Meningen

” I... I promised a friend I would say hello to you today. Please say hello to me. Please say hello to me.”

I Am Legend heb ik destijds in 2007 samen met mijn vader in de bioscoop gezien. Toen was ik erg onder de indruk van de film en vond ik het een prachtige film. Nu, 14 jaar later.. Is de herziening toch net wat minder spectaculair als hoe hij in mijn gedachte spookte.

Laten we beginnen met dat de film nog steeds prachtig is. De hele post-apocalyptische sfeer is goed neergezet en de tijd heeft er absoluut nog geen grip opgekregen. Ik ben een enorme sucker voor dit soort concepten, dus de film staat sowieso al 1-0 voor wat dat betreft. De vraag is dan nog natuurlijk: halen de min punten, uiteindelijk alsnog de plus punten in..

Aan de ene kant vind ik de film nog steeds erg sterk. Ik ben geen Will Smith fan, maar ik kan zijn stijl wel goed hebben. Dit is tevens ook de laatste film dat Smith niet een standaard “Smith rol” heeft. Hij zet namelijk het personage ‘Robert Neville’ best sterk neer. Een man, die na 3 jaar in een compleet stille wereld leeft, met niemand om tegen te praten behalve zijn hond en daardoor langzaam een beetje de grip van ‘sanity’ aan het verliezen is. Dat doet hij goed met de scène in de videotheek. Wat dat betreft vind ik Smith gewoon geslaagd en kan de film dus zeker dragen. Want makkelijk zijn dit soort rollen zeker niet.

Ook weet de film je echt wel met spanning te grijpen. Op het moment dat Sam (hond van Neville) een donker gebouw binnen rent grijpt de spanning je per direct. Zo heeft de film nog zeker 3 van dat soort momenten. Het verlies van Sam overigens, blijft een enorme tranen trekker. Wat betreft de vampieren, weet ik niet heel goed wat ik er van vind. Ze vormen zeker wel een dreiging, maar angstaanjagend zagen ze er niet uit. Ze leken ergens nog iets te veel op mensen wat mij betreft. Bijvoorbeeld iets vampier accurater, als rode ogen en wat scherpere tanden hadden het al wat beter gemaakt.

Nu dan de min punten. Willow Smith (het kind van Smith) is enorm vervelend. Ook waren de flashbacks niet erg boeiend. Het moest fungeren als wat meer adrenaline pompend en pakkend, maar dat wist het niet te doen. Ook de hele toevoeging van Anna en Ethan, was niet goed uitgewerkt. Ik vind Alice Braga sowieso niet echt overtuigend, maar in deze film wist ik er ook geen connectie mee te krijgen. Ook kakt de film soms, naar een sterke scène meteen in. Dingen als dat Smith een beetje aan het optrekken is en op de loopband, hebben geen toegevoegde waarde na mijn mening en halen de tempo er een beetje uit. Ook vind ik het einde tegenvallen. Dat hele gedoe met die vlinder was erg dom, maar dat hij uiteindelijk zijn eigen leven gaf, vond ik dan wel sterk. Alleen daar had de film wat mij betreft ook mogen eindigen.

Wat mij betreft had de film wel een stuk meer potentie dan wat er uiteindelijk uit is gekomen. Toch blijft ik het een vermakelijke en mooie film vinden.

7.5/10

"Newton’s third law. You gotta leave something behind.”




Interstellar, is een pretentieus Nolan-werk van de laatste jaren. Soms onnavolgbare abracadabra zonder context, maar ook vaak enorm origineel en creatief.

De film heeft een goed plot en daarmee dus ook een goed concept. De uitwerking laat soms wel zijn steken vallen. Ik houd er namelijk niet zo van, als ik een natuurkundige studie moet hebben gevolgd, om de film volledig te kunnen begrijpen. Er wordt namelijk nog al met natuurkundige termen gestrooid die niet altijd worden uitgelegd en daarmee de dialogen soms vrij ingewikkeld worden. Nou is de film in zijn geheel niet heel moeilijk en is absoluut wel te volgen. Het belangrijkste om te weten, is dat tijd in de ruimte relatief is en als je dat aspect begrijpt (wat dus wel word uitgelegd) is de film eigenlijk goed te volgen. De film word wat mij betreft wel pas écht interessant zodra Matt Damon (DR Mann) zijn intrede maakt. Verder was het begin van de film ook wel sterk, maar ik vond het middenstuk na de golf wel wat trager en enorm veel ‘abracadabra’ dialogen bevatten.

Visueel is dit ook een erg spectaculaire film en ik vind het dan ook jammer, dat ik hem niet in zijn volle glorie destijds in de bios heb meegemaakt. Want dat tekent ook Nolan’s werk namelijk. Een visueel spektakel dat alleen in een cinema écht tot zijn recht komt.

Ook de fenomenale score van Hans Zimmer, doet de Film enorm goed. Dit is samen met de TDK trilogie, mijn favoriete score van hem tot nu toe. Ook vond ik het acteerwerk sterk, met name van McConaughey. Ik snap de opmerking die hier boven is gemaakt dan ook niet helemaal, want vond hem alles behalve monotoon en emotieloos acteren. Met name de krachtige scène waarin hij zijn kinderen na 23 jaar aan berichten ziet, is wat mij betreft alles behalve emotieloos en enorm sterk geacteerd. ook een pluim voor de rest van de cast.