Meningen

Interessante invalshoek over het leven van het gezin Höss in de schaduw van Auschwitz. Levend in een vrijstaand huis met tuin naast het vernietigingskamp lijken de jongste kinderen amper te beseffen welke ellende zich aan de andere kant van de muur afspeelt. Of Rudolfs vrouw Hedwig er vanaf wist, wordt niet expliciet duidelijk (de meningen zijn verdeeld) maar de film lijkt aan te nemen dat ze het wel wist (en trouwens ook een vrij egocentrische vrouw was).

Hoe dan ook, de film weet vooral uit te blinken in sound design. Het vrijwel constant aanwezige achtergrondgeluid van het dagelijkse kampleven, de binnenkomende stoomlocomotieven en de rokende schoorstenen zijn verworden tot achtergrondruis, maar dat maakt het schrijnende contrast met het vreedzame, huiselijke gezinsleven des te groter.

De systematische vernietiging wordt ook nergens expliciet benoemd of sentimenteel gemaakt; we zien een setje babykleren en een bontjas gebracht worden, hier en daar een joodse tuinman of bediende, maar de pijnlijke werkelijkheid komt nooit in beeld. Verreweg de grootste zorg in het gezin is dat ze wellicht moeten verhuizen vanwege een overplaatsing, 'we hebben hier alles wat ons hartje begeert!', verzucht mevrouw Höss.

Daar waar bijvoorbeeld The Boy in the Striped Pajamas het sentiment opzocht en teveel creatieve vrijheid nam, weet The Zone of Interest realistisch te blijven en een kant te belichten die juist door de steriele benadering beter bij de kijker binnenkomt.

Ook de beelden van het huidige Auschwitz , waar schoonmakers stofzuigen en de ruiten schoonpoetsen van vitrines vol koffers, schoenen en kleding, waren indrukwekkend. Ik miste alleen het shot van de enorme berg afgeknipte haren, al ga ik ervan uit dat dat niet gefilmd mocht worden.

4*

Ik vreesde aan het begin van de film dat we te maken zouden krijgen met een mierzoet, moralistisch verhaaltje met tal van cliché's, maar uiteindelijk bleek de film toch leuker dan gedacht; vooral de sluwe en bijdehante hustler-vos Nick is een charismatisch personage (die me bovendien deed denken aan The Fantastic Mr. Fox) en ook de luiaards zijn een geweldige vondst. De mafiabaas a la Don Vito Corleone is daarentegen niet heel origineel (hoe vaak is The Godfather wel niet gepersifleerd), maar de uitvoering is gelukkig wel geslaagd.

De boodschap van de film blijft er wel dik bovenop liggen, maar ik heb me er alsnog prima mee vermaakt. Eén van de leukere Disneys dus.

Het enige echte (kleine) minpunt vond ik de muziek (en cameo) van Shakira; popmuziek vind ik altijd net even te eigentijds voor een Disneyfilm. Dreamworks' films zaten vol met popnummers en referenties en dat was vaak ook maar stom. Noem me ouderwets, maar ik zie dan nog liever een gezongen Disneynummer zoals Part of My World (The Little Mermaid) of A Whole New World (Aladdin).