Meningen

De openingscene uit deel 1 is hier zeker overtroffen. Ondanks de wat losgelaten realiteitszin de ongelukken gaan maar door (de auto's en vrachtwagens lijker eerder gas bij te geven dan te remmen) en alles vliegt natuurlijk meteen in brand, die je hier eigenlijk voor lief moet nemen, is dit een iconische scène en briljant gemaakt en in beeld gebracht. Ook in het vervolg van de film is weer, net als in deel 1, niet bepaald alles even realistisch. iemand wordt in pulp veranderd door een enorme glazen plaat die van een hijskraan naar beneden valt, wat er totaal niet echt uit zag en ook niet zo zou kunnen, alles wat vlam vat explodeert meteen, een lijk wordt zomaar de oven in geschoven zonder uitvaart en een net geboren baby met open ogen en duidelijk ouder Het verschil met deel 1 is dat je weet wat er gaat gebeuren (behalve hoe mensen aan hun einde komen). Het toegevoegde element nieuw leven zorgt ervoor dat de keten (de mensen die een ongeluk niet hoorden te overleven en alsnog moeten sterven) stopt had van mij niet gehoeven. Verder heeft de film weinig om het lijf en hoef je niet te rekenen op verdieping van of enige sympathie voor de karakters, wat je in dit soort films ook niet mag verwachten. Per saldo toch een voldoende voor de openingscène en de ook in dit deel originele vondsten van de kills met name de ladder in oog.

Gisteren voor de tweede keer bekeken op tv. De film voelt lang als een slechte, goedkope b- of c-film met amateuristische camerakwaliteit en rare scènes die uit de lucht komen vallen de naaktscène en het insect dat wordt doodgeslagen. Vanaf het moment dat ze op de boot zitten wordt de film beter, al is het maar omdat we eindelijk andere mensen zien. Eenmaal achter gelaten en ronddobberend op zee is de film op z'n best en, als je realistische verwachtingen hebt (dit is geen Jaws of Deep Blue Sea), tot het einde spannend.

Op zee werkt het camerawerk juist uitstekend en voel je hoe het gevoeld moet hebben voor het achtergelaten stel in het Great Barrier Reef waarop deze film is gebaseerd (het is dus geen waargebeurd verhaal, maar een eigen invulling ervan, simpelweg omdat men niet weet wat er met het nooit gevonden stel is gebeurd) om alleen maar water om je heen te zien, niet te weten wat er onder je zit, schepen en boten die te ver weg zijn om jou te kunnen zien en haaien om je heen te zien zwemmen.

Achteraf kun je zeggen dat er te weinig gebeurde, maar dat weet je tijdens de film niet en mensen die zeggen dat ze het einde al mijlenver zagen aankomen neem ik zelden serieus en bij deze film zeker niet. In Blair Witch Project en Dead End gebeurt uiteindelijk ook helemaal niks, maar het zijn wel prima films.

Het beste van de film is nu wel benoemd. Waar ik me aan heb gestoord was de vreselijke, soort van tribalachtige muziek die een paar keer terugkwam en de volstrekt willekeurige beelden van golven en wolken die voor wat variatie moesten zorgen, maar niets met de werkelijke locatie te maken hadden. Ook de beelden van de mensen op het vasteland vond ik wat onsamenhangend. De intenties waren goed maar de uitvoering vond ik heel matig. Tot slot had Susan wel wat meer emotie mogen laten zien toen Susan de overleden Daniel wegduwde en even later zag dat het lichaam door haaien werd verorberd.

Al met al had de film voor mij te veel zwakheden om op een voldoende uit te komen en blijft ie daar net onder (5 / 2,5 ster).

Orphan uit 2009 was een geweldige film. Dat succes was in hoge mate toe te schrijven aan de briljante prestatie van Isabelle Fuhrman. Daarom is het leuk dat zij terugkeert, maar het vervolg (prequel) had natuurlijk veel eerder moeten worden gemaakt. Het is bespottelijk dat zij op 23-jarige leeftijd een meisje van 9 speelt. Dat en de nogal ongeloofwaardige gebeurtenissen waarvoor gekozen is in deze film vader herkent dochter niet, dochter is in vier jaar tijd veranderd van een kleuter naar een veel ouder uitziend kind, moeder weet vanaf het begin dat het haar dochter niet is maar speelt het spelletje mee om de vader weer gelukkig te makenhalen mijn waardering flink omlaag. En dat is heel jammer, want ook deze film had meer potentie en heeft mij desondanks tot het einde geboeid.

Positief:
- De terugkeer van John Kramer.
- De verzorgde uitwerking van het verhaal, hetgeen wat er in horrors vaak aan ontbreekt. De lange opbouw heeft mij op geen enkel moment gestoord, integendeel.

Negatief:
- De stompzinnige acties van de mensen in de traps, zoals je bovenbeen eraf zagen en niet bedenken dat je leeg kunt bloeden en de kans klein is dat je het overleeft aangezien je niet in een ziekenhuis bent of je schedel open zagen om een deel van je hersenen eruit te snijden en niet bedenken dat je dat never nooit gaat overleven of er als een kasplantje uit komt.
- De ongeloofwaardig hoge pijngrens van diezelfde mensen. Als je je bovenbeen eraf zaagt of je hersenpan open zaagt zou elk mens gillen als een varken (en waarschijnlijk het bewustzijn verliezen), maar deze mensen schreeuwen wat en kunnen het verder prima handlen.
- De ongeloofwaardige gevolgen van de traps. Blijkbaar kun je een stuk uit je schedel zagen en een stuk uit je hersenen snijden en gewoon bij bewustzijn blijven en normaal blijven praten.
- Bij het inleven in het feit dat de film zich afspeelt tussen deel 1 en 2 helpt het niet mee dat Jigsaw en Amanda 20 jaar ouder zijn. En prima als Amanda een kort pittig kapsel wil, maar what the hell was dit? Het zag er echt niet uit.
- Een belachelijk onrealistisch scenario met dat kind. Kind komt in een horrorsituatie terecht, ziet bloed en een in stukken gezaagd lichaam, wordt in een trap gezet en krijgt vele liters varkensbloed in zijn mond en gezicht, maar hey, geen enkele paniek en wanneer hij van Kramer iets krijgt kan er zelfs een grote lach vanaf. Bespottelijk slecht.
- De oneerlijkheid van de zogenaamd eerlijke games. Na dat afgezaagde been wordt ze alsnog onthoofd omdat het beenmerg niet snel genoeg wordt gewogen en de tijden voor de traps zijn veel te kort waardoor ze bij voorbaat al kansloos zijn.
- Waar ik me in de hele reeks al aan erger is die groene filter die over de films wordt gelegd. Vooral als er buiten wordt gefilmd ziet dat er onrealistisch uit. Je ziet geen natuurlijke kleuren maar een groene waas. In deze film vind ik het een beetje groen/geel.

Per saldo kan ik niet op een voldoende uitkomen en zo heb ik de film tijdens het kijken ook ervaren. Ik ben een fan van de reeks, maar ik begrijp de positieve recensies voor Saw X echt niet. De eerste Saw was een openbaring, een absolute vernieuwing in dit genre. Die heb ik een 10 gegeven. Daarna vond ik alle delen hoge cijfers halen, tot Saw 3D. Die kreeg een onvoldoende. Spiral gaf ik nog een ruime voldoende, maar die moet ik nog maar eens herzien.

5/10 (naar boven afgerond)

Deze film heb ik meerdere keren gezien, maar nooit beoordeeld. Daarom vandaag maar eens herzien. Bij het beoordelen van oudere films vind ik het belangrijk om rekening te houden met de tijdsgeest. Net als bijvoorbeeld 'Saw' was ook dit echt wel een vernieuwende film in het jaar dat ie uitkwam. Alleen al door de historische opening met de moordenaar aan de telefoon (matig geacteerd door Drew Barrymore) en de popcorn op het fornuis. Verder maken de cast (met een op dat moment populaire Courteney Cox uit Friends), de hommage aan of parodie op (of allebei) de horrorfilm die als een rode draad door de film loopt en de introductie van een nieuwe gemaskerde killer (met een werkelijk iconisch masker) deze film tot een echte klassieker.

Alleen al daarom had ik deze film graag een hoger cijfer gegeven, maar helaas zijn er voor mij persoonlijk ook negatieve punten te noemen. Zo vond ik, als gezegd, het acteerwerk van Drew Barrymore niet overtuigend en te gespeeld. Ik miste de echte angst. Ook de overdreven buitelingen van Ghostface en het nog laten ontsnappen van Sidney waar dat heel onrealistisch was, halen mijn oordeel naar beneden. Maar vooral het einde van de filmwaar de meedogenloosheid van de killer verdwijnt wanneer bekend wordt wie het zijn en de twee, volkomen belachelijk, ongeloofwaardig ver gaan in elkaar verwonden om niet verdacht te worden doet mijn eindcijfer geen goed.

Er blijft genoeg positiefs over voor een ruime voldoende, mede bezien in de tijd en het feit dat dit terecht een klassieker is. Een 7, naar boven afgerond.