Logboek

Als liefhebber van het SF-genre moest ik deze gezien hebben. Heeft mij niet ontgoocheld. Visueel ziet het er allemaal goed uit, typisch wat je verwacht in dit genre, het typische Tron-neon rood en blauw.
Voor ik aan deze film begon eerst de originele Tron uit 1982 en daarna de tweede uit 2010 ook nog eens bekeken ter heropfrissing. Is dus een trilogie-avond op rij geworden. En je ziet telkens in de vervolgfilms ergens wel een link, uitspraak of scène wederkeren. Wel leuk maar zal je enkel maar bemerken als je de drie na elkaar ziet (koffietas van bewaker die op grond valt, de dikke achterdeur van het gebouw van ENCOM, het lunapark van Flynn,…). Uiteraard ook de motorfietsen met lichtstreep komen terug en in iedere film zijn ze iets beter en origineler. In huidige film gaan ze ook buiten de Grid, dus in de echte wereld…
Waar ik in deze film wat moeilijker mee had is de totale omgooi van cast. Huidige cast doet het niet slecht, maar pakt veel magie weg van de eerste twee. Jeff Bridges doet nog wel mee, maar in een kleine rol naar einde toe.
En er is een link naar de originele Tron-setting uit de eerste film wat ik wel leuk vond.
Inhoudelijk vond ik het verhaal ook niet slecht. Ook nog plaats voor wat humor en een verwijzing naar een popband…
Je moet wel van het genre houden om deze film te kunnen waarderen. Als je de eerdere niet goed vond, zal deze je ook niet bevallen. Heb je ze nog niet gezien, raad ik aan dit nog te doen, maar ook zonder die eerste twee zal je mee zijn in deze. Hou wel rekening bij de eerste met de special effecten van de beginjaren ‘80…
Voor mij is dit een 4* waard.

Deze film al eens gezien in 2016 toen hij pas uitkwam maar blijkbaar toen niets over geschreven. Nu op Netflix te zien en eens herbekeken, want herinnerde mij niet veel meer behalve dat ik hem destijds wel goed vond.
En moet toegeven opnieuw onder de indruk te zijn. Mooie romantische film met een moreel discutiepunt als achtergrond, dat wel niet de overhand neemt.
Emilia Clarke speelt een beetje een weirdo met een voorliefde voor aparte kleding, genre Pipi Langkous, maar het gaat haar goed af. Ze is grappig, stuntelig, gevat en het maakt haar ongelooflijk lief en aantrekkelijk. Draagt gans de film door haar immers goedlachse en optimistische karakterrol. En ja, af en toe was ik wat afgeleid door haar ongelooflijke mimiek met de wenkbrauwen, wat toch wel haar uniek handelskenmerk is.
De rest van de cast doet het niet slecht maar moet hopeloos onderdoen voor de aanstekelijke Emilia. Moet zelfs toegeven dat ik de rest van de acteurs niet eens ken of kan toewijzen aan andere films. Emilia daarentegen wel al gezien in een vrij grappige kerstfilm (Last Christmas), Terminator Genisys, Solo: a Star Wars story en natuurlijk Games of Thrones.
Grappig detail: in film heeft haar karakter zelfde achternaam ‘Clark,’ maar zonder ‘e’. Is trouwens volgens bronnen op internet puur toevallig…
Verder is het een verhaal met voldoende inhoud dat nooit overdreven zeemzoet wordt. Een romantische film voor mij van het A-niveau (dus geen Hallmark-B-genre).
Aanrader voor de romantisch filmliefhebbers.
Wil wel meer zien van Emilia, verveelt niet als ze rollen speelt zoals in deze.
4*

Opnieuw een leuke whodunnit met Daniel Craig als inspecteur Benoit Blanc. Deze heeft ondertussen zijn eigen rolletje / karakter ontwikkeld en persoonlijk zie ik hem door deze films niet meer als den James Bond forever…
Vind het ergens verkeerd om deze film te vergelijken met de twee eerdere films. Is geen ‘vervolg reeks’. Zie het als de boeken van Agatha Christie. Dit zijn ook geen vervolg verhalen maar ieder boek staat op zich, weliswaar met zelfde protagonist. Zo ook deze films. Er wordt in de films nergens een link gelegd met eerdere films, behalve hoofdrolspeler Benoit Blanc. Is gewoon een nieuw leuk alleenstaande ‘cluedo-verhaal’. Je kan deze films aldus in eerder welke volgorde bekijken. Je kan beginnen met deze, dan de vorige en eindigen met de eerste. Maakt niet uit.
Wat deze films en de andere in het genre wel gemeen hebben, is dat ze zoals gewoonlijk eindigen met de nodige onverwachte plottwists en een uitklaring van hoe alles is gebeurd op een wijze die niemand kon voorspellen. Maar dit past bij het genre en weet je op voorhand. Dit is wat bijv. de verhalen van Agatha tot zo’n groot succes maakten: de onvoorspelbare en verrassende plots.
Deze film past in de reeks van de voorgaande films ‘Knives out’ maar eveneens in de recente films met Hercule Poirot
gespeeld en geregisseerd door Kenneth Branagh.
Vind deze geslaagd en de 2,5u waren zo gepasseerd. Niet saai, niet langdradig. Net genoeg.
Trouwens vind ik gans de filmcrew geslaagd:
Glenn Close, Jeremy Renner en Mila Kunis (kleinere rol) kende ik al, rest wat minder, maar spelen overtuigend genoeg.
4*

Flauw afkooksel van The Hangover in kerstsfeer…
Naar aanloop van kerstmis heel wat kerst-Halmarkfilms gezien en deze is de laatste, dus zocht ik eens wat anders. En anders is deze wel. Niet echt kerstsfeer, wel avondje uit met drie vrienden. Redelijk platte humor maar had erger verwacht. The Hangover vele malen beter.
Ben niet zo te vinden voor Seth Rogen, die er meestal een nogal rommelige en nerveuze acteerstijl op nahoudt, zo ook in deze. Maar moet toegeven dat voor mij Seth wel de grappigste was, met name door het steeds meer stoned worden en alles in het honderd laat lopen.
Verder een samenraapsel van situaties met een poging tot humor. Ook een verhaal over vriendschap maar vond dat er weinig chemie was tussen de drie vrienden. Wat wel opviel was dat de acteurs er zin in hadden en met volle overtuiging zich in hun rol gooiden.
Einde kon mij dan weer wel bekoren.
3*

Film uit 2023, nog geen recensies en 25 stemmen…
Zegt ook iets.
Had deze vorig jaar al op Netflix zien verschijnen maar overgeslagen daar verhaal me niet echt als kerstfilm aansprak. Maar valt uiteindelijk nog wel mee in het kerst genre. Is wel een zeer melige kerstfilm over liefde.
Twee mensen op zoek naar een verdwenen legerofficier uit WOII die een pak liefdesbrieven had geschreven met zijn geliefde op het thuisfront. Een zoektocht die de twee ook dichter bij elkaar brengt.
Allemaal zeer losjes en luchtig genre ‘Hallmark’, maar dan van een andere netwerkkanaal, zijnde het bij ons minder gekende ‘Great American Family’ (zie onderaan affiche).
Was wel niet van de slechtste die ik al heb gezien. Acteurs doen het niet slecht, waarmee ik bedoel dat het niet altijd het typische overacting is. Wel af en toe een geforceerde lach en wat overdrive om aan te tonen dat ze een goede tijd beleven.
Verder wel voldoende kerstsfeer en decors.
Ideale film voor mijn kersttraditie naar aanloop van kerst.
Zijn al 22/12/25. Zal dus een van de laatste zijn voor dit jaar.
3*

Begint als rampenfilm, waar je je door het Koreaanse gejammer, geroep en overacting heen moet zien te worstelen. Met name het jongetje werkte op mijn zenuwen met het overdreven geklaag en gehuil.
Maar daarna, denk na halfuur of iets verder krijgt de film een SF-twist en wordt het interessanter. Wat en hoe zal ik hier niet verklappen. Dus even doorbijten in begin.
Verder moet ik zeggen dat ik niet echt aan het Koreaanse genre ben. Deze toch bekeken uit nieuwsgierigheid en omdat de film Nr 1 op Netflix is dit moment. Inhoudelijk begrijp ik wel deze quotering, maar dat is dan ook enigste wat ik goed vind, met name het verhaal. Visueel ziet het er niet goed uit, slechte CGI en gans de film zelfde decor: appartementsblok, regen en vloed… En zoals eerder gezegd, de Koreaanse acteerstijl is niet mijn ding. Mede door hun taal en mimiek komt het dramatische als vervelend overdreven over.
Heel slecht is het allemaal niet, maar ben nu ook niet bepaald onder de indruk.
3* enkel voor het verhaal.

Mooi hartverwarmend verhaal omdat het waargebeurd is. Is een gezinsdrama en ondanks dit genre moest ik toch af en ook toe eens glimlachen.
Vond het niet in die mate aangrijpend dat het een tranentrekker was. Verhaal op zich natuurlijk wel aangrijpend en laat niemand onberoerd, maar film op zich raakte mij minder.
Wel dikke pluim voor de piepjonge Emily Mitchell. Film draait rond haar en ze speelt dit zo ontwapenend dat het pakkend en oprecht overkomt. Vond ik meer dan geslaagd.
Hou wel van waargebeurde verhalen en ook deze laat mij niet onberoerd: weduwnaar vecht voor het leven van zijn dochtertje. Had een grauw drama verwacht maar is uiteindelijk toch goed meegevallen. Hillary Swank doet het ook niet slecht maar ik stoorde mij aan het accent. Zal wel waarheidsgetrouw zijn, maar vond het niet passen bij haar en was eerder min dan een meerwaarde. Was trouwens enigste waar ik mij aan stoorde.
3,5*

Geen SF-film. Eerder een psychologisch drama, want eenmaal je doorhebt hoe de vork aan de steel zit en je de film vanuit deze hoek bekijkt, is het een mooie film die je laat ervaren hoe een emotioneel wrak, verslaafd aan drugs in een droomwereld terechtkomt waar alles vredevol en zonder problemen is. De reden waarom verslaafden drugs nemen: ontsnappen aan de grauwe realiteit. En dat is hier de rode draad doorheen het verhaal.
Owen Wilson is niet mijn favoriete acteur maar doet het hier wel voortreffelijk. En Salma Hayek speelt eveneens top en is natuurlijk een streling voor het oog.
Bevreemd mij dat ik deze film op TV zag en er nooit eerder van heb gehoord.
Bij verrassing aldus een pareltje van een film gezien.
Kan mij inbeelden dat niet iedereen deze film zal appreciëren want is een psychologische doordenker. Als je een SF zoekt, zal je bedrogen uitkomen.
Snap de vele negatieve recensies niet, tenzij de verwachtingen verkeerd lagen en men dus een SF genre Matrix verwachtte. Is het dus absoluut niet.
Voor mij 4*

Dit is het genre film waar ik altijd naar op zoek ben en deze heeft mij volledig omver geblazen. 5*
Een hartverwarmend drama over rouw en de liefde en steun die men vind in de beste vriend van de mens die er bestaat, zijnde een hond. Een film met heel wat diepgang. Want is het de hond die troost zoekt bij de mens of is het de mens die de hond nodig heeft om zijn verdriet te verwerken…
Geen spoiler, want we weten dit vanaf eerste minuten in de film: nadat het personage van Bill Murray zelfmoord heeft gepleegd is het zijn wens dat zijn beste vriendin, personage gespeeld door Naomi Watts de zorg over neemt over zijn hondje… Een Deense dog van 68 kg...
Een hond die ook rouwt over het verlies van zijn baasje.
En zijn vriendin die rouwt over zijn verlies en langzamerhand een band opbouwt met de hond. En dus beiden hebben een verlies te verwerken.
Geen Disney-achtig verhaal waar je de hond hoort spreken of denken, maar een echte hond zonder meer. Ondanks dit heb je toch een medeleven met de hond.
Hoewel Bill Murray slechts enkele keren in beeld komt, heb je toch het gevoel dat hij gans de film mee draagt, daar de film rond hem en zijn hond draait. Sterk, want dit is wat men noemt de insinuatie / suggestie van het verhaal.
Verder speelt Naomie Watts een sterke emotionele rol, waar ze gaandeweg gebonden raakt aan de haar opgedrongen rol als nieuwe baasje voor de hond.
Wat ook meer dan geslaagd is, is de hond zelf. Zonder dat deze ook maar iets zegt, voel je mee in wat hij ondergaat en meemaakt. Heb zelf een hond en daardoor raakt dit verhaal mij diep in mijn hart.
Want zoals men enkele malen in de film zegt en waar het feitelijk over gaat als het baasje er niet meer is: ‘wat met de hond’.
En deze vraag is feitelijk waar het in de film over gaat.
Een film en vraag die iedere hondenliefhebber zal raken.
Dus herhaal ik om af te sluiten nogmaals de vraag: ‘wat met de hond’.

Nog een klein weetje: kende Naomi Watts van naam maar kon er geen films op plakken, even gegoogled en blijkt dat zij in 2005 het meisje speelde in de remake van King Kong…

Kerstfilm in een Schotse folklore en met een heus kasteel als setting. Mooi decors. Karakters oppervlakkig en komen wat stijf en geforceerd over. Vind het romantisch gedeelte wat dunnetjes en niet geheel overtuigend. Emotioneel raakte ik niet echt mee in het verhaal.
Maar feit dat ik droom om ooit eens Schotland wil bezoeken, maakt dat ergens wel genoten heb van deze film. Is zeker geen hoogvlieger en zal niet iedereen boeien.
Had wel wat meer kerstsfeer verwacht, want dit kwam er pas naar einde van de film wat meer op de voorgrond.
Schotse cultuur, muziek, pub en dialecten wel alom aanwezig. Daarom omwille van de Schotse insteek, 3*

Romantische kerstmisfilm met Parijs als achtergrond (waar Eiffeltoren bijna in ieder sfeerbeeld te zien was).
Verder wel mooie plaatjes en mooie decorkeuzes.
Heb zelf al twee keer Parijs met kerst meegemaakt en roept dus herinneringen op.
Film draaide rond een danswedstrijd, waar ik dan weer vond dat het dansgebeuren wat te geforceerd overkwam en mij niet echt kon boeien. Ook echte chemie / romantiek tussen hoofdrolspelers was wat zoek. Had geen emotionele band…
Maar de mooie Jen Lilley maakte veel goed: charmant en mooie glimlach.
Geen topper, maar dankzij locaties en Jen geen vervelende film. Al slechtere gezien.
3*

Doordeweekse gemiddelde kerstfilm. Niet slecht, geen topper. Humor en romantiek vind ik niet zo geslaagd. Idee op zich niet slecht, herinner je nog de komedie Mrs. Doubtfire uit 1993 met Robin Williams? Daar speelde hij als Robin als man een vrouwelijke nanny, wel hier is het omgekeerd en speelt Alexandra Beckenbridge een mannelijke rol, nl. de kerstman. Film haalt uiteraard niet niveau van Mrs. Doubtfire, maar deze zal wel als inspiratie hebben gediend voor deze kerstversie.
Acteurs hier van het B-niveau, maar doen het niet heel slecht. Niet al te veel overacting wat ik bij dit niveau van films al wel erger heb geweten. En toch chapeau voor Alexandra als kerstman. Je hoort en voelt dat het verkeerd zit, maar ze doet het maar toch…
Film verveelde me aldus niet.
Verwacht er niet te veel van, maar er bestaan slechtere.
3*

Ik hou van melige kerstfilms kijken in december. Ook de echte Hallmark films. Maar dit vind ik echt wel een de slechtste die ik ooit heb gezien. Vond het overacting zo overdreven dat het een geforceerde en zenuwachtige boel werd. Kwam er zelf ambetant van en het verpeste de kerstsfeer. Alle pogingen tot humor waren niet geslaagd en op laatste vielen mijn ogen zelfs dicht. Toch maar uitgekeken, maar was een uitputtingsslag. Vind de hoofdrolspelers gewoonweg slecht en vervelend. Vooral Wes Brown kwam over als een lastige ventje. Alle buren in de wijk willen hier kerst zo fanatiek beleven dat je het gewoonweg niet meer leuk is.
Moet zeggen dat ik wel tegen een stootje kan als het gaat over dit genre, maar dit is er echt wel over.
0,5*, want lager kan ik niet…
Vraag mij af of de tweede film ook zo slecht is.

Er staat bovenaan de cover ‘all new Hallmark mystery original movie’ wat staat voor een nieuwe film onder het Hallmark kanaal en dus geen herhaling is. Normaal staat mystery voor wat het zegt, een soort whodunit of misdaad e.d. Wat dus niet klopt bij deze film…
Enfin, een weetje dat waarschijnlijk niemand sboeit… Had het zelf even opgezocht vandaar…
Wat ik ermee bedoel: deze film is een pure Hallmark. Maar valt nog mee. Al slechtere gezien. Acteurs zien er goed uit en acteren niet slecht. Niet het typische alom aanwezige overacting wat we veel zien binnen dit genre. Is er wel, maar niet storend…
Verhaal is een ‘romantische kerst-niemendalletje’ waar twee tegenovergestelden elkaar vinden…
Geen uitschieter in romantiek. Wel kerstsfeer in overvloed en dat is de reden waarom ik deze bekijk. Past in mijn jaarlijkse december traditie.
3*

Zeer melige B-kerstfilm.
Acteurs niet van groot niveau en ook de dialogen niet. Maar wel ideaal om doordeweeks mee te pikken en om kerstsfeer op te snuiven.
Idee erachter is wel goed: in godsdiensten geloven we nog wel in iets, maar in de kerstman geloven we niet meer. En dit omdat we allen erachter staan dat hij niet bestaat. Maar als het kan in de godsdiensten, waarom dan niet met kerst?
Vind dit een leuke insteek en nadenker.
Alsook dat kerst een periode is om eens te onthaasten van alles en tijd te maken voor je naasten. Vandaar dat ik wel hou van de magie van kerst en dus van dergelijke B-filmpjes. Is jaarlijkse traditie om heel wat kerstfilms mee te pikken, al dan niet van hoog of laag niveau.
Hoort er nu eenmaal bij voor mij…
Deze 3* omwille van de boodschap erachter.

Melodrama over het leven van een acteur en zijn gezelschap die alles regelen. Je ziet in deze alle negativisme die dergelijk leven met zich meebrengt. Zowel wat een acteur moet lijden, maar ook wat de mensen rond hem moeten opofferen.
Wat je ziet zal wel kloppen, maar hier zijn bewust alle positieve zaken weggelaten. Wat maakt dat het dus een ‘donkere’ kant van het leven wordt. Wat in realiteit dus wel wat anders zal zijn.
Niettemin pakt het mij en ben ik vol lof over George Clooney als de acteur. De bijrol van zijn persoonlijke assistent met dus ook zijn eigen problemen wordt gespeeld door Adam Sandler. Wat hij meemaakt raakt mij, maar ik heb het nog nooit echt gehad voor deze acteur. Is hier bij momenten goed, maar bij andere momenten blijft hij mij enerveren. Doet het niet slecht, maar blijf toch met dubbel gevoel achter bij Adam. Zal nooit mijn favoriet worden.
Valt op dat George al jaartje ouder wordt, maar blijft een top-charme-acteur.
Film moet het vooral hebben van veel dialogen, die soms best diepgaand zijn. Weet dus waar je aan begint bij deze film. Zelf hou ik wel van dergelijke genres. Heeft wat mij betreft enige verhaal en inhoud.
Nog volgende leuke anekdote:
Een bijrol in de trein, zag een gezicht die ik niet kon thuisbrengen. Betrof een rol van een Nederlandse coureur. (Oranje t-shirt en koersfiets). Kende deze acteur van ergens en wou echt weten van waar. Na wat zoeken ontdekte ik dat dit Ferdi Stofmeel betrof, die ik kende uit de komische sketches ‘Komt een man bij de dokter’. Kun je afvragen hoe dit in in deze productie terecht kwam. Maar doordat dit een Nederlander betrof had ik dit niet verwacht in deze Amerikaanse productie…
Gezien ‘origineel’ verhaal, geef ik deze film 4*