Horror is een discutabel label wellicht, al wordt het genre wel degelijk aangewend om een punt te maken. Het genre is inmiddels een welbekende (en logische) ingang tot de verkenning van thema's als trauma, rouwverwerking en psychische aandoeningen. Films die diepbedroefde, gemankeerde of getekende hoofdpersonen centraal zetten en hun proces parallel laten lopen met bekende horrortropes. Hier is dat toch iets anders.
It Ends zet vier hoofdpersonen centraal die aan de drempel van hun volwassen leven staan. Ieder lijkt een ander doel te hebben, variërend in ambitie of gedrevenheid, iets wat in de auto tot luchtige discussie leidt. Wanneer zij zich op een dag lijken te bevinden op een weg die nooit lijkt op te houden en gevaar dreigt iedere keer als ze de auto aan de kant zetten, gaan ze vergeefs bij zichzelf te rade waar ze dit aan verdiend zouden kunnen hebben. Geen trauma's, geen zonden, geen rechtvaardiging voor deze eeuwigheid van alsmaar rechtdoor rijden.
De existentiële angst van het gevangenschap manifesteert zich anders voor ieder van hen en de film weet gedurende de speelduur effectief in te laten voelen met de oneindigheid - en onvermijdelijk de zinloosheid van hun situatie. Het deed me ergens denken aan Niemand is Onsterfelijk van Simone de Beauvoir, waarvan de uitgestrekte tijd eveneens een relativerend licht op onze inrichting van het bestaan werpt.
Kijkers op zoek naar klassieke horror gaan hier bedrogen uitkomen - en het zou me niet verbazen als deze moeite gaat hebben een doelgroep te vinden. Maar de centrale spanning die hier opgevoerd wordt raakt iets elementairs en herkenbaars (zij het niet zo naargeestig als trauma- of rouwverwerking) en het is best inventief te noemen hoe het genre aangewend wordt om die universele angst en onwetendheid te verbeelden en het einde is wat dat betreft perfect. Het bedient zich misschien van iets te veel cliché's om voor vernieuwend door te gaan, maar tussen de regels door gebeurt hier best iets bijzonders. 3,5*
Jammer van de prachtige cinematografie en de gedurfde score, want het is moeilijk invoelen met de verloren missie van een man om in de Marokkaanse woestijn temidden van ravende nomaden op zoek te gaan naar zijn verloren dochter.
Gebeurtenissen verderop in de film heb ik veelal omschreven zien worden als emotional gut punches, maar ik miste de connectie met de hoofdpersonen om die beleving te delen, waardoor het verloop, dat gevuld is met vreemde keuzes en nalatigheid, inderdaad wat op de lachspieren werkt na verloop van tijd.
Misschien dat de film op groot scherm de pijnpunten wat weet te verdoven en zijn effect langs sensorische wegen weet te bereiken, maar inhoudelijk staat er teveel in de weg om hier echt geroerd te raken. Ook het plotse einde zonder zeggingskracht maakt dat de film wat doelloos over de eindstreep komt.
Setting en cinematografie maken nog wel indruk maar uiteindelijk toch een teleurstelling. 2,5*
Perkins* laat je lang raden uit welke hoek de dreiging verwacht kan worden en zelfs als we getuige zijn van hoe het allemaal in elkaar steekt, blijft er nog altijd genoeg ademruimte over voor het mysterie. De energie die hij bespaart in het nauwsluitend maken van zijn verhaal, kan hij mooi steken in effect.
Mooie dreiging in de shots en continu spel met focus maken dat je als kijker het beeld meermaals afspeurt naar mogelijke betekenisvolle details. Zelfs als naar het einde de dreiging meer en meer een gezicht begint te krijgen blijven de scares redelijk uniek - en de geluidsband onder constante controle.
Alles wat er heerst aan ongemak, spanning, achterdocht en verbazing valt bovendien erg sterk aan het acteerwerk van Maslany af te lezen: een hele fijne actrice om tegenaan te kijken.
Voor het design van de kinderen lijkt Perkins effectief inspiratie uit Japanse yokai gehaald te hebben; het is jammer dat de timing in die scenes op het einde weer iets te weinig tot de verbeelding overlaat.
Al met al een heerlijk originele film die nog maar eens onderstreept dat Perkins niet bang is om elke keer weer een nieuwe film af te leveren en niet snel op hetzelfde trucje te betrappen valt. Zeker gezien zijn huidige productiviteit vind ik dat een bewonderenswaardig gegeven. Naast The Monkey Perkins' tweede film die in mijn top 10 van het jaar terecht komt. 4*
* Of misschien beter gezegd: schrijver Nick Lepard, die ook verantwoordelijk was voor Dangerous Animals, een andere aangename genrefilm.
