Meningen

Wauw, dit was nog slechter dan Chapter One. Om te beginnen de veel te lange speelduur. Alles werd zo ontzettend lang uitgesponnen dat ik op de helft al klaar was met de film. De aanloop naar de confrontatie is ellenlang, en zit vol all-over-the-place herinneringen, flashbacks en queestes waarin alle Losers hun token moeten vinden. Ondanks enkele creepy scènes kakt het vaak in.

Verder vind ik het maar vreemd dat de Losers hun gang kunnen gaan in Derry maar er verder totaal geen interactie lijkt te zijn met dorpsbewoners.
Er raken kinderen vermist, ze worden vermoord door Pennywise, maar dat komt verder nooit meer terug in het dagelijks leven.
Of wat te denken van het feit dat ze een restaurant trashen na wat hallucinaties, maar gewoon de deur uit kunnen lopen zonder dat de politie wordt gebeld? Of dat ze Henry Bowers in de bieb doden nadat ze door hem zijn aangevallen, waarna Richie een flauwe opmerking maakt en ze ter plekke rustig gaan bespreken wat hun plan is. Ik snap dat dit een film is waar suspension of disbelief nodig is, maar zelfs binnen die bovennatuurlijke wereld moet er toch zeker een bepaalde logica en consistentie zijn?

De schrikmomenten vielen tegen. Het zijn voornamelijk flauwe jumpscares met Pennywise in één van zijn vele gedaantes, maar voor mij zit horror hem juist in het scheppen van een beklemmende sfeer. De scares worden met name bewerkstelligd met flauwe (soms lelijke) cgi, facial distortion en audiovisuele nabewerking en zijn daarmee weinig origineel.

Ook het script was vaak waardeloos. Bill Hader's personage Richie zorgde voor de komische noot, maar flauwe one-liners in een spannend bedoelde scène stoppen verneukt elke sfeer.
Zeker het laatste uur met de confrontatie was ondermaats. Aan de cast lag het niet eens zozeer, met James McAvoy en Jessica Chastain, maar ze konden er niet veel mee.

2.5*. Niet zo cheesy als de miniserie, maar wel slecht op zijn eigen manier.

Leuk concept voor een horrorfilm, die de gehele speelduur een vrij constante spanning heeft. Helaas wordt de film genekt door een aantal dingen.
De personages (met name de vrienden van de hoofdpersoon) hebben soms rare reacties op wat er gebeurt en het acteerwerk laat soms te wensen over.
Het plot was bij vlagen raar uitgewerkt. Vooral de scene in het zwembad voelde nogal nutteloos aan en was ook onlogisch uitgewerkt. Het moment dat Paul op een extreem lompe manier Yara in haar been schoot had een hoog 'wtf'-gehalte, laat staan dat dat hele plan met het elektrocuteren ontzettend dom was.
Ook de montage is wat warrig en inconsistent; hard cuts, crossfades, long shots en snelle montage liepen allemaal door elkaar. Het voelde maar rommelig aan. Wel levert de buurt waar ze gefilmd hebben (veelal de suburbs van Detroit) mooie plaatjes op, waarmee de juiste sfeer voor de film werd neergezet. Helaas is het niet genoeg om een voldoende te scoren.

A Very Boring Muppet Christmas Movie, more like it.

Muppets-films staan sowieso niet echt bekend om dat ze filmisch hoogstaand zijn, maar soms is er nog een nostalgische factor wanneer je ze als kind hebt gezien, of wordt een eigentijdse versie echt leuk en aandoenlijk uitgevoerd (zoals The Muppets (2011)). Dat had deze film niet.

Ik vraag me vooral af voor wie het gemaakt is. Voor kinderen zal het hele plot met de geldbeluste Joan Cusack geen reet aan zijn. Voor volwassenen is er te weinig om te lachen en de referenties zijn gemakzuchtig en flauw. Je kunt als makers wel inhaken op (destijds) populaire films, celebs en tv-series (Scrubs, A Beautiful Mind, Moulin Rouge) maar anno nu is het behoorlijk gedateerd. Een cameo van Triumph the Insult Dog zal de meeste mensen weinig zeggen, om maar wat te noemen.

Een (nogal voor de hand liggende) 'ode' aan It's a Wonderful Life weet de film nog enigszins te redden in de tweede helft, maar verder was het niet om over naar huis te schrijven.

De moeder van Martin Scorsese is een typische gezellige, karakteristieke dame met een leuke vertelstijl, en je kan wel zien waar hij zijn Italiaans-Amerikaanse accent en looks vandaan heeft.

Ook leuk dat zijn ouders regelmatig kleine rolletjes kregen in zijn (latere) films.

Als documentaire vond ik het allemaal wat ongepolijst en rommelig. Er zat geen rode draad in, het is gewoon alsof je een avondje bij de familie Scorsese komt eten en dan wat verhalen over de familiegeschiedenis te horen krijgt. Het kwam dan ook meer op mij over als een experimenteel filmprojectje van Scorsese dan een waardige documentaire die iets te vertellen heeft.

2,5*