Meningen

film gisteren gezien - had vooraf toevallig ergens gelezen dat 't fake was en daarmee was 't eigenlijk al verpest. Als ik het niet geweten zou hebben zou ik er gaandeweg ook wel op gekomen zijn maar dan had de film in de aanloop naar het toppunt van ongeloofwaardigheid toch een stuk interessanter geweest. Nu ging het zelfs tegenstaan aangezien er met die kennis niet meer dan een flinterdun verhaaltje met veel gegil en zogenaamd geheimzinnig drama overblijft.

Mooi filmpje - bol van de clichés maar toch ook weer uniek. De montage met de 16mm beelden tussendoor spreekt me erg aan en draagt bij aan de creepy sfeer. Het deed me een beetje denken aan 'From dusk till dawn' - in het begin enigzins realistisch en dan volledig over de top. . Qua maffe dialogen zit het ook goed. Een van de mooiste momenten vind ik de vader die onder het kazige 'I remember you' onder schot gehouden wordt terwijl de camera om hem heen circelt - net als je dan denkt dat het schot niet meer komt - BOEM! . Eens in de zoveel tijd kijk ik 'm weer is - blijft leuk. Die Sheri Moon is ook prettig om naar te kijken..

Een bommenontruimingsteam biedt veel potentie voor een spannende film maar daarbij ook het risico om te vervallen in clichés en overheldhaftige personages. Wat dat betreft vond ik dat The Hurt Locker een prima verhaal levert. Wel veel pieken en dalen tussen de ontmanteling van de diverse bommen. De verschillende gebeurtenissen van de drie hoofdpersonages vormen samen een totaalbeeld van de gebeurtenissen rondom (berm)bommen in Irak maar werken nooit echt naar een climax toe. Het verhaal rondom James en zijn verslaving voor spanning vind ik eerlijk gezegd vrij mager en naar de ontmanteling van de eerste twee bommen ook niet meer zo lekker uit de verf komen. Wel zeer sterke beelden en mooie scenes die de film interessant maken.

Mooie film gebaseerd op ware gebeurtenissen. De jonge Chris is het na zijn studie zo zat om te moeten voldoen aan het ‘maatschappelijk gewenste beeld’ en materialistische zaken dat hij alles en iedereen achterlaat en op zoek gaat naar de vrijheid en zijn persoonlijke ultieme uitdaging – overleven in de wildernis van Alaska.

Ik kreeg bij het kijken wel een dubbel gevoel. Euforisch door Chris zijn ‘avonturen’ in de prachtige natuur, de mensen die hij ontmoet en raakt en het gevoel van vrijheid. Tragisch omdat de reden voor zijn vertrek terug te leiden is naar problemen met zijn ouders en een diepe verbitterdheid naar de huidige samenleving.


Voor wie het interessant vindt kan je een en ander na lezen over de echte Chris: Christopher McCandless - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org
Let op - spoilers via de link.

Vooral dit vond ik opvallend om te lezen: After living in the bus for three months, Chris decided to leave, but found the trail back blocked by the Teklanika River, which was then considerably higher and swifter than when he crossed in April. McCandless was completely unaware that a hand-operated tram crossed the otherwise impassable river 1/4 mile from where he attempted to cross. Had McCandless known this, he could easily have saved his own life.

En dan de geschreven conclusie van de Alaska park ranger:

I am exposed continually to what I will call the 'McCandless Phenomenon.' People, nearly always young men, come to Alaska to challenge themselves against an unforgiving wilderness landscape where convenience of access and possibility of rescue are practically nonexistent [...] When you consider McCandless from my perspective, you quickly see that what he did wasn’t even particularly daring, just stupid, tragic, and inconsiderate. First off, he spent very little time learning how to actually live in the wild. He arrived at the Stampede Trail without even a map of the area. If he [had] had a good map he could have walked out of his predicament [...] Essentially, Chris McCandless committed suicide.


Al met al een mooie verfilming van een zeer bijzonder verhaal dat ik niet snel zal vergeten.

Wat een teleurstelling was dit... Had hoge verwachtingen, mede dankzij house of the 1000 corpses. Dit lijkt er in de verste verte niet op. Het is nergens freaky of over de top horror en de personages zijn totaal niet interresant. Zelfs hoofdrolspeelster Sheri Moon, die in andere zombiefilms prettig eyecandy was, is niet bepaald opwindend in deze jankerige rol met muffe dreadlocks.. En dan nog allemaal van dat religieuze gejammer. Kan me voorstellen dat gelovige mensen het als schokkend ervaren maar het maakte op mij totaal geen indruk. Op alle vlakken onvoldoende.

Wat ik goed aan deze film vind is de manier van vertellen - ik ken wel meer films waarbij je aan de hand van een voice over een verhaal voorgelegd krijgt maar meestal gebeurd dit dan door nog levende personages en is dit niet zo dat betreft het in ieder geval geen jong meisje dat vermoord is. Al verhalend wordt je in de film gezogen en zie je hoe het Susie vergaat in haar laatste momenten en daarna. Vond het ook erg boeiend en tegelijkertijd creepy om te zien hoe de moordenaar zijn plan voorbereid.

De balans tussen thriller en drama is naar mijn idee prima. Voor mensen die de film nog niet gezien hebben maar de trailer wel is het wellicht goed te weten dat dit geen detective, who-dun-it film is. Ik vind dat de trailer die suggestie wekt. Uiteindelijk is de communicatie tussen Sussie en haar vader die de dader zoekt zeer minimaal en ook zeker niet hetgene waar de film om draait. Toch zijn er genoeg spannende momenten maar ook zeker wat zweverigheid en drama.

Acteerwerk vond ik prima - Tucci stal wat mij betreft de show met zijn rol als creepy buurman Mr. Harvey. De manier waarop hij staart is aan de ene kant zo veelzeggende maar laat ook genoeg de ruimte om je af te vragen wat er in dat zieke hoofd omgaat.

De scenes met de oma waaraan meerdere al refereerde hadden ook van mij niet gehoeven hoewel het wel zorgde voor contrast en aangaf dat iedereen er het beste van probeerde te maken zonder Susie. Ik stoorde me eigenlijk maar aan de scene in het 'In Between' waar Susie in een soort van kids tv style aan het dansen is. Maar al met al mag het de pret niet drukken.

Eindoordeel: Prima film met mooie effecten en meerdere spannende momenten.

Het verhaal van twee meiden die na een gezellig weekendje weg op het vliegveld de verkeerde vervoerder kiezen. Wat volgt is een helse busrit met een aantal verrassende maar ook minder verrassende wendingen. Doordat het motief van de dader onduidelijk blijft wist de film me tot het einde te boeien.

Maar er waren ook een paar minpunten: Wat ik vooral erg jammer vond was de onsterfelijkheid van de badguy. Dat ongeluk, ok - maar een kogel koppen en dan weer vol energie opstaan ging me toch wel wat te ver. Erg jammer want had die kogel nou in de schouder of borst gegaan had het al iets geloofwaardig geweest. Ook vond ik het vreemd dat het busje eerst op z'n kant lag en daarna opeens weer aangescheurd kwam .

Al met al een prima thriller die zeker het kijken waard is.

Normaal gesproken ben ik wel gecharmeerd van comedies met Adam Sandler maar deze kon me toch echt niet bekoren. Het joodse gorgel accent kan ik sinds Uri Geller sowieso nog maar moeilijk hebben en de 'sexgrapjes' waren me toch echt wat te flauw. Gezien de uiteenlopende stemmen is 't er volgens mij één in de catergorie 'hate it or love it' - en ik ga voor de hate it.