Met Superman (2025) probeert regisseur James Gunn de iconische held nieuw leven in te blazen. In de hoofdrol zien we David Corenswet als Clark Kent, met Rachel Brosnahan als Lois Lane. De verwachtingen waren hoog, maar helaas wist de film mij niet echt te overtuigen. Superman is natuurlijk altijd al een personage geweest dat balanceert op de grens van het ongeloofwaardige. Toch voelt deze versie alsof die grens volledig wordt losgelaten. Het verhaal stapelt fantasie-element op fantasie-element, waardoor het soms meer wegheeft van een kleurrijke stripparodie dan van een meeslepende superheldenfilm. De introductie van Supergirl en zelfs Krypto (de hond!) gaat voor mijn gevoel echt te ver binnen het verhaal van Superman zelf. Een paar actiescènes zijn wel tof. De gevechten worden energiek in beeld gebracht en bevatten momenten die visueel sterk uitpakken. Toch kon de cast mij niet echt meeslepen. Hoewel iedereen zijn rol degelijk speelt, miste ik chemie en overtuigingskracht. De personages blijven wat vlak, waardoor emotionele momenten niet binnenkomen zoals ze zouden moeten. Superman (2025) is een film die grootser en fantasierijker wil zijn dan ooit, maar daarin soms doorschiet tot het absurde. De leuke actiescènes kunnen niet verhullen dat het verhaal te vol en te overdadig aanvoelt. 5/10
Deze biografische dramafilm over het leven van de Britse zangeres Amy Winehouse is voldoende onderhoudend en ook zeker interessant om te volgen hoe de ster zich opwerkte naar de top met een kijk op haar familie en haar liefde van haar leven in combinatie met drank en drugs. Wel erbij vermelden dat de biografische film Amy 2015 nog niet gezien is. De muziek wordt goed gebracht en als kijker krijg je ook een beter zicht op haar leven waarbij Blake en haar oma voor Amy alles betekende en dat geld en glamour eigenlijk niet zo belangrijk waren. Marisa Abela brengt het karakter, de energie en de kwetsbaarheid van Amy goed over. Ze probeert de unieke stem en uitstraling toch enigszins goed over te brengen, ook al is dat een onbegonnen zaak. Amy’s turbulente partner Blake wordt intens en overtuigend gebracht door Jack O'Connell. Misschien iets teveel aandacht naar de onderlinge relatie, maar die was ook blijkbaar heel belangrijk met haar dood als gevolg van te veel alcohol en drugs. 6/10
De film biedt te weinig om de kijker een anderhalf uur te vermaken. Het verhaal heeft op zich wel een interessant gegeven, maar wordt te eentonig uitgewerkt. Daarbij een cast die de film ook niet echt op een hoger niveau kan brengen. Weinig spanning en dramatiek die niet overtuigend werkt. Pluspunt zijn wel de mooie locaties in Thailand, maar dat kan de film niet alleen redden. 4/10
Alternatieve titel: Blackie the Pirate, 5 februari, 19:38 uur
Bud Spencer en Terence Hill vormden een iconisch filmduo, bekend om hun spaghettiwesterns en komische actie-komedies vol knokpartijen en grappige dialogen. Samen speelden ze in 18 films, maar deze film staat eigenlijk los van de bekende Vier Vuisten-films. Weinig humor ook te bespeuren, maar de film biedt wel voldoende entertainment waaronder heel wat zwaardgevechten en gevechten via piratenschepen. Daarbij ook drie bevallige dames, vooral Diana Lorys is een leuke verschijning. 6/10
Fantasievol avontuurlijk verhaal waarbij je als kijker gaandeweg het gevoel krijgt dat het wat eentonig wordt en stilaan op elk gebied wat uitdooft. Ook het slot weet ondanks de plottwist niet echt te boeien. Niet slecht, maar morgen ben ik deze al vergeten. 5/10
Prima mysterieus filmpje met een bijzonder intrigerend verhaal waarbij de cast overtuigende rollen spelen.
Vooral Jesse Plemons en Emma Stone zijn top zowel in mimiek als in hun dialogen. Het slot is enigszins wel nog verrassend want die weg had ik tijdens de film eigenlijk al gewist, maar blijkbaar heeft de regisseur er toch voor gekozen. Weliswaar een merkwaardige uitwerking naar het einde toe, maar het idee rond een geobsedeerde was beter geweest. 7,5/10
Alternatieve titel: 28 Years Later - Part 2: The Bone Temple, 2 februari, 19:03 uur
Vorige week al gezien, maar nog geen recensie geplaatst. Het is voor mij de eerste bioscoopfilm van 2026 en dit vervolg op 28 Years Later die vorig jaar werd uitgebracht is alweer een bizar, apart horrorfilmpje. Voordeel is wel dat het verhaal nog vers in het geheugen aanwezig was. Waar het vorige deel al een andere benadering had t.o.v. de vorige films, heeft deze film nog meer een eigenzinnige benadering die ik wel kon smaken. Dit is niet zomaar een zombiefilm, maar meer een film rond het psychische, emotionele denken en handelen van de mens waarbij je als kijker heel wat bizarre scènes ziet voorbijkomen. Sterke soundtrack overigens die het kijkplezier in de bioscoop nog meer versterkt. 7,5/10
