Alternatieve titel: Angel, 21 november 2025, 00:34 uur
Een sterk optreden van Dirk Bogarde als slechterik. Mooi spel ook van Margaret Atwood en Kay Walsh. Ik werd geraakt door de beslissende bijrol van Kathleen Harrison. Wat een geweldige, door en door Engelse actrice was dat toch. Ik ken haar vooral van de tv-serie Mrs. Thursday (waarin ook al alles om een erfenis draait). Haar naïeve trouw vond ik in haar rol van huishoudster volkomen overtuigend. Een rol die niet alleen voor verstrooiing zorgt, maar mij als kijker naast haar zet, om - wat minder naïef - getuige te worden van de teloorgang van een wankel huishouden. De ware identiteit van Charlotte Young ligt er precies dik genoeg bovenop, die is immers ook Edward niet ontgaan. De plot zwaait aan het eind heen en weer als de slinger in het beroemde verhaal van Edgar Allen Poe, om dan toch nog te verrassen.
Deze film hield mij gevangen, door het spel, het verhaal en een perfect uitgewerkte sfeer.
Yootha Joyce had tijdens de productie van deze film niet lang meer te leven en haar slechte gezondheid is haar echt wel aan te zien, zeker onder bepaalde hoeken en in zeker licht. Het gezicht pafferig, de wallen onder haar ogen niet meer te maskeren. Best tragisch, die verslaving en haar veel te vroege dood.
Tv-successen die verleiden tot een speelfilm kunnen twee kanten op: je maakt er een extra lange aflevering van volgens hetzelfde stramien, zoals bijvoorbeeld gebeurde bij Dad's Army, of je maakt er een originele film van met een totaal ongewone verhaallijn. Zoals hier. George en Mildred in een misdaadkomedie..?
Het lastige vind ik altijd dat om onduidelijke redenen het decor wijzigt. George en Mildred wonen ineens in een spiegelbeeld van hun tv-huis, alsof ze met de buren hebben geruild.
Het verhaal vind ik helemaal niet zo verkeerd, een paar keer kon ik er wel om lachen. De gangsters zijn behoorlijk over the top, maar daar steekt de onverstoorbare naïveteit van ons jubilerende echtpaar des te mooier tegen af.
Brian Murphy mag deze keer wat minder zijn kenmerkende lompheid tonen, maar zijn chemie met zijn tegenspeelster zorgt er mede voor dat Joyces laatste kunstje mocht slagen.
Ik blijf na deze kijkbeurt bij mijn 3,5*
Van lang geleden was me bijgebleven dat ik dit een erg grappige film vond. Toen ik hem een paar jaar geleden terugzag viel me de grappigheid nogal tegen - ik kwam uit op drie sterren. Nu keek ik voor de derde keer en ga ik een volle ster omhoog. Deze film is gewoon heel leuk, vlot, goed geacteerd, ook door die belhamels van kinderen (die ik al te vaak een minpunt vind in zulke producties). Dat Doris Day haar onvermijdelijke liedjes in showverband mag bedden voorkomt een oubollig musicalsfeertje. Let eens op dat dansje bij de titelsong: de meisjes volgen Day nog aardig, maar het lijkt of tegen de jongens is gezegd: "Doe maar wat". Eigenlijk gewoon heel grappig.
Mooie rol van Niven. En Doris Day... ach. Ik ken geen film van haar waarin ze niet charmant aanwezig is. Wat een geweldige timing en 'delivery' demonstreert ze ook hier weer. "Go ahead, honey, tell her what to do with her third act."
