Enigszins hoopvolle film in deze tijden waarbij er eigenlijk helemaal niks veranderd is en dit gesprek eigenlijk opnieuw moet plaatsvinden al zal die deze keer niet plaatsvinden omdat niemand er zin in heeft. Dus zal het nog tientallen jaren duren voordat er weer een gesprek gaat plaatsvinden met onderwerpen als: NAVO, raketten en mensenrechten. Vrijwel hetzelfde gesprek moet weer plaatsvinden. Nu zal het dan ook moeten gaan over killer drones en AI en cyber dat alles eigenlijk veel complexer maakt ook. Het acteerwerk in deze film is behoorlijk goed al had ik wel het gevoel dat het geacteerd is en hoewel de film gedramatiseerd is, is de film wel compleet spanningsloos. Eigenlijk zijn de dingen die mensen zeggen ook niet veranderd. Peace to strength wordt nu ook weer gezegd als een soort natuurwet terwijl er misschien wel andere creatievere opties zijn. Heel dat schild was toch gebakken lucht? Dat was toch een soort van fantasie verhaal? Als het een fantasieverhaal is dan heeft het wel goed zijn werk gedaan. Ik kreeg nooit echt het gevoel dat ik naar Reagan zat ik te kijken maar naar Jeff Daniels maar al bij al wel een voldoende. De perikelen van de vrouw van Gorbatsjov en die twee journalisten voelden overbodig aan of en niet interessant.
Best wel memorabel. Juist omdat er niet wordt gesproken is de film meer memorabel en speciaal als dat er wel wordt gesproken. De film is eigenlijk een lange montage. Het is alleen beelden en muziek en dat is eigenlijk in essentie wat film is. De film is sfeervol en stijlvol. Het is uiteindelijk ook de rol van Ben Foster die de film goed maakt voor mij. Hij speelt best wel een apart gangster typetje die ik niet kan vergelijken met andere gangsters en hij heeft wel psychologische diepgang ook al wordt er niet gesproken.
