Meningen

Ik keek hier heel hard naar uit en gisteren was het dan eindelijk zover: The Conjuring 2.

De eerste film was absoluut niet origineel en herkauwde een al te veel gebracht onderwerp, maar deed dat op zo'n leuke manier met memorabele personages en een charme die vaak niet terug te vinden is in moderne horror-films. Meteen dacht ik ook dat dit de perfecte film was om enkele vette sequels op te maken. Zo konden Ed en Lorraine nog talloze avonturen beleven. Ik hoopte erop dat men dan weer een ode zou aan een ander soort fenomeen of horror-onderwerp.

En net daar wringt het schoentje een beetje voor mij. Dit was weer een bespookt huis-verhaal en daardoor voelde de film een beetje aan als een herhalingsoefening. Alhoewel de sfeer zeker te pruimen viel, in dat Engeland van de 70's en de Warrens zeer likable blijven was deze toch net iets minder dan zijn voorganger. De twist over wat Lorraine nu precies gezien had in de eerste film (waar Ed niet wou achter vragen toen) vond ik ook maar heel flauw. Ze heeft toch al wel ergere dingen dan dat gezien?

Ik heb me hoe dan ook goed vermaakt en ik kijk uit naar een volgend deel. Alleen hoop ik dan op een ander onderwerp. Als het weer een behekst huis is, haak ik af.

3,5*

Na acht films heb je het wel gezien. En dat vind ik fantastisch aan deze film. Paramount spuugt misselijk hun meest lelijke kind, hun droogst gemelkte koe, na VIII: Jason Takes Manhatten (de titel alleen), uit en New Line omarmt het gedrocht met enorme trots en slaagt er een volledig andere weg mee in. Ze maken er, in deze van niveau zelf beseffende filmserie, een volledig over-the-top nonsense horror/slasher van, ééntje waar je best niet te veel bij nadenkt, met lekker absurde bloederige moorden en valse tetten.

Qua verhaal, om zich toch echt te distancieren van zijn voorgangers, negeert de film uiteraard alle regels die reeds in het verleden opgesteld zijn, om, zoals dat dan ook in het echt gaat, een écht feest op je los te laten. Geen vieze blikken naar de zatte nonkel, want het is hier zijn thuis en zijn drank die we benuttigen.

Daarbovenop krijg je als genrefan een hoop knipoogjes naar andere klassiekers, zo krijgen zowel Kandarion dagger als de Necronomicon, aka the Book Of The Dad, uit Evil Dead een rol en verrast niemand minder dan Freddy Krueger als scenesteler in de klimax. Een cameo die de voorbode zou zijn voor een gevecht vanuit de dieptes van hel, verfilmd in Freddy vs. Jason.

En als laatste is ook de poster een vreemde eend in de bijt. Hij verschilt zo hard van wat men bij Paramount gebruikte. Ik herinner me nog goed dat ik, toen ik als klein manneke stond te staren naar de VHS-cover van deze film in de videotheek, zó hard uitkeek naar dit deel omwille van de volledig van de pot gerukte hoes. Zo vet, want ja, Jason kreeg blijkbaar een metalen masker.

Fantastisch beest. Ik ben fan. Meer van deze rommel.

THX 1138 veraadt het talent dat George Lucas heet. Spijtig genoeg werd hij nadien opgeslorpt door het succes van het welbekende Star Wars uit 1977 en heeft hij nadien niets anders meer uitgebracht. Ik ben Star Wars-fan, dat geef ik graag toe, maar ergens doorheen de jaren is Lucas zijn gezond verstand verloren.

Zoals bij zijn bekendere filmserie heeft hij ook hier, jaren na datum, liggen prutsen aan de film met CGI. Dat is te merken en soms storend. Soms zijn het effectief verbeteringen, soms gaat hij te ver. Hij weet spijtig genoeg zijn grenzen niet juist te leggen. En er is niemand die het hem zegt, spijtig genoeg.

De film zelf is verwonderlijk goed voor een debuut. Prachtige kille beelden. Lekkere duistere sfeer en vermakelijke acteerprestaties van ook Duvall, maar vooral van Pleasence. Het verhaal mocht net nog wat meer uitgevleesd geweest zijn en dan hadden we het hier zeker over een ware klassieker gehad. Het mocht niet zijn.

Maar wat bij mij vooral blijft hangen iss hoe deze film laat zien wat voor een talent aan ons voorbij is gegaan.