De titel sprak mij nooit aan. De titel lijkt meer op een romantisch verhaal maar het is echt het tegenovergestelde van romantiek. Het is niet zozeer een western maar een film met elementen uit een western. Het is veel meer een karakterstudie van McCabe. Uiteindelijk ook een heel tragisch verhaal.
Wat sterk is aan de deze film is hoe de film opent en McCabe portretteert. Hij wordt heel iconisch en sterk neergezet waarbij de mensen om hem heen hem wel adoreren. Dit blijkt dan allemaal schone schijn of een illusie. Hij is eigenlijk maar een kleine vis die het probeert te maken. Hetzelfde geldt voor Mrs. Miller die later in de film komt.
De film laat wel erg marginale taferelen zien in dat stadje waarbij het lijkt alsof er gewoonweg geen vrouwen zijn alleen die hoeren. Die hoeren zien er nou ook niet echt heel aantrekkelijk uit moet ik zeggen. Erg marginaal allemaal. De film wordt ook wel steeds tragischer met op het einde wel geweldige shoot outs moet ik zeggen. De muziek van Leonard Cohen voelt in het begin erg misplaatst en hoe verder de film doorgaat hoe beter de muziek bij de film past.
McCabe lijkt een winnaar in het begin maar uiteindelijk toch maar een loser die weer bang is van een andere huurmoordenaar van het grootkapitaal. Die scene in de kroeg vond ik fenomenaal waarbij hij McCabe aan de tand voelt. McCabe is uiteindelijk echt een tragisch figuur die ook in zichzelf mompelt dat hij ook poëzie in zich heeft. Eigenlijk is hij verliefd op Mrs. Miller maar hij moet altijd betalen voor haar gezelschap. brrrrrrr.
