Meningen

Nachtmerrieachtig visueel spektakel over mensen die door hebzucht en kapitalisme uit het oog verliezen waar het werkelijk om draait in het leven. Miyazaki maakt het bijzondere gewoon (al die fantastische wezens die, net als wij, hun treurige dagelijkse gangetje gaan) en het gewone bijzonder (Chihiro).

Toch sprak Spirited Away me minder aan dan het betoverende My Neighbor Totoro, de melancholie en romantiek in Porco Rosso en Kiki's innerlijke strijd in Kiki's vliegende koeriersdienst. Ik miste de subtiliteit en eenvoud van die films.

Dat Spirited Away me minder deed best aan mij liggen. Als ik het goed begrijp leunt deze film zwaar op de Japanse mythologie en religie en daar weet ik gewoon niets van af. Ongetwijfeld gaat een belangrijk deel van de thematiek langs me heen. Ik ga de film zeker nog een paar keer bekijken en misschien herzie ik mijn oordeel nog, maar vooralsnog vind ik dit zeker niet de beste Miyazaki. Wat niet veel zegt: Spirited Away is fantastisch.

(Terzijde: Ik vond die kuikenachtige wezens niet alleen schattig, maar ook erg interessant. Ze plaatsen Totoro in een breder perspectief.)

Dit is niet alleen een lowbudget slasher, maar ook een film die ons iets probeert te vertellen over seksualiteit (pedofilie, homoseksualiteit en transseksualiteit), maar al sla je me dood, ik zou niet weten wat. Is het een haatfilm of is hij juist vooruitstrevend?

Hoe dat ook zij, ondanks het waardeloze acteerwerk heeft Sleepaway Camp een heerlijk fout jaren 80-sfeertje en is hij best spannend. Van het einde schrok ik me een ongeluk.

Tienerprobleempjes in een zomerse setting. Niets bijzonders. Gekeken met een groep 13/14-jarigen en die vonden het leuk. En ik stiekem ook wel. Morgen ben ik deze film ongetwijfeld weer vergeten.

Schitterend getekend (behalve de personages) en erg sfeervol sprookje. Het voorspelbare verhaaltje en de al te sterk aanwezige moraal stonden me wel wat tegen.

Fulci weet een smerig sfeertje neer te zetten in deze sfeervolle thriller, die mij toch niet kon boeien. De moord- en martelscènes zijn bijzonder gruwelijk en sadistisch. Ook die man met z'n grote teen zal ik niet snel vergeten. Ik voelde me na het zien van deze film nogal vies, maar dat zal ook wel Fulci's bedoeling zijn geweest.

Het onderwerp alzheimer staat garant voor een tranentrekker. Dat is dit dus ook, maar de film weet er niets bijzonders mee te doen. Het is 'gewoon' het verhaal van een alzheimerpatiënte, zonder dat - zoals hierboven al is opgemerkt - duidelijk wordt waarom nu juist dit verhaal verteld moet worden.