Meningen

Baantjerfan van het eerste uur. Alle afleveringen meerdere malen gezien. De scenes met Buitendam ken ik allemaal uit het hoofd. Piet Römer is voor mij De Cock. Deze film met andere acteurs kon voor mij dan ook alleen maar tegenvallen. En dat deed de film uiteindelijk ook.

Het begint allemaal nog wel aardig en nostalgisch met leuke verwijzingen naar de serie. Het dondert echter na twintig minuten, wanneer Horace Cohen en Ruben van de Meer hun intrede doen, jammerlijk als een kaartenhuis in elkaar. Het scenario van kleinzoon Thijs Römer is volstrekt ongeloofwaardig en doet Amerikaans aan, met de clichématige romance als kers op de taart. De moord die door De Cock opgelost moest worden hing er maar een beetje bij als een scheve kapstok voor het verhaal. Om over het acteerwerk nog maar te zwijgen. Ook de Soundmixing is belabberd. Het dikaangezette Amsterdamse accent was bij vlagen onverstaanbaar.

Al met al weer het gebruikelijke niveau van een Nederlandse film. Ik pak de Baantjerbox er vanavond maar weer bij: seizoen 1 aflevering 1 Baantjer en de moord op het bureau. Weergaloos!

Om te beginnen ben ik een groot fan van Nolan. Als ik eerlijk ben vind ik dit samen met TDK Rises zijn minste. De film is visueel vanaf begin tot het eind een groot spektakelstuk. De scènes in de lucht zien er werkelijk fantastisch uit. Daar scoort de film zeker punten mee. Ook het begin is sterk. Als kijker word je gelijk in de film gezogen. Nolan kiest ervoor de kijker niet op te zadelen met een introductie. Dit is aan de ene kant fijn maar aan de andere kant ook een minpunt. Door een gebrek aan achtergronden en uitdieping van de personages ontbreekt een zekere binding met de hoofdrolspelers. De aanwezigheid van Rylance en Hardy tilt de film niet naar een hoger plan. Het gebrek aan een sterke hoofdrol is toch wel een minpunt.

Aanvankelijk vond ik het jammer dat de speelduur van deze film slechts 107 minuten bedraagt. Na het zien van de film was deze duur lang zat. De actiescenes voelen halverwege de film af en toe aan als een herhaling van zetten waardoor de aandacht ietwat verslapt. Het voortdurend schakelen tussen de verschillende perspectieven kan dit niet wegnemen. Dat is jammer. In zijn geheel bezien was het voor mij een kleine tegenvaller ondanks de visuele schoonheid die Dunkirk te bieden heeft.

Aardige film die zich voornamelijk focust op de strafrechtelijke procedure rond Ted Bundy. Lilly Collins en Zac Efron spelen prima. Film wordt nergens echt spannend en blijft oppervlakkig. De regisseur lijkt een beetje geobsedeerd te zijn door Bundy. De parallel met Twan Huys’ en Holleeder is snel gelegd. De manier waarop deze gek wordt neergezet in de film is eenzijdig te noemen.

Inmiddels mijn zevende Almodovar. De beste man drukt zijn stempel met het vele kleurgebruik en de vrouwelijke protagonist. Ook moet gezegd dat onrealistisch en voortkabbelend zijn films typeren. De film kijkt lekker weg maar beklijft nergens en dat is jammer. Almodovar slaagt er voor mij maar niet in een film naar een hoger plan te tillen door aan zijn films - die allen over menselijke gevoelens gaan - een diepere laag toe te voegen. De gepresenteerde karakters blijven oppervlakkig.

Gister deze gaan zien zonder hoge verwachtingen. Prima wegkijker met een uitstekende cast. Driver en Tatum doen het naar behoren. De meeste scènes met Daniel Craig vond ik leuk al denk ik dat er meer uit te halen viel. Minpunten voor het overbodige laatste kwartier en het grote aantal puzzelstukjes waarvan ik een deel niet in de puzzel wist te plaatsen.

Tijdens de film dacht ik een aantal keren aan de - naar mijn mening - beste heistfilm ooit gemaakt. The Killing (1956) - MovieMeter.nl Grappig dat beide films zich afspelen bij een racebaan. Ondanks dat Logan Lucky niet eens in de schaduw mag staan van The Killing heb ik me goed vermaakt.

Enorme tegenvaller dit. Groot fan van het oeuvre van Elton John maar deze film krijgt het voor mekaar elke hit te presenteren op een manier die doet denken aan een schoolmusical van groep 8.

Ook Edgerton overtuigt nergens als protagonist. Het lukt hem niet de charismatische karaktertrekken van de zanger te vangen in zijn acteerwerk. Je hebt dan ook vaak niet het idee naar Elton John te kijken. Als het om zingen gaat, vliegt Edgerton geregeld uit de bocht. Niet dat Elton de allerbeste zanger is maar het niveau dat in de film wordt geëtaleerd is af en toe beneden peil.

De interessante figuur Bernie Taupin wordt nauwelijks belicht. Jamie Bell - die overigens een verschrikkelijk acteur is - lijkt in de verste verte niet op Taupin. Daarnaast ontbreekt elke chemie tussen Bell en Edgerton waardoor het vatten van de bijzondere relatie Taupin-John bij voorbaat al gedoemd was te mislukken.

De invalshoek van de praatsessies op de afkickkliniek vond ik juist goedkoop en clichématig. Om nog maar te zwijgen over het musicalelement waarmee de film doorspekt is. De regisseur probeert alle hits van John te verwerken in de film maar dit gaat ten koste van de kwaliteit. Zo worden enkele nummers slechts luttele seconden ten gehore gebracht waardoor het geheel fragmentarisch aandoet.

Op het gebied van pacing scoort de film ook een zware onvoldoende. De film is zeker twintig minuten te lang. Het laatste half uur had ik het idee dat de film in slow motion werd afgespeeld.

Al met al een zware teleurstelling. Een teleurstelling die ik voornamelijk op het conto van de weinig getalenteerde regisseur schrijf.

Gisteren in de sneak gezien van het Groninger Forum. Hulde voor de programmeur. Ik ben aangenaam verrast.

Op het moment dat werd aangekondigd dat er een animatiefilm zou worden vertoond van een Sloveens debutant regisseur maakte ik al plannen voor een andere invulling van mijn avond. Na de eerste vijf minuten was ik evenwel om. Ik heb mij meer dan uitstekend vermaakt met deze film.

Om te beginnen; de animatie is werkelijk wonderschoon. De verschillende steden die voorbij komen in de film maar ook de schilderijen, fantastisch. Elk shot heeft zoveel moois te bieden dat je deze film eigenlijk thuis op de bank nog eens rustig moet bekijken met de vinger op de pauzeknop.

Het verhaal als zodanig is daarbij zeer de moeite waard, zeker als je van kunst houdt. De film bevat talloze verwijzingen naar kunst, film en muziek. Qua scenario komt de film nog het dichts bij Mission Impossible. Ruben Brandt, collector bevat daarentegen meerdere dimensies en is allesbehalve een oppervlakkige prent. De film doet verschillende genres aan en heeft genoeg ruimte voor humor.

Ook de muziek is op en top in orde. Een scène met een Jazzuitvoering van het nummer Oops I did it again van Britney Spears tegen de achtergrond van een Parijs café, bezorgde mij kippenvel.

Al met al is dit een film die zal beklijven. Ik ben me gelijk gaan verdiepen in de door Ruben Brandt gestolen schilderijen. Ik heb nu al zin om de film nogmaals thuis op de bank te bekijken.

Van hetzelfde Marvel laken en pak. Puberaal, oninteressant, weinig grappig en bovenal gewoonweg saai. Er wordt belabberd geacteerd door Holland en Zendaya. Ook Gyllenhaal komt niet uit de verf en is een miscast. Ik verlang terug naar Tobey en Kirsten, toen Spider-Man nog gewoon Spider-Man was zonder al die visuele bombast.

Slechtste Spider-Man film. Flauwe humor, veels te bombastisch over de top spektakel. Het interesseerde me allemaal niet zoveel. De toegevoegde waarde van Iron Man is ook nihil. Michael Keaton is daarentegen wel een pluspunt als schurk. Ik heb deze film in 2D gezien. Ik vond de special effects er net zo slecht uitzien als de poster. Laat ze daar bij Marvel even advies inwinnen bij Nolan over hoe je een mooie superheldenfilm maakt.