Alternatieve titel: Agatha Christie's Endless Night, vandaag om 08:24 uur
Het is een tijdje geleden dat ik het boek voor het laatst las (het is binnenkort weer aan de beurt), maar volgens mij volgt deze verfilming het verhaal van Agatha Christie redelijk getrouw. Niet met succes, vind ik. Alles zit ernaast, voor mijn gevoel. De casting, de sfeer, het huis... En ik had mij de geniale Santonix heel anders voorgesteld, maar ja.
Het raakt allemaal niet de juiste snaar. Michael Rogers deugt van meet af aan niet, Ellie blijft een kaal personage, zelfs George Sanders, die ik zo vaak heb zien schitteren, brengt geen enkele toewijding over. De goede bedoelingen waren er vast, het eerbetoon aan mijn queen of crime was vast wel oprecht, maar helaas.
Uit een bericht van mij verderop leid ik af dat ik Rebecca ruim zestien jaar geleden voor het eerst zag. Ergens heeft daarna de gedachte postgevat dat het een zwaar en lang drama is, zodat een nieuwe kijkbeurt uitbleef. Tot ik nu de zaterdagavond weer tot vaste Hitchcockavond heb bestemd. En na die zestien jaar, waarin veel bleek weggezakt, kon ik mij weer aangenaam laten verrassen. Dusdanig, dat mijn waardering een halfje omhoog gaat.
Het lef: een hoofdpersoon zonder eigen (voor)naam. Ze is niemand, ze wordt mrs. De Winter, maar dan de tweede. En ik weet, zoals zij zelf spoedig ontdekt, dat ze de eerste nooit kan vervangen.
Van een raadselachtig drama in een spookachtige sfeer, met een briljant mysterieuze huishoudster, gaat het verhaal dan langzaam richting een stroomversnelling om te eindigen als klassieke whodunit met een paar verrassende wendingen. Het slot is heftig en dramatisch, maar toch prettig, omdat het goed afloopt voor de mensen die mijn sympathie, deels langs omwegen hebben afgedwongen.
Een zwaar verhaal, ja, zoals het werk van Du Maurier dat kan zijn. Maar lang? De ruime twee uren vlogen voorbij, dankzij het ingeleefde spel en de geweldige fotografie. Wat een heerlijke kijkervaring!
Alternatieve titel: Three Men in the Snow, 3 januari, 00:54 uur
Ik heb mijn waardering zojuist met een vol punt verhoogd. Na jaren weer eens bekeken en wat een geweldig leuke productie is dit. Erich Kästner beschikt over buitengewone humor, mild en scherp tegelijk, raak maar altijd goedmoedig. Geen wonder dat de nazi's een hekel aan hem hadden. Ironie is een machtig wapen...
Van meet af aan is duidelijk dat hij zelf het draaiboek schreef voor deze verfilming van zijn succesvolle roman uit 1934. Alle rollen zijn perfect gecast, met een extra chapeau van mij voor Günther Lüders als bediende Kesselhut. In alle settings voert een heerlijke sfeer de boventoon. Ik zie deze film nergens de mist in gaan - al is de 'Ski heil'-grap op het randje ... maar als je het van iemand accepteert is het wel Kästner .
De komst van Joachim Stiller was vaste prik op literatuurlijsten toen ik eindexamen deed, in 1977. Een messiasverhaal, vonden we allemaal. Een vaag verhaal, maar iets met een messias. Ik geloof niet dat iemand het verhaal echt begreep. Nu ik onlangs, na het bekijken van deze verfilming, een tv-interview zag met de schrijver, vermoed ik dat hij er zelf de ballen van snapt.
Nee, hij schrijft liever niet vanuit een vooraf opgesteld schema. Het verhaal groeit onder het schrijven. Hij wilde iets met horror doen, die rare Stiller als een practical joke van vrienden van Freek Groenevelt, maar gaandeweg... Gaandeweg groeide het van onzin tot onzinniger, zullen we maar zeggen.
Het is de verbijsterende verdienste van Harry Kümel om van onsamenhangend, doelloos gezwets, een effectieve thriller te maken. Van de bloedmooie, nutteloze wegwerkers tot de ultieme komeet, bouwt hij een knappe spanning op. Hij geeft de binnenstad van Antwerpen een heerlijke mysterieuze sfeer.
De verfilming past bij de tijd, vroeg genoeg mag Willeke van Ammelrooy haar tieten tonen - wat moest dat nog worden. Gelukkig houdt de regisseur zich in. Bloot wordt niet gemeden, waarom zou het, het wordt evenmin overdreven.
Op wat onvolkomenheden na - waarom houden halve volksstammen zich onbekommerd op in een verlaten fabriekshal voor een dubieuze vernissage terwijl de hele wereld weet dat een mogelijk verwoestende komeet lans de aarde scheert - heb ik mij geen seconde verveeld. Voor een film van dik 2,5 uur is dat een prestatie. Met dank aan en hulde en respect voor de voorbeeldige acteurs, van wie er geen uit de toon viel.
