maar probeert er toch zijn eigen draai aan te geven. De effecten zien er netjes uit, let vooral op het feit dat Kubrick veel van de sets heeft vernietigd omdat hij nooit of te nimmer wou dat er iets terug opnieuw werd gebruikt. Hal blijft een geweldige toevoeging en de rest van de cast is van een redelijk niveau. Uiteindelijk worden er teveel zaken uitgelegd betreffende 2001 maar het stoort niet echt.

3*

We Were Warned

Van tijd tot tijd zie ik wel een graag zo'n de-wereld-vergaat filmpje. Er is wel maar één voorwaarde die ik stel en dat is dat de effecten er zo goed mogelijk moeten uitzien want dat is toch waarvoor ik in de eerste plaats naar de film kijk. Gelukkig is dat met Emmerich aan het roer geen enkel probleem.

Al van in het begin van de film zit het dik in orde qua effecten. De zonnevlammen zien er werkelijk prachtig uit. Na deze paar minuten concentreert Emmerich zich eerst meer op het verhaal om dan in vol ornaat te kunnen losgaan. Alles wat kapot kan gaat effectief kapot en het ziet er verschrikkelijk adembenemend uit, vooral op groot scherm is dit sowieso de moeite waard. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat je dit pindakaast. Uitstekende effecten dus maar daar zit jammer genoeg ook het minpunt van de film, overdaad schaadt namelijk. Op den duur kon het me eigenlijk allemaal niet meer zo bijzonder veel schelen en ik was blijkbaar niet de enige want mijn maat, die dit soort films nog veel liever ziet dan ik, had ook zoiets van "kijk weer een kloof" of "kijk weer een tsunami die hele werelddelen wegvaagt". Ik zeg het, op zich ziet het er prachtig uit maar het begint gewoon te vervelen. Iets waar ik ook niet echt ben over te spreken is Emmerichs keuze om de film goed te laten aflopen. Komaan, als je het geld hebt om het deftig te doen doe dit dan ook. De film was sowieso op 4* gekomen als heel de wereld gewoon compleet naar de klote was gegaan maar nee, Emmerich kiest ervoor om een vreselijk cliché einde te gebruiken inclusief oversentimenteel shot van iedereen die op het dek staat op weg naar Kaap De Goede Hoop. Ik weet het, de naam bestaat echt maar het blijft verschrikkelijk cliché.

Bij dit soort films moet je niet veel verhaal verwachten maar Emmerich lijkt nog wel ergens te proberen vind ik. De film opent met een hele boel verschillende verhaallijnen die op het eerste zicht niets met elkaar hebben te maken, de een al meer interessanter dan de andere maar uiteindelijk komt alles toch mooi bijeen. Had van mij eerlijk gezegd niet gehoeven want nu komt alles gewoon te toevallig over. Nog maar te zwijgen over de bordkartonnen personages inclusief ontwricht gezin met nieuwe vader en een zoon die meer naar zijn nieuwe vader trekt dan naar zijn biologische. Lekker boeiend allemaal... Vond het ook maar vrij stom dat iedereen het maar leek te overleven. Oké, Gordon gaat dood maar dat is noodzakelijk voor het cliché om Noah (subtiel hoor, Emmerich) terug bij zijn vader te laten komen maar Jackson slaagt er zelfs in om terug uit een kloof te klauteren terwijl hij er met auto en al was in geslagen. Er was wel één verhaallijn die ik uiterst vermakelijk vond en dat was die van Charlie en zijn radiozender. Met zijn eigengemaakte filmpje heb ik dan ook meerdere keren plat gelegen.

Laat die Charlie dan nu ook net toevallig worden vertolkt door een fantastische Woody Harrelson. Verdomme, wat een rol en jammer dat hij niet langer meedoet. John Cusack verraste me wel wat in 1408 en doet het hier bij vlagen ook zeker niet slecht, ik blijf hem nog altijd doorheen slagen met Kevin Spacey met maar één verschil. Spacey heeft meer gezichtsuitdrukkingen. Voor Amanda Peet geldt trouwens hetzelfde, buiten de verwarring met Spacey dan. Noah en Lily vielen wel mee, in tegenstelling tot Alec en Oleg. Die hun vader was trouwens hilarisch. Ik lees dat iedereen zich aan hem irriteerde maar ik heb echt soms in een deuk gelegen om de idioterie die hem omhulde. Beatrice Rosen, Tamara in de film, deed me trouwens echt hard aan Anna Faris denken maar dan wel minder goed (alhoewel als je Observe and Report meerekent...) Ook leuk om Oliver Platt en Danny Glover nog eens terug te zien, al ging die laatste iets te hard over the top in zijn rol van Obama. De parallellen met onze wereld waren trouwens wel leuk om te zien met als hoogtepunt natuurlijk de Schwarzenegger look alike op televisie.

Geweldige effecten maar idiote personages en een dito verhaallijn. Wanneer je dit met de juiste verwachtingen ziet is dit best wel de moeite waard. Het is wel echt een film die je in de cinema moet zien en niet thuis op je computerscherm of dvd.

3.5*

His fear began when he woke up alone. His terror began when he realised he wasn't

In een ver verleden heb ik me ooit eens gewaagd aan het vervolg van deze film, 8 Weeks Later, en die beviel me eigenlijk wel. Mijn broer had deze film op een rommelmarkt voor een spotprijs gekocht maar toen ik zag dat de film van Danny Boyle was, daalde mijn interesse wel wat. Boyle is een regisseur die verafgood werd met films zoals Slumdog Millionaire en Shallow Grave maar ik vond het allemaal maar wat overrated. De verwachtingen werden dus wat getemperd maar nog altijd is 28 Days Later een teleurstelling te noemen.

Al moet ik eerlijk toegeven, ik had soms de indruk dat ik naar een kopie was aan het kijken. De hoes zag er nogal korrelig uit qua afbeelding maar was toch geprint op het correct aanvoelende papier. Er was een scènemenu en dergelijke aanwezig en ook de afbeelding op het schijfje zelf zag er authentiek uit maar de kwaliteit van de film was soms toch echt wel bedroevend slecht. Is dit een gimmick van Boyle? Geen idee maar het werkte wel op mijn zenuwen. Voor de rest is de film ook niet al te boeiend. Op gebied van zombies wordt dit nergens echt vernieuwend maar heel de plotlijn wordt zo ontzettend saai uitgewerkt! Had af en toe last voor mijn ogen open te houden. Gelukkig dat Boyle er nog wel een beetje sfeer in weet te brengen. Nu is London blijkbaar wel een perfect gebied voor een claustrofobische film want gecombineerd met een heerlijk accent bij vlagen, geeft dit toch nog enig vermaak. Het einde vond ik trouwens wel compleet misplaatst. Het idee van de soldaten die eens niet de typische soldaten-in-een-zombiefilm-rol hebben is goed gevonden en één van de weinig verfrissende aspecten van de film maar wanneer Jim dan eens eventjes ontsnapt uit de handen van de soldaten en begint knokken, dan had ik het echt wel gezien.

Waarom weet ik niet maar die Engelsen kunnen vaak echt wel ontzettend goed acteren. Types zoals Paddy Considine uit Dead Man's Shoes zijn geweldige acteurs en ik hoopte er hier een nieuwe te ontdekken. Jammer genoeg blijkt dat niet waar te zijn. Cillian Murphy kende ik al vanuit Inception en de Nolan's kijk op de Batman saga maar daar lijkt hij me beter op dreef te zijn dan hier. Pas op, hij doet het niet slecht maar het kwam niet echt goed over. Hetzelfde geldt voor Naomie Harris die de rol van Selena vertolkt. Sowieso een waardeloos personage in mijn opzicht. Iets van background story had gerust gemogen (of lopen er in London overal van die harde chicks rond die zonder enige twijfel hun vrienden afslachten?) maar ze speelt ook zo overdreven. Bij de rest van de namen kan ik me eigenlijk al bijzonder weinig meer voorstellen dus dat is voor mij ook al het bewijs dat er niet echt een indruk werd nagelaten.

Nah, ik denk dat ik de films van Boyle in het vervolg toch echt aan mij voorbij ga laten gaan. Nu al een aantal verschillende genrefilms van hem gezien maar geen enkele lijkt een diepe indruk achter te laten, al zeker deze 28 Days Later niet. De korrelige weergave lijkt op een kopie te duiden al zou ik er niet van verschieten dat dit de bedoeling was. Qua cast is dit nergens hoogstaand en ook heel het plot is iets om snel te vergeten, alleen de sfeer is nog redelijk de moeite waard.

2*

Enorme teleurstelling

Ik was het afgelopen jaar al vaker van die Japanse onzinfilms tegengekomen met titels zoals Big Tits Dragon, Horny House of Horror en wat weet ik nog allemaal. Ik wou al lang eens zo'n film proberen maar de prijs stak me altijd wat tegen. Althans dat was zo tot ik in de Free Record Shop twee collecties van Mad Monkey vond (een Japanarama collectie met daarin deze film, Chanbara en nog een titel die ik me momenteel niet meer voor de geest haal en een Horror Delight collectie met Frontiere(s), Senseless en Saint Martyrs of the Damned) in de twee voor 15 euro actie. Natuurlijk ineens meegenomen en de eerste van de reeks eens gezien.

Maar man, valt dit me tegen. Hoogstwaarschijnlijk omdat ik er met de verkeerde verwachtingen ben aan begonnen. Ik had de indruk dat het een collectie was van Japanse babes in bikini's of andere kledij met maar bitter weinig stof die lekker konden losgaan met het meest uiteenlopende arsenaal aan wapens maar 2LDK is toch wel net iets anders qua opzet. Met een speelduur van 70 minuten duurt dit gelukkig helemaal niet lang maar het was zwoegen om de film uitgezien te krijgen. Het uitgangspunt is nochtans nog wel redelijk interessant maar de uitwerking was zo enorm slaapverwekkend. De voice-over komt belachelijk over en het is pas wanneer de feitelijke fysieke strijd van start gaat dat de film nog ietwat de moeite is. Het kwaad is echter al geschied zeker wanneer blijkt dat de film zichzelf in het begin vrij serieus nam en dan opeens de geheel andere richting opgaat. De electrocutie in het bad bijvoorbeeld. Alsof er echt iemand is die dan nog recht komt, vraag het maar aan Claude François. Wanneer de grote middelen dan eindelijk gebruikt worden (op mijn hoes staat de scène met de kettingzaag afgebeeld), dan wordt het in zo'n recordtempo verteld dat je er maar amper van kunt genieten. Het ironische einde waar blijkt dat beiden de rol kregen was dan nog wel een leuke vondst.

Wel interessant om te zien hoe de twee vrouwen in het eerste zicht compleet normaal zijn maar dat ze langzaamaan meer en meer gestoord worden. De film speelt zich geheel op dezelfde locatie en er komen dan ook maar twee personages aan te pas. Eiko Koike neemt de rol van, op het eerste zicht, de normaalste op zich maar schijn bedriegt overduidelijk. Haar samenspel met Maho Nonami, die logischerwijs de andere rol op zich neemt, is genietbaar. Het is wel goed dat de film maar zo kort is want ik vrees dat een langere speelduur zich wel eens had kunnen wreken op de actrices.

Direct na het zien mijn stem van 0.5 uitgebracht maar nu een paar uur later tot de conclusie gekomen dat dat misschien toch niet in zijn geheel terecht is. Het is nu niet dat ik de film een voldoende ga geven, verre van, maar zo'n lage score verdient de film nu ook weer niet. Ik verschiet eerlijk gezegd van de hoge waardering hier op MovieMeter maar ik zei het daarjuist al, waarschijnlijk ben ik met de foute verwachtingen gestart.

1*

I'll be seeing you boys... prob'ly

Het moet volgens mij een tijd geleden John Ford - John Wayne maand zijn geweest op TCM want met deze Three Godfathers zit ik aan mijn derde film die ik op korte tijd zie van deze twee. Hoewel ik Ford's carrière tot nu toe niet veel vind voorstellen, ben ik een grote fan van John Wayne geworden dus laat ik geen kans onbenut om een film van hem te zien. Ik had al vaker gehoord dat John Ford een echte Western regisseur was maar tot nu toe had ik daar eigenlijk weinig van gemerkt doordat hij zich meer op oorlog leek te focussen in de films die ik heb gezien maar nu was het dan toch eindelijk tijd voor de authentieke Wayne - Ford Western combinatie.

De reden waarom John Ford de film wou maken is nogal ongewoon. Het verhaal van Three Godfathers werd al eens eerder verteld in een silent film uit 1916, met 20 jaar later nog een nieuwe versie en dus meer dan 30 jaar later deze versie maar dat terzijde. In de versie uit 1916 speelde een goede vriend van Ford mee, Harry Carey, en toen die in 1947 stierf dus besloot de regisseur om een eerbetoon aan zijn vriend te geven door de nieuwe film op te dragen in diens herinnering. Hoewel er dus al bijna 100 jaar verstreken is tussen nu en de eerste versie van de film, heeft het verhaal weinig aan kracht ingeboet. Een echte Western kun je dit niet noemen, met uitzondering van de setting, omdat er meer gefocust wordt op het effect van de baby op de drie mannen. In dat opzicht is de film dan ook wel een leuke zit geworden. Normaal gezien heb ik het niet op dit soort sentiment maar Ford weet het eigenlijk allemaal nog degelijk te brengen maar wat me vooral aansprak was de eer en zelfopoffering waarmee de drie mannen door de woestijn gingen. Zelf amper iets hebben en hetgeen ze wel hebben afstaan aan de kleine Robert William Pedro Hightower. Alleen jammer dat het einde nogal vreemd aanvoelt. Wayne draait uiteindelijk de bak in voor een jaar en een dag maar hij ziet dat blijkbaar perfect zitten. Ford had dit misschien nog iets beter kunnen uitwerken maar ach, voor zijn doen weet hij een vlotte en vooral geen langdradige film neer te zetten. Voor de rest zitten er ook een aantal geslaagde scènes in, het begin waar de drie bandieten de sheriff ontmoeten is echt goud waard qua gelaatsuitdrukkingen, maar langs de andere kant wel jammer van sommige verplichte humor. Zo was Curly eigenlijk meer irritant dan leuk.

Ik denk dat ik voor het eerst kennis maakte met John Wayne een aantal jaar geleden via een goedkope DVD box met 3 films die mijn broer had gekocht. Het waren een paar Lone Star Westerns en mijn broer vond ze verschrikkelijk. Omdat ze zo kort zijn (elk ongeveer een uurtje) heb ik ze toen ook eens opgezet en hoewel de Lone Star films niet echt het toonbeeld zijn van fantastische films maakte John Wayne toch een serieuze indruk. Sindsdien wat films van hem gekocht en ook regelmatig eens iets opgenomen van TCM en wat ik zie kan me toch altijd bekoren. Ik heb al vaker gehoord dat veel mensen iets tegen Wayne hebben, zelfs bij deze film alleen al zijn er een paar reacties, maar ik vind hem heerlijk. Ook hier is hij weer heerlijk op dreef, en voor de eerste keer dat ik me kan herinneren als bandiet. Vaak draait het uit dat hij dan één of andere undercover is maar hier overvalt hij echt een bank en dat geeft wel een leuke verandering. Harry Carey speelde dus mee in de originele versie uit 1916 maar er is nog een Carey die hierin zit en dat is zijn zoon, Harry Carey Jr. Tijdens het zien kreeg ik het gevoel dat die er wat verplicht bij zat en nu ik weet dat het zijn zoon is, geraak ik helemaal niet van dat gevoel af. Geen slechte acteur maar moet onderdoen voor Wayne en een geweldige Pedro Armendáriz. Vooral de scènes tussen die twee zijn soms echt heerlijk.

Veruit het beste van Ford dat ik tot nu toe heb gezien. Zijn oorlogsperiode is niet echt geweldig te noemen (dan heb ik het over How the West Was Won, They Were Expendable en Wings of the Eagle, hoewel die laatste nog wel vrij goed was) maar dit smaakt naar meer. Benieuwd naar Stagecoach en Rio Grande die ik hier ook nog ergens op DVD moet hebben liggen.

4*

3:10 To Yuma

De western is aan een wederopmars bezig en dat doet het geweldig met o.a. Assassination of Jesse James maar ook met deze 3:10 To Yuma.

Film komt traag op gang maar verveeld geen enkel moment door de prestaties van Crowe en Bale want over Crowe had ik eerst toch men twijfels, hij leek compleet miscast maar dit komt naar het einde van de film echt wel goed.
Zoals gezegd bouwt de film traag op maar er zit dan wel diepgang in de karakters die je soms in andere westerns mist. Op het einde is er een geweldige shoot-out wanneer de trein dan eindelijk aankomt (met vertraging natuurlijk) die trouwens prachtig in beeld wordt gebracht met dito muziek.
Nu maar hopen dat we meer van zo'n films mogen verwachten.

4*

When man meets a force he can't destroy, he destroys himself. What a plague you are.

30 Days of Night heeft om te beginnen zeer knappe special effects, de vampiers zagen er echt goed uit maar wat een zeikerd is Hartnett eigenlijk, hij irriteerde me echt hard op sommige momenten. Al was de eindscène wel cool.

Het verhaal heeft, zoals gewoonlijk in horrors, niet veel om handen maar het blijft wel boeien en er zitten een aantal mooie schrikmomenten in. Alleen spijtig dat heel het tijdsgedeelte wat met de losse hand is gedaan. De ene keer is het 7 dagen, dan 17 en dan 27 maar buiten wat 5 uur schaduw op Hartnetts gezicht zie je niet veel veranderen. Eten moet blijkbaar ook al niet meer. Gelukkig zit er ook wel redelijk veel gore in de film en samen met het beklemmende gevoel zorgt het wel voor een mooie, donkere sfeer

Waarom een 4? Wel, de mooie effecten, een knappe Melissa George en goed uitziende vampiers zorgen echt wel voor een meerwaarde in 30 Days of Night. Reken daarbij dan nog eens het iet of wat verrassende einde en daar heb je het.

4*

Tot nu toe het beste van zijn Britse periode

Wederom een zeer vermakelijke spionagethriller van de hand van de Master of Suspense. Wat interessant is, is dat in The 39 Steps voor de eerste keer echt een aantal zaken tevoorschijn komen die Hitchcock typeren (de onschuldige man, de blonde femme fatale, ...)

Het verhaal is weer op zijn minst geweldig te noemen. Constant zit je gefixeerd te kijken naar wat nu die 39 Steps kunnen zijn met een magnifieke ontknoping in het theater zoals alleen Hitchcock het kan.

Robert Donat speelt sterk al had ik in het begin wat mijn twijfels over zijn kunnen. Vond hem nogal houterig overkomen maar vanaf dat Madeleine Carroll er aan te pas komt haalt ze precies het beste in hem naar boven.

Hier laat Hitchcock al degelijk zien met wat voor films hij later bekend zou worden.

4*

Paris, city of lovers...the day the clocks stopped turning and the world stood still...

Ik heb altijd wel een zekere fascinatie gehad voor het Bijbelse verhaal over de vier ruiters van de Apocalyps, het is dan ook één van de weinige Bijbelverhalen dat me kan boeien. Ik was dan ook al eens via Moviemeter op deze versie gestuit en de combinatie oorlog-religie leek me wel interessant. Maar omdat er hier zo weinig stemmen waren veronderstelde ik dat het onwaarschijnlijk ging zijn dat ik hem ooit zou zien. Dan kun je je wel voorstellen dat ik een gat in de lucht sprong toen deze op TCM kwam.

Het uitgangspunt van Four Horsemen of the Apocalypse is in mijn ogen vrij boeiend. Een oude Argentijnse man die twee dochters heeft. De één is getrouwd met een Fransman en heeft een zoon, Julio, en een dochter, Chi-Chi. De andere is getrouwd met een Duitser en heeft drie zonen, Heinrich, Franz en Gustav. Dan blijkt dat de Duitse tak van de familie nog altijd extreem harde Duitse sympathieën voor Hitler heeft en besluiten om hem te helpen. De Franse tak van de familie gaat hier tegenin en sluit zich aan bij het verzet. De eerste 20 minuten van de film behoren dan ook tot het beste van de film en is tegelijkertijd ook een extreem mooi stukje cinema. Het is knap om te zien hoe de spanning tijdens het etentje waar Heinrich zijn Duitse sympathieën bekend maakt toeneemt tot de dood van de padre de familias, de grootvader. Een dood die zeer te betreuren is want Julio Madariaga was één van de interessantste personages die heel de film had te bieden. Wordt trouwens ook op een zeer indrukwekkende manier neergezet door Lee J. Cobb. Ook knap om te zien hoe Julio eerst zijn neef Heinrich verdedigt terwijl ze op het einde van de film helemaal uit elkaar zijn gegroeid met de dood van beide tot gevolg. Jammer dat de film na deze sterke inleiding steeds saaier en saaier wordt. Zo had de romance tussen Julio en Marguerite gerust een half uurtje korter gemogen want nu neemt het alle rek uit de film. Het paste eigenlijk ook gewoon niet in de film doordat je toch meer de tegenstrijdigheid van beide kanten van de familie verwacht maar over Franz en Gustav wordt niet meer gesproken. Je ziet ze zelfs niet meer verschijnen na het etentje maar naar het einde toe van de film kom je langst de soep en de pattaten even te weten dat ze zijn gestorven. Het einde zelf is dan wel weer goed maar veel te lang uitgesteld om het nog meeslepend te maken. Ook vond ik dat Julio wel heel rustig bleef onder de dood van zijn jongere zusje.

Oorspronkelijk was het de bedoeling van Minnelli om Alain Delon te strikken voor de rol van Glenn Ford maar dat lukte niet omdat de producers een Amerikaanse hoofdrolspeler wouden. Jammer want alhoewel Ford hier zeer sterk speelt had ik wel willen zien wat Delon hier van had gemaakt of Dirk Bogarde als hij de rol had geaccepteerd. Ingrid Thulin deed mij constant aan Catherine Deneuve denken zowel in looks als uitstraling en dat is toch wel een compliment. Ze speelt haar rol overduidelijk met gevoel en zorgt dan ook voor een hartverscheurende scène wanneer haar man Etienne ineens voor haar deur staat na een aantal tijd door de Nazi's te zijn opgepakt. Tot slot ook nog een vermelding voor Karlheinz Böhm die een overtuigende vertolking van een Nazi-officer neerzet.

Four Horsemen of the Apocalypse bevat een ijzersterk begin en een einde dat bijna even sterk is maar dat wordt spijtig genoeg bijna compleet teniet gedaan door het verschrikkelijk saaie middenstuk. Jammer want hier had meer ingezeten, misschien dat het origineel uit 1921 nog iets is maar daar zal ik helemaal wel niet aangeraken.

3*

Wel een zeer prachtige poster (de vier ruiters die hierop staan afgebeeld worden trouwens ook mooi weergegeven in de film)

Samuel L. Jackson met een Engels accent? Dat kan niet goedkomen!

Gelukkig is het dan zover ook niet gekomen maar speelt Jackson een gewone Amerikaan die naar Engeland gaat om zijn drugs te verpatsen. Jackson wordt trouwens ook wel hilarisch in de film geïntroduceerd.

Het verhaal is mager maar wel vermakelijk vooral door een aantal leuke personages (Elmo, Felix deSousa, Dakota, ...) maar ook één irritant karakter namelijk de Lizard. Meatloaf had het beter bij zijn Paradise By the Dashboard Light gehouden.

De actie is mooi gefilmd al werd ik den duur wel onnozel van al die fastforward slow motion shots. Ook zitten er wel een aantal leuke scènes maar spijtig genoeg ook een paar pijnlijke missers. Ach, al bij al is het een leuk actie filmpje dat niet verveelt.

3.5*

7eventy 5ive

Een redelijk teen-slasher filmpje met een zeer klein bijrolletje van Hauer.

Verhaal valt wel mee, redelijk veel body-count maar alleen de characters waren soms echt wel dik irritant (die overdreven homo bij uitstek) Verder is de link met Scream ook wel snel gelegd en zijn er toch wel een aantal zaken die volgens mij niet echt kloppen. De hele plottwist kon je ook al bijna voor 100% voorspellen.

Vermakelijk maar niet goed genoeg. 2*

Eerste Fellini en toch wel een teleurstelling

Sinds ik me wat meer in Italiaanse regisseurs ben beginnen interesseren mocht Fellini natuurlijk ook niet ontbreken. Door Cardinale en Mastroianni was de keus snel gemaakt maar het was uiteindelijk toch een lange, saaie zit.

Al vanaf de openingsscène blijkt dat 8½ een speciale film zal worden. Mastroianni die door de lucht ligt te zweven, dan weer aan een touwtje vast hangt... Ik kreeg het merendeel van de film het gevoel dat ik naar de Italiaanse voorloper van David Lynch zat te zien. Symbolisch ziet het er allemaal wel mooi uit want zo is heel het Saraghina gedeelte en het Asa Nisi Masa stuk wel knap in beeld gebracht maar voor de rest blijft het toch allemaal vreselijk absurd. Ook over de acteerprestaties ben ik niet zo te spreken. Mastroianni is wel zeer goed maar Cardinale vond ik eigenlijk maar wat zwakjes overkomen. De rest van de rollen vielen wel mee al stak er niemand echt boven uit.

Visueel is het allemaal ook niet zo bijster speciaal. Eigenlijk steekt alleen de beginscène er wat bovenuit maar wat wel eens een sterke scène had kunnen worden is het einde. Het verwijderde einde waar iedereen als spoken in een trein zou zitten dan wel want dit circus einde vond ik wat teleurstellend.

8½ slaagt er niet in om mijn verwachtingen waar te maken. Er zit wel goede muziek in maar de bizarre personages en verhaal zorgen toch wel voor een absurde film waar je moeilijk doorheen geraakt.

2.5*

Films en psychoanalyse, schijnbaar niet zo'n uitstekende combinatie

Van Hitchcock tot David Lynch was een documentaire die al een aantal maanden digitaal stof stond te happen op mijn decoder maar waar het nooit van kwam om hem te zien. Nu had ik zin om iets kort te zien en vermits dit schijnbaar Frans stukje cinema maar een klein uurtje duurt, was het de perfecte gelegenheid om het eens te zien. De verwachtingen waren redelijk hoog maar de score hier op de site zorgde er al voor dat mijn verwachtingen ietwat getemperd werden en maar goed ook want anders had dit wel een erg grote teleurstelling geweest.

Het concept is nochtans wel uitermate boeiend. Nu ben ik helemaal niet thuis in het wereldje van de psychoanalyse maar types zoals Freud zeggen me natuurlijk wel iets. Ook de titel van de documentaire (als je dit zo kunt noemen) wekt erg grote verwachtingen want een groot deel van het oeuvre van Lynch is erg bevreemdend en Hitchcock gaf ons met Spellbound een uitstekende film over het onderwerp. Genoeg stof dus voor een interessante film maar jammer genoeg wordt er teveel gebruik gemaakt van het laten zien van allerlei films en worden Hitchcock en Lynch een aantal keren gewoon genoemd zonder enige betekenis. En daar zit dan ook het knelpunt van de documentaire doordat er gewoon een hele boel films worden geïntroduceerd aan de hand van allerlei korte fragmenten maar dat het allemaal niet echt veel nut heeft. Pas op, het zijn allemaal boeiende films (Suddenly Last Summer, een aantal werken van Fellini, ...) maar er wordt gewoon teveel gebruik gemaakt van de films. Het lijkt alsof Kapnist de link met de psychoanalyse compleet heeft overschat en dat er eigenlijk helemaal niet zo veel te linken valt. Ik zeg het, de fragmenten zijn boeiend maar ze zijn niet hetgeen wat ik verwachtte toen ik las waarover Van Hitchcock tot David Lynch ging.

Waarom dan toch nog een voldoende? Afgezien van het bedrieglijke concept van de film, niet zozeer het idee zelf maar de uitwerking is bedrieglijk, zijn er nog wel een aantal goede zaken op te merken. Zo zijn er veel interviews met een aantal legendarische regisseurs die stuk voor stuk boeiend weten te vertellen. Oké, het gaat hier allemaal over archive footage en dat betekent dus dat het allemaal footage is dat maar wat bijeen is geraapt door Kapnist maar dat is ergens nogal logisch. We krijgen footage van Hitchcock, Fritz Lang, Godard, Fellini en nog meer. En dat is de reden waarom dit toch nog op een manier het waard is om te kijken.

Niet wat ik ervan had verwacht maar toch nog enigszins boeiend. De link met de psychoanalyse komt niet uit de verf, de interviews met de regisseurs wel, alleen is het wel jammer dat de stem van de Nederlandstalige commentaargever ronduit irritant was.

3*