Meningen

Koolhoven heeft hier acht jaar aan gewerkt, toen was dit gedrocht klaar.

Het is gruwelijk en de essentie is middeleeuws: de macht van de kerk en mannen: gelukkig ligt dit achter ons. Die kerksukkel is eerste klas psychopaat en met kromme tenen hebben we deze shitfilm gezien.

We hoeven absoluut niet overtuigd te worden van de cinematografische schoonheid, "mooie" details enz..want die hebben we in de shit niet kunnen ontdekken en weten heel goed zelf te bepalen wat goed is en wat niet. Geen opdringerige meningen van anderen, het juiste perspectief hebben we zelf al.

0-sterren voor deze gruwelijke, gewelddadige film voor vrouwen, kinderen en normen en waarden in het algemeen. Religieuze waanzin ten top, zonde van al het geld dat het gekost heeft!

Andere meningen of dominees die mij op andere gedachten willen brengen, zijn aan het verkeerde adres.

Zoals gezegd: zelf nadenken en eigen mening vormen, loont altijd de moeite! Bij deze!

Heb zelf afgerond conservatorium achter de kiezen en heb de film als zeer overtuigend ervaren: ja, zo gaat het in het wereldje en wellicht ook voor de oorlog, de positie van vrouwen.

Acteurs spelen hun rol zeer overtuigend, prima film!

Nog steeds zeer weinig vrouwel. dirigenten, dus zoveel is er nog niet verbeterd....

Er zitten beslist mooie momenten in de film, maar meestentijds vond ik het niet te harden: het omgaan met de dieren en de koude communicatie van de mensen op de boerderij. Dat was het merendeel, dus.

Onverkwikkelijke scènes zaten ertussen en ik keek, omdat de film hoge ogen had gegooid in de Vara-gids. Dat pakte anders uit.

Ik vroeg me af, waarom sommige makers die homo-films maken (goed en nuttig, ook in deze tijd) vaak zo'n macho-cultuur erom heen bouwen, cowboys of veeboeren. Voor mij geen vereiste.

Johnny groeit in een liefdeloze omgeving op, geen wonder dat hij op Georghe valt. Hoef de film ook nooit meer te zien.

Goeie film met goede omwentelingen om het interessant te houden.

Verborgen lagen, die naar boven komen na een onverwachte kering.

Het is wel erg de gegoede burgerij, vooral dat duinhuis op het eind, de mogelijkheden kunnen niet op.

Studies, loopbanen, mooie huizen en bekakt praten. Eén dochter die er niet in past, daaronder lijdt en wier kwaliteiten toch worden erkend op het eind.

Meesterlijke onzin dat opa huizen heeft ontworpen om mensen te verbinden. Kolder, dat doen mensen overal en nergens, ook buiten en in achterstandswijken, kruisen zij vooral elkaars paden.

In onze vieze, lelijke (architectuur!) en leuke stad herkennen wij moeiteloos alle locaties in dit familie-mozaïek: Rotterdam Airport, de Maaskade. disco onder de Willemsbrug, Oude Binnenweg, enz.

Morgenochtend 9.00 uur staat deze film geprogrammeerd op NPO 3. Als "kinderfilm", maar dat kennen we.....!

Of we gaan kijken, hangt af van het weer en de plannen van die dag.

En VOORAL op de ev. geschiktheid voor kinderen. Als leerkracht/opvoeder ben ik heel kritisch op taalgebruik, verhaallijnen, dialogen en boodschappen in de film. Sommige films, hoewel aangemerkt als kinderfilms, zijn totaal ongeschikt voor kinderen, daar schreef ik op deze website al over. Te grof, te grote problematiek en/of gebakken lucht. Bescherm kinderen hiertegen, de gestoorde wereld buiten, komt vroeg genoeg, immers?!

Matig verhaal, matige kwaliteit. 2 sterren.

Zag hem met nasynchronisatie en verbaasde me zeer over de teksten: gelikte zinnen en bijna therapeutische uitwisselingen, ook tussen de kinderen: in een woord: onnatuurlijk en gezocht.

Vond het er erg dik bovenop liggen, dat het z.g. "grappig" moest zijn en juist een wonderlijk gedrocht.

Dat rijmt.

Wij zijn dol op Noorwegen, komen er al lang en elk jaar, behalve in coronatijd, spreken de taal en deze film nu twee keer gezien.

Er zijn aspecten die me totaal niet overtuigen: Rifka Lodeizen die naakt in het ijswater duikt in de winter:

levensgevaarlijk en een kwelling, absoluut ongezond. Ze doet het zelf, geen stand-in vanaf een afstand, dat is niet te harden. Zelfs geoefende ijszwemmers doen het nooit zo, weten we uit goede bron.

Een moeder die als wondertalent als jong meisje alleen maar op internaten heeft gezeten (vandaar haar ijskoude, nare omgangsvormen, haar gevoelsleven alleen maar in die piano gestopt..) en zo meer.

Ze vertelt het haar dochter als was het de eerste keer, maar zoiets weet je toch van je moeder?!

Het uitstellen van het gesprek, de ziekte, duurt tergend lang.

De beelden zijn prachtig, waarschijnlijk in het zuiden of midden van het land gefilmd, vanwege het heldere licht in de winter. Het jongetje Bengt met zijn fascinatie voor geluiden, is een gouden vondst,

maar het geeft ook zijn isolement aan, want ook met hem heeft de moeder weinig contact.

De overeenkomst dus met grote halfzus.

De hangende ijspegels aan de rotswand, elk met zijn eigen toon, is van een ijle schoonheid.