Meningen

Wat me naar de populaire bioscoop deed trekken is mijn fascinatie voor het drugsgebruik en de dood van Heath Ledger, Batman of Christopher Nolan interesseren me weinig.

Het begin van de film miste de nodige power voor een film die een episch karakter ambieert, het geweld en de explosies zijn aanwezig maar hoeveel keer hebben we dit soort heist-scènes niet gezien. Aangezien de film geen grote dosis originaliteit bevat lijkt het me op zijn plaats om over een hype te spreken.

Al snel wordt duidelijk dat net zoals "Batman Begins" de film visueel weinig tot niets voorstelt, zelfs sportevenementen zoals de Tour de France zijn met meer zorg in beeld gebracht. De regisseur is volgens mij van mening dat teveel opsmuk in de cinematografie en montage afbreuk doen aan het realisme. Ik vraag me af wanneer het waanidee is ontstaan dat stripboekverfilmingen realistisch moeten zijn. Het gaat tenslotte over een miljonair die verkleed als vleermuis tegen een quasi omnipotente clown vecht. De regisseur weet niet goed waar de grens te trekken tussen het realistische en fantastische, zo is de bombastische soundtrack bijvoorbeeld nooit echt op zijn plaats. Dat het ook anders kan heeft R. Rodriguez enige tijd geleden laten zien in zijn visueel knappe Sin City. Deze film slaagt er wel in de mentaliteit van de stripboeken over te brengen en dit zonder ooit flauw of kinderachtig te worden.

Het lichtpunt is zoals verwacht de Joker, het duurde even voor ik aan het Nutty Professor-achtige (Jerry Lewis) stemmetje van Ledger acclimatiseerde maar uiteindelijk voelt deze stem wel juist aan. Iets dat niet gezegd kan worden van de onbedoeld komische rokers stem van Batman, de echte clown in deze film. Het is geen wonder dat een groot aandeel van het publiek met hun donkere kant geconfronteerd wordt en stiekem of in sommige gevallen niet zo stiekem voor de Joker gaat supporteren ipv. de vleermuisman. De rol is in mijn ogen een enorme kanshebber voor een oscar, vaak winnen namelijk niet de beste maar de meest opvallende rollen: zwak begaafden, psychopaten, autisten, recent gestorven blinde zangers, homoseksuelen, misantropen,... dit jaar kan misschien een dode acteur aan dit leuke lijstje toegevoegd worden.

Opvallend vond ik ook de aanwezigheid van oscar-winnaars Michael Caine en Morgan Freeman, vooral de meerwaarde van Freeman ontgaat me volledig. Ik weet niet hoe het stripverhaal in elkaar steekt maar het lijkt of men van 1 personage 2 personages heeft gemaakt om een extra grote naam op de poster te zetten. Indien men enkel met Freeman of nog liever Caine zou werken heeft men de mogelijkheid het personage door extra "beeldtijd" psychologisch verder uit te diepen.

The Dark Knight is voer voor zij die een verhaaltje willen horen zonder te moeten lezen, verwacht je m.a.w. niet aan een film die de mogelijkheden van het medium benut. Wat je wel krijgt voor je geld is een degelijk plot en een leuke Joker.

Ik heb Tetsuo een tijdje links laten liggen omdat ik Vital van Tsukamoto zo teleurstellend vond. Uiteindelijk ben ik blij dat ik de film alsnog hebt opgerakeld want het blijkt een fantastische filmervaring.

Ik heb een zwak voor films met een eenvoudig verhaal maar door middel van een sterke audiovisuele uitwerking een unieke sfeer creëren (bv. Once Upon a Time in the West), Tetsuo hoort ook in deze categorie thuis. De Engelse titel "The Iron Man" vat het plot naar mijn mening perfect samen.

Ik ervaar het als een verademing wanneer een cineast zich concentreert op het essentiële (beeld/geluid) en zichzelf niet in de knoop werkt door zich te moeien met zaken (bv. politiek, religie) waar hij noch kennis noch interessante of vernieuwende standpunten over heeft. Dit is pure cinema en niet een zoveelste roman die men in een identiteitsloze "film-vorm" heeft gegoten. Het gaat hier om een een audiovisueel spektakel zonder pretenties en wat nog zeldzamer is zonder compromissen. Deze film is zo "weird" en zo creatief is dat je je ogen en oren nauwelijks kan geloven, vooral de stoutere scènes zijn spectaculair en doen je gapen naar het witte doek (lees: oud televisietoestel). De film is ondertussen bijna twintig jaar oud maar dat is er nergens aan te merken, ik had voortdurend de indruk naar iets nieuws en fris te kijken. Originaliteit is dan ook op verschillende vlakken aanwezig, cinematografie, montage, special-effects, costume-design,...

Voor ik afsluit nog even een kleine veralgemening: dat vele droogstoppels deze film niet weten te pruimen ligt voor de hand, de conservatieve filmkijker is nogal gehecht aan het verhaal en heeft vaak moeite met datgene dat anders is, men wil wel creativiteit maar gvd niet teveel.

Tetsuo krijgt van mij 4,5* omdat ik zelden zulke creativiteit in een film heb teruggevonden, het is een understatement wanneer ik de film inspirerend noem. Ik vermoed ook dat de film zich door de grote hoeveelheid details en door quasi volledige onafhankelijkheid van het verhaal ook geen kracht zal verliezen bij een tweede kijkbeurt.