Meningen

“Nothing will make sense to your American ears. And you will doubt everything that we do. But in the end, you will understand.”

Sicario is een visueel prachtige film. Zoals je eigenlijk gewend bent van Vileneuve, is het cinematografisch gezien altijd hoogstaand.

Tòch heeft alleen Prisoners, mij écht omvergeblazen betreft indruk.

Sicario trapt namelijk sterk af, maar verliest halverwege de spanning en tempo waardoor de film niet een enorme indruk heeft weten achter te laten. Het laatste gedeelte van de film, is het wat mij betreft ijzersterk. Maar omdat ik het 2e gedeelte, relatief saai vond, kan ik deze film niet hoger dan een 3,5 geven.

Ja, geluidstechnisch was het ook een parel, maar de muziek ontbrak wel na mijn mening. Een juiste score, had deze film wellicht na een hogere ‘score’ getild.

”It’s easy for you to say, you’re going to die anyway!

Maybe, but not today.”

En daar was hij dan, de duurste Nederlandse film ooit gemaakt. Met een budget van toch een flinke 14 miljoen. Dat is ook zeker terug te zien het ziet er allemaal gelikt en kwalitatief uit.

Maar goed, dan ben je er nog niet. Want de vergelijkingen vlogen je om de oren.. Dunkirk, Saving Private Ryan etc. Alleen daar komt het echt bij lange na niet in de buurt. Moet je ook niet willen, want dan moet je toch echt nog 50 miljoen extra er tegen aan weten te smijten.

De 3 verhaallijnen/talen was een moedige keuze, maar uiteindelijk het geen wat de film de das om doet. Het verhaal van Susan Radder kon me niet boeien en dat van Gijs Blom was tè onduidelijk, vlak en niet goed uitgewerkt. Wat dat betreft was dus alleen het verhaal van de groep soldaten interessant en dat bestond ook nog eens uit een vrijwel gehele Engelse cast.. Daar kwam ook de enige memorabele scène van de film uit.

Verder was de slag zelf niet echt spectaculair te noemen. Je ziet gewoon dat daar eigenlijk net tè weinig budget voor was helaas..

Verder was de cast wel gewoon goed. Aangename verrassing ook dat ze Tom Felton hebben weten te strikken voor deze film. Tòch best een degelijke Engelse acteur.

7.0/10

” Sorry! My Prada's at the cleaners! Along with my hoodie and my 'fuck you' flip-flops, you pretentious douchebag!”

Eigenlijk gebeurd er in deze film helemaal niet zo heel veel. De dingen die zijn gebeurd tijdens het maken en uitbreiden van ‘Facebook’ zijn helemaal niet zo verbijsterend. In feiten is er nooit écht plagiaat gepleegd Ja, of het voor Zuckerberg zijn morele kompas heel goed is kun je over discussiëren, maar een gestolen idee was het niet. Uiteindelijk is er ook niet echt iemand belazerd, want alle mensen die hebben gewerkt aan het maken van ‘Facebook’ staan nog steeds bekend als ‘mede-oprichters’ van het netwerk. Dus je kunt in zeker zin wel stellen, dat er eigenlijk helemaal niet zo veel gebeurd in deze film.

Er gebeurd zelfs zo weinig dat de rol van Sean Parker, is veranderd in een meer ‘schurk achtige’ type, dan hij in werkelijkheid was. Want met een beetje research, kom je al vrij snel achter het feit dat Parker, gewoon een nice-guy was die Zuckerberg alleen maar met goede intenties heeft geholpen en niemand in dat proces heeft dwarsgezeten, ook Saverin niet.

Tòch weet Fincher, er wel een nog wat vermakelijk verhaal van te maken. Ondanks dat het bron materiaal helemaal niet zo spannend is. Toch is de manier van verhaal vertelling, het geen wat deze film overeind houd. Samen met de prestatie van Eisenberg, waar hij terecht een Oscar nominatie voor kreeg. Ook Andrew Garfield, leverde hier een goede prestatie af.

With great power, comes great responsibilities.

Het was zeker zo’n jaar of 8 geleden dat ik de Sam Raimi trilogie heb gezien. Voor vele is dit inmiddels een klassieker en grondlegger voor het nieuwe superhelden genre, dat laatste is hij zeker.

Tobey Maguire is een goede Peter Parker en een okay Spider-man. Hij is niet zo acrobatisch als Andrew en niet zo accuraat als Holland. Tòch is voor vele Tobey Maguire DE Spider-man. Ik geef zelf toch de voorkeur aan Andrew Garfield, ondanks dat hij geen accurate Peter Parker was. Ik vind Andrew een betere en fijnere acteur dan Tobey. Tobey is hier ook een beetje te houterig in zijn acteren en ik denk dat nostalgie er ook zeker invloed op heeft waarom hij zo hoog aangeschreven staat.

Verder is de opbouw van de film prima en zit er een prima plot in. Toch vind ik sommige dialogen erg tenenkrommend, met name de dialogen tussen Mary-Jane en Peter. Het wordt enigszins verdoezelt door het prima acteren van Dunst, maar ik ben nooit fan geweest van de weg die Raimi in sloeg met M.J. Ze loopt eigenlijk de hele tijd een beetje de ‘slet’ uit te hangen, wat uiteindelijk de eerste frictie tussen Harry en Peter hen relatie moet zorgen, alleen het voelt zo geforceerd en niet organisch aan. Ook is dat niet hoe M.J is in de comics, ze is niet zo jaloers en hypocriet. Je ziet gewoon dat romantiek absoluut Raimi’s zwakste kant is, want in de gehele trilogie is dat het aspect wat het slechtst is uitgewerkt.

Willem Dafoe als bad-guy was leuk, maar een beetje forgettable. Green Goblin is niet een mega interessante bad-guy en de CGI hielp daar ook niet echt aan mee. Toch vind ik de Green Goblin best vet, maar met dit budget was het daar nog niet echt klaar voor. Het doet een klein beetje afbreuk aan het personage want zodra hij op zijn glider zit, zie je gewoon dat het wat gedateerd is. Waardoor eventuele vecht scènes op Goblins glider niet verwezenlijkt konden worden. Ook focust deze film nog erg op Peter en het worden van Spider-man, wat ook een beetje ten kosten gaat van de Green Goblin. Alhoewel, Dafoe was wel erg sterk als Norman Osborn. De twee-strijd tussen hem en de Goblin deed hij erg overtuigend.

J.K. Simmons als J.Jonah Jameson is overigens geweldig. Elke scène met hem is gewoon pure comedy. Gelukkig maakt hij zijn comeback in de nieuwe Spider-Man. James Franco deed het verder ook prima als Harry Osborn, maar in dit deel heeft hij nog een beetje een saaie rol, maar hij heeft er wel het beste van gemaakt.

Al met al, leuk om deze ‘klassieker’ weer eens gezien te zien hebben. Alleen op sommige aspecten voelt de film inmiddels toch wel wat gedateerd aan, waardoor ik de film toch een 0,5 minder geef.

7.0/10

I believe there is a hero in all of us.





Het tweede deel van de iconische reeks van Sam Raimi. Voor vele de beste van de drie en voor vele de beste van de tot nu toe uitgekomen Spider-Man films.

Voor mij geldt dat echter anders. Eigenlijk vind ik dit het saaiste deel van de Raimi trilogie. De uitwerking van het plot is goed, maar het is op veel momenten toch erg traag. Met name het 2e gedeelte van de film verloopt traag. Peter Parker heeft geen zin meer om Spider-Man te zijn, de verantwoordelijkheid wordt hem te veel, dus hij stopt er even mee en wilt weer Peter Parker zijn. De executie daarvan is prima, alleen valt het terug op iets wat slecht is uitgewerkt namelijk de romantiek. Daardoor verloopt de film niet heel lekker na mijn mening. M.J lijkt het leven allemaal niet meer zo te snappen en vertoont soort van borderline trekjes? Ze is verliefd op Peter (hopeloos verliefd) Peter weet niet zo goed of hij er wel klaar voor is, omdat hij andere verantwoordelijkheden heeft. Ze heeft daardoor inmiddels iemand anders gevonden, maar blijft toch verlangen naar Peter en gaat meerdere malen gewoon vreemd?! Dat is niet hoe M.J is, totaal niet zelfs. En dan nog dat einde.. ze staat op het punt te trouwen, maar last-minute neemt ze toch een drastisch besluit en laat ze een brief achter. Ze rent in haar trouwjurk naar Peter toe om te vertellen, dat ze écht alleen hem wilt en niemand anders. Sorry, maar we zitten niet in een slechte roman film. Sterker nog, in een slechte roman is de uitwerking en opbouw nog beter dan in deze film. Wat voor vele waarschijnlijk dit deel onderscheid met het eerste, is ook dat er meer actie in zit. Ook begrijp ik dat veel mensen niet zo kapot zijn van “origin-stories”, en daarom het eerste deel net iets minder vinden.

Dan de bad-guy Alfred Molina als ‘Doctor Octavius’ aka ‘Doc Ock’, of hoe je het ook wilt noemen. Ik vind het eerlijk gezegd lastig kiezen welke bad-guy ik beter vind. Want eigenlijk vind ik zijn motief om half New York op te zuigen erg slap, maar hij is wel wat beter uitgewerkt dan de Green Goblin naar mijn mening. Met name de vecht-scènes zijn beter, maar dat heeft ook te maken met het stijgende budget. Ook heeft Molina wat meer te doen dan Dafoe, omdat het zich ook meer focust op de bad-guy dan in het voorgaande deel. Dus de vergelijking is misschien ook niet even eerlijk. Ik denk dat ik Green Goblin wel better vind, maar in een andere setting.

Verder weet de film ook gewoon niet zo goed welke richting hij op wilt. Het eerste deel was vrij donker qua toon maar dit tweede deel wilt wat meer de komische noot toevoegen, maar dat komt niet altijd even goed uit de verf. De film heeft ook een wat lichtere toon waar ik persoonlijk toch de voorkeur geef op een wat donkere toon. Sam Raimi is bovenal ook gewoon het meest thuis in het horror-genre, dus werken met een meer donkere toon werkt ook beter bij hem. Met name als de muziek in de film wat bombastischer is. Ook daar valt eigenlijk nog wel wat kritiek op te hebben, want de muziek keuze was niet altijd even toepasselijk.

J.K. Simmons was verder weer top. Elke scène met hem is gewoon lachen en leuk geacteerd! James Franco heeft in dit deel een wat leukere rol, maar komt nog steeds niet helemaal uit de verf. Rosemary Harris is wel lekker op dreef met een paar mooie monologen en Kirsten Dunst was prima, maar wel wat minder dan het voorgaande deel.



6.5/10

” i’m gonna put some dirt in you’re eye.”

En dan aangekomen bij uiteindelijk het onbedoelde laatste deel van de Sam Raimi Spider-Man films. Voor vele is dit deel het minst, maar persoonlijk vind ik dit deel toch het beste. Nu ik naar 9 jaar weer de volledige trilogie heb bekeken vind ik de kwaliteit van de Raimi Spider-Man films eigenlijk wel meevallen. Die conclusie is misschien niet helemaal eerlijk aangezien Raimi er nog 3 wilden maken, maar goed. Dit is wel wat we hebben. Twee vrij trage delen en een deel dat vermakelijk is, maar erg rommelig

De grootste kritiek op de film is de overkill aan villains. Je hebt: Sandman, Venom, New Goblin/Harry Osborn. Je kunt daar Raimi misschien niet al te veel van beschuldigen, want Raimi wilde Venom/Eddie Brock nooit toevoegen in dit deel. Sterker nog, hij wilde Venom eigenlijk niet eens in een van zijn bedoelde 6 films introduceren. Sony is de degene die Raimi uiteindelijk dwong het karakter te introduceren. Een karakter die Raimi eigenlijk helemaal niet begreep, aangezien hij fan was van de jaren 60’/70’ comics waar ook de films op gebaseerd waren. Venom werd pas geïntroduceerd in de jaren 90’. Dat hij het karakter niet begreep is uiteindelijk in het eind resultaat ook te zien. Eddie Brock was erg vervelend en Topher Grace was ook een kleine miscast. Ook is Venom een van de grootste/populairste bad-guys van Spider-Man. Hij heeft uiteindelijk een veel te kleine rol voor het kaliber villain dat hij is. Het enige positieve aan Venom in deze film is misschien zijn suit. Het is niet heel accuraat maar wel angstaanjagend.

Waar ook veel kritiek op is zijn de overdaad aan sub-plots, die Raimi uiteindelijk niet goed weet te verbinden. De symbiote word flauwtjes geïntroduceerd en de ‘black-suit Spider-Man’ is al helemaal een flauwe introductie. Dat verhaal is ook veel te groot en is uiteindelijk erg slecht uitgewerkt met de wel-bekende en mega ‘meme’ van het moment “Bully Maguire” De scènes met charmeur Parker zijn natuurlijk tenenkrommend en van een enorm laag niveau. Je ziet aan alles dat Raimi de gehele jaren 90’ comics gewoon niet begreep en dat uit zich dan op deze manier..

Toch vind ik dat de film ook zeker positieve punten heeft. Raimi heeft hier weer voor de meer donkere toon gekozen, in plaats van het lichtte van het vorige deel. De komische noot heeft hij ook meer achterwegen gelaten en natuurlijk de “end battle” was wel het hoogtepunt van deze drie delen. Ondanks dat Venom niet de uitwerking heeft gekregen die hij hoorde te krijgen, is het eind gevecht wel van een hoog-niveau. Ook ligt het tempo wat hoger in dit deel ten opzichte van de voorgaande delen, ondanks dat dit wel het langste deel is van de trilogie voelt het minder traag en saai aan. Het is wel rommelig en springt een beetje van hak op de tak. Het is wel het vermakelijkste deel na mijn mening.

Sandman/Marko Flint, is ook de bad-guy die van oorsprong eigenlijk de “main” bad-guy had moeten zijn. Ik vind hem ook de beste bad-guy in de Raimi trilogie uiteindelijk. Hij heeft een wat meer intrigerende verhaallijn ten opzichte van de andere. Helaas door de uiteindelijke komst van Venom heeft hij niet de uitwerking gekregen die hij hoorde te krijgen, maar toch steekt hij er wel bovenuit wat mij betreft.

Als ik de trilogie zo bekijk vind ik het wel jammer dat Raimi het verhaal uiteindelijk niet heeft mogen afmaken. Dit deel zonder het symbiote en dus geen “Bully Maguire” en Venom/Eddie Brock. Had zeker wel potentie. Sandman was een sterke villain en Harry Osborn/New Goblin was goed opgebouwd. Er zou dus ook meer tijd zijn geweest voor Sandman of andere relaties die uiteindelijk beter verbonden en uitgewerkt hadden kunnen worden. Zoals het sub-plot: Harry, M.J, Peter Parker en Gwenn Stacy.

Verder was J.K. Simmons als Jameson weer lachen zoals altijd. Blijft gewoon leuk dat personage! Tobey Maguire en Kirsten Dunst waren beide wel beter in de voorgaande delen. James Franco was ook sterk als soort van anti-hero en eindelijk heeft hij een leukere rol. Thomas Haden Church was sterk als Sandman.

7.5/10

"It's Easy To Fool People When They're Already Fooling Themselves."

Ter voorbereiding op NWH. Heb ik het voorgaande deel, maar weer eens even opgezet om me geheugen op te frissen.

Ik moet zeggen, hij beviel ietsjes beter dan de 1e keer. Nog steeds, vind ik de Tom Holland films enorm matig en ronduit zwak, maar de erg lichte toon van de film kon me dit-maal wel bekoren.

Verder, vind ik. Ondanks, dat Holland erg accuraat is als Spider-man. Hem niet echt geweldig.. Hij steekt nergens echt bovenuit, niet als Peter Parker en niet als Spider-man. Alle scènes als Spider-man, zien en voelen ook enorm CGI aan. Iets wat de TASM series, echt niet had. Ook, is de chemie tussen Peter Parker en MJ, totaal niet aanwezig. Het schrijfwerk rondom hun romance, is ronduit slecht.

Verder, was er ook totaal geen dreigende villian in de film. De ‘Elementals’ bestonden in feiten niet en Mysterio, was verre van de Mysterio in de comics. Daardoor miste de film complete spanning (iets wat het vorige deel ook al miste) en daardoor krijg ik meer het gevoel, alsof deze film er niet echt toe doet. Dat Jake Gyllenhaal, zich heeft laten strikken om zo’n saaie villian te spelen, verbaasd mij ergens wel.

Eigenlijk, had je deze film ook gewoon kunnen overslaan. Als in de post-credit scène, geen big reveal werd gedaan. Uiteindelijk beland deze film dus niet in de vergetelheid, door de post-credit scène.. Dat is natuurlijk erg matig. Alhoewel, dat is iets waar bijna alle solo films in de MCU last van hebben.

Be Careful What You Wish For Parker..


Ja, ik ben dus vandaag om 06:45 me bed uitgekomen .Om, om 08:00 samen met mijn vriendin in de bios te zitten. Ik had in feiten geen keus, want moet in de middag werken en als ik later dan vandaag ga. Zou ik tegen spoilers aanlopen. Dus, daar zat ik dan. Om 08:00 in de ochtend bij de VUE in Eindhoven. Werd ondertussen ook nog geïnterviewd door een bijdehand menneke, die mij vroeg: wat mij bezielde om zó vroeg naar de film te gaan.. Achteraf, was het het zeker waard.

Dit is, in mijn optiek de beste Spider-Man film tot nu toe. En dat komt van iemand, die geen liefhebber is van Tom Holland zijn spidey films en ook niet van de MCU solo films. Na mijn bescheiden mening, zijn alleen The Winter Soldier en Iron Man (2008) het kijken waard en misschien Ragnarok, maar als je geen MCU fan bent, is het verder matig, omdat ze één universum dienen en er daardoor nooit écht veel interessants gebeurd.

Verder over de film. Want, dit deel is van begin tot eind vermakelijk en behaalt zeker het niveau van Endgame en Infinity War. Spanning, emotie, comedy, drama. Niks ontbreekt in deze film om een goede al wel niet, de spider-man film te zijn.

Het is de eerste Spider-Man film, die uiteindelijk een soort van Sinister Six weet te vormen. Iets, waar de voorgaande Spider-Man films constant in faalde. Zelf was ik helemaal nooit zo’n fan, van Sam Raimi’s Doc Ock, maar Alfred Molina heeft me in deze film het meest positief verrast. Evenals, Green Goblin die ik in de eerste Spider-Man, niet sterk uit de verf vond komen, mede door de tijd (2002) en budget. Sandman en Lizard, fungeerde wel meer als bijpersonages helaas.

Alleen, waar iedereen natuurlijk op hoopte, was: zitten Andrew Garfield en Tobey Maguire in film?? Maanden lang, sinds de teaser dropte. Stond het internet vol met speculaties, dat de twee voorgaande spider-man’s, in de film zouden zitten. Mede door dat Marvel zelf graag inspeelde op de geruchten en Andrew Garfield, die in eens verdacht vaak interviews deed en het altijd stellig ontkende, leek het onvermijdelijk, maar vandaag was het dan zover. En ja, ze zitten in de film! Nog nooit heb ik meegemaakt dat mensen klappen of roepen zodra er iets gebeurd in de film, maar toen Andrew Garfield uit het portaal kwam, gierde het woord “woo!” Door de zaal. Was ook wel een kippenvel momentje. voor mij, want in tegenstelling tot vele, vind ik de TASM films de meest vermakelijke en Andrew Garfield de fijnste Spider-Man. Natuurlijk was het ook enorm vet om Tobey Maguire terug te zien, want daar begon het allemaal.Ook zien we hier een Tom Holland, die vol woede zit zodra May is vermoord. De scène hoe die vol met haat, de Green Goblin afpeigerde, was vet om te zien. Wat ook wel een kippenvel moment was, was het moment dat Andrew Garfield’s Spider-man, MJ redden van een soortgelijke val die Gwen het leven kosten in zijn universum. Overigens, ook tof dat Daredevil, nu dus deel van dit universum gaat uitmaken.

Ik geef de film een hoge score, puur omdat het écht een vermakelijke film was en het gewoon de ultieme Spider-Mam film is. Maar, er valt ook zeker wel wat op aan te merken. Het plot, is namelijk erg simpel en kraakt ook aan wat kanten. Dat lijkt mede te komen door het feit, dat ‘Dr Strange Multiverse of Madness’ eigenlijk voor deze film had moeten komen. En dat het achter de schermen, niet altijd soepel verliep. Verder, voor elke Spider-Man liefhebber is dit gewoon een must-see! Blijf ook weer even hangen bij de credits hè

Als hiphop liefhebber heb ik deze film gek genoeg 9 jaar links laten liggen. In principe ken ik het verhaal en de afloop en omdat ik wel meer een fan ben van moderne hip hop, was dat waarschijnlijk de reden.

Ik vind deze film vrij sterk, maar wegens de vele karakters en de grote van het verhaal, was dit beter uit de verf gekomen in een serie format. De karakters worden niet heel goed ontwikkeld en ook niet heel goed duidelijk gemaakt, hoe sterk de connectie tussen de boys eigenlijk was. Waardoor momenten die hadden moeten raken, niet echt wisten te raken. Ook is er wel wat andere interessante verhalen achterwege gelaten, hoogstwaarschijnlijk omdat dat niet in de film paste. Ook snap ik de nadruk op de muziek ergens wel, maar deze mannen hebben nogal wat drama meegemaakt in het leven. Hier had je de keus om een vrij heftig verhaal te vertellen zonder dat het er te dik bovenop lag. Dat was gewoon de echte realiteit.

Ik begrijp dat deze film ook een soort ode moet bieden aan de cultuur en dat doet het ook. Alleen de realiteit was wel ook vrij bloederig…

Ondanks die kritiek, vind ik het alsnog wel een sterke film. De casting is goed, het acteerwerk ook. Ik wist bijvoorbeeld niet eens dat ICE CUBE, voor het grote deel alle teksten schreef.

Eigenlijk als ik dit zo lees, zou ik het eigenlijk een 3,0 moeten geven Ipv een 3,5, maar ik houd toch iets te veel van hip hop hiervoor om het zo’n laag cijfer te geven. Deze heren waren heel belangrijk, voor de progressie en de reden dat hip hop is, wat het vandaag de dag is.

Sunshine is een degelijke psychologische sci-fi thriller, dat tegen het einde redelijk zijn identiteit verliest.

De film moet het zeker niet hebben, van de personages want die zijn vrij vlak. Niemand interesseerde mij echt. Het zijn opgeleide astronauten, die er met een missie zitten en thats it. Daardoor deden alle gebeurtenissen in de film mij eigenlijk helemaal niks. Deze sterke cast had net zo goed vervangen kunnen worden, door een laag niveau aan acteurs, want dat is in deze film weinig van pas gekomen.

Visueel is het vrij sterk en het narratief is in het begin ook vrij interessant, maar verliest tegen het einde toch het mystieke, door ineens compleet van toon te wisselen.