Een simpele feel good film waar ik normaal niet echt fan van ben gecombineerd met de sport formule film. Je kan het einde al raden voordat het begint en de film doet niks bijzonder en is ook niet heel grappig. Toch heeft de film mij erg goed vermaakt op een bepaalde manier en ik kan niet echt zeggen waarom. Ik denk dat de film vermaakt omdat het niks anders pretendeert te zijn. Even een simpele film zonder al te veel poespas. Misschien heeft de film iets nostalgisch en doet het mij denken aan vroeger. Een simpelere makkelijkere tijd met minder problemen.
Zeker een sfeervolle en immersieve film. Het verhaal trekt wel echt op helemaal niks en heeft vrijwel geen betekenis. Er zit een soort van kritiek in op kapitalisme maar dat komt niet helemaal uit de verf.
Ik ben al heel lang op de hoogte van deze film en heb hem al jaren overgeslagen. Ik heb de film overgeslagen vanwege de poster. Wat een lelijke poster. Dit moet wel een van de lelijkste posters ooit zijn. De poster doet de film ook helemaal geen eer aan.
De film zelf is heerlijk stijlvol, bloederig en kunstzinnig gefilmd met een interessant concept. Best wel apart soms ook. Ik bedoel dat werk wat hij moet doen is wel raar? Wat doet hij nou voor werk daar? Gordijnen verkopen? De film doet mij ook denken aan Black Mirror maar dan zie je aan deze film meteen de kwaliteit tussen televisie en film waarbij Cronenberg junior veel meer zijn eigen stempel op de film drukt en bij Black Mirror is het allemaal meer inwisselbaar.
Die andere film van Cronenberg (Infinity Pool) is ook al interessant qua concept en uitvoering. Ergens lijkt die film ook op deze. Er zit ergens een gevoel van geloofwaardigheid in dat dit wel kan gebeuren nu of in de toekomst en een moraliteitsvraag. Dat was bij Infinity Pool ook. Er zit iets dromerigs, surrealistisch, Lynchiaans in die films van Cronenberg alsof het allemaal een soort droom was. Een koortsdroom van een film. Doet met ook denken aan Bret Easton Ellis zelfs. Erg goed gedaan. Als dit nepotisme is dan ben ik daar wel een voorstander van. Beter dan zijn papa!
Filmmaker Brandon Cronenberg and author Bret Easton Ellis share a distinct creative overlap in exploring extreme wealth, hedonism, alienation, and visceral body-psychological horror, with critics often drawing stylistic parallels between Cronenberg's satirical, blood-soaked modern thrillers and Ellis's literary landscape of moral decay.
