Meningen

Opgegroeid met de Westerns van o.a John Wayne en regisseur John Ford. Ze zijn zeker niet slecht maar toch had ik een gevoel dat er iets niet klopte. Cowboys die dagen en weken door de prairie trekken om vervolgens clean shaved en smetteloos uitziend in een of andere obscure stadje arriveren of dat hun wapens onuitputtelijk voorzien waren van munitie want van herladen hadden ze nog nooit gehoord plus het feit dat veel films werden over geromantiseerd, dat alles zorgde voor een werkelijkheid die er niet was. En toen zag ik op een avond ( gelukkig was het vrijdag en mocht ik de film afkijken) Once upon a time in the West.... man-o-man-o-man... Heb nog maanden lang cowboytje gespeeld met een mondharmonica in de holster.

Nu ben ik achter in de 20 en heb de film al meerdere malen herzien. Het heeft nog steeds niets van zijn glans verloren. Jammer genoeg zit er een houdbaarheidsdatum op mensen want sommige cast en crew leden zijn al oud of inmiddels overleden. De hoofdrolspeler daarentegen kan nog 100 jaar mee, ik heb het natuurlijk over de muziek. Ik kan zo 1 2 3 niet bedenken in welk ander film dan ook waar muziek zo'n cruciale rol speelt als hier. Een musical zou je zeggen maar met alle respect, die neem ik niet serieus. Ik moet wel geloofwaardig blijven.

Vaak zet ik het beeld uit en gaat de volume de hoogte in. Niets mooiers dan op een koude avond, knisperend vuurtje hier naar te luisteren en je terug te voeren naar je kinderjaren waar cowboytje spelen nog cool was....

Een dubbelgevoel overheerst na het zien v/d film maar misschien was dat ook de bedoeling van de regisseur Peter Sattler.

De treurige blik van Kristen Stewart, haar handelsmerk langzamerhand, werkt gedeeltelijk op je zenuwen maar wonderbaarlijk werkt het hier wel. Haar gelaatsuitdrukking straalt machteloosheid en empathie uit op de detainee en op mij als objectief kijker waar de neiging om mijn levensverhaal bij haar uit te storten moet onderdrukken. Het is geen vriendschap, zeker niet, daarvoor zijn de verhoudingen te ongelijk. Door elkaars begrip en inlevingsvermogen te tonen ontstaat een breekbaar band. Dat wordt mooi verfilmd in de vorm van transformatie, Van gedetineerde naar hoog opgeleide man en van bewaakster naar een onzekere jonge vrouw.

Het dubbelgevoel slaat op de vrij oppervlakkige dialogen die zij heeft t.o.v. haar mede bewaarders en de focus geheel ligt tussen Stewart en Moaadi maar ergens begrijp ik het wel.

Dat het begint bij gesprek over boeken getuigd van een zekere authenticiteit en schoonheid. Eerste gesprekken die uiteindelijk leiden tot vriendschap of relatie hebben de meest triviale zaken als gesprekstof, in dit geval Harry Potter. Mooi is wanneer Moaadi verteld hoe belangrijk Harry Potter wel niet is voor hem en tegelijkertijd een metafoor is over zijn verblijf in Gitmo.

Het einde zie je van heinde en ver aankomen maar blijft je desondanks ontroeren.

Als ik de superhelden in het nederlands vertaal dan krijg je toch een heel ander gevoel. Dan krijg je namen zoals spinnenman, ijzerman, vleermuisman, de groene lantaarn etc. Captain America wordt dan Kapitein Nederland. Ja, daar hebben de striptekenaars zeker wel 3 weken suf gepiekerd en gebrainstormd, hoe gaan we ze in hemelsnaam noemen....Hebben wij in Europa ook superhelden op papier? Jazeker, Jerommeke en Obelix.

Nu heb ik eigenlijk ook niks met mannen in strakke latex pakken en het hele superhero gebeuren alhoewel Batman Begins en The Dark Knight nou wel weer goed waren. Het feit is dat in 10 jaar tijd zoveel films van dit genre zijn uitgebracht en als tegenreactie is mijn lichaam antistoffen gaan aanmaken ter zelfbescherming. Excess kills, overdaad schaad, ik ben allergisch voor pindakaas en superhero's.

Maar ergens sprankelt er weer hoop want The Winter Soldier is verreweg het beste wat uit die altijd draaiende godgloeiende marvel fabriek is gerold. Duister van toon met goede bijrollen van S.Jackson en R.Redford. Gegeven dat wantrouwen overheerst geeft het net iets extra's en schwung voor dit project. CGI is ook machtig mooi en de aktie is wel over de top maar passend. Ik moet toegeven dat deze film me heeft vermaakt en zeker een van de beste is in z'n genre.

Zou ik dan toch genezen zijn van mijn allergie? Hoop het wel want pindakaas is gewoon lekkuh...