Meningen

Ponyo is mijn tweede Miyazaki-film, na Totoro. Het niveau van dat meesterwerk haalt deze film niet, maar het was toch weer genieten.

Ponyo is een vrolijk sprookje over de 5-jarige Sosuke die vriendschap sluit met de goudvis(?) Ponyo. Miyazaki snijdt grootse thema's aan - het voortbestaan van de hele aarde staat op het spel - maar eigenlijk is de kindervriendschap waar het echt om draait. Net als bij Totoro valt op hoe realistisch en liefdevol de personages worden neergezet. Sosuke is een échte kleuter en ook in zijn moeder Lisa, met al haar onhebbelijkheden, kun je je helemaal inleven.

Visueel is Ponyo prachtig. De scènes met de krioelende dieren, de Walkürenritt en de golven en het water zijn indrukwekkend. Ik kon de zilte zeelucht haast ruiken.

Ik heb de film de afgelopen weken een aantal keer gezien, samen met mijn dochter van 3. Ook zij vindt hem geweldig. De scènes met de woeste golven jagen haar wat angst aan.

De Nederlandse nasynchronisatie is prima, al is het Japanse origineel natuurlijk sfeervoller. Alleen de Nederlandse stem van Ponyo's vader Fujimoto vind ik minder goed getroffen. (In de Amerikaanse versie, die je verder gerust links kunt laten liggen, is dat trouwens een leuke rol van Liam Neeson.)

Compleet debiele film, die gemaakt lijkt voor en door twaalfjarigen. De bewoners van Paaseiland (of zoiets) hebben genoeg van kernproeven en roepen het gedrocht Megalon op om de mensheid te vernietigen. Ondertussen bouwt een geleerde de sympathieke robot Jet Jaguar en is er een plotje aan de gang met coole autoachtervolgingen. Jet Jaguar haalt Godzilla erbij en neemt het op tegen Megalon, die op zijn beurt versterking krijgt van het buitenaardse misbaksel Gigan. De eindstrijd tussen de vier monsters is zo bespottelijk dat je het moet zien om het te geloven.

Is Godzilla contra Megalon (zoals de film in Nederland heette) een goede film? Nee, zelfs naar de maatstaven van 1973 is het in elk opzicht een prul. Heb ik me vermaakt? Ja, ik heb me rotgelachen.

Ik ben geen groot liefhebber van Marvelfilms, maar als tussendoortje met het verstand op nul vind ik ze meestal wel aardig. Dat geldt ook weer voor Guardians of the Galaxy: prachtig gemaakt, goeie actie, lekker flauwe humor en een aansprekend universum, maar door het dunne verhaal kon de film me niet echt boeien.