Meningen

The Grandmaster is een ode aan Kung fu.

En aan de mensen die het onderwezen; de Grootmeesters. Op een Opera-achtig manier verklaart Wong zijn liefde voor martial arts. De gevechten symboliseren de dans en de tekst die op een poëtisch manier wordt uitgesproken reflecteren het gezang.

Het verhaal is ondergeschikt en doet er in feite niet toe. Het is vooral visueel bedoeld door de lange shots, slow-motion, close-ups en muziek die je een gevoel van melancholie en weemoed geven. Klaarblijkelijk was ik niet in de juiste ' stemming' voor deze film want zoveel indruk heeft het niet achtergelaten. Een tweede kijkbeurt verdient The Grandmaster echter wel en kan het eventueel verhoogd worden maar voor nu 3*

Te hoge verwachting die eindigt in een lichte teleurstelling.

Nu is het mijn fout om de lat zo hoog te leggen. Hilary Swank in een genre die haar het best ligt en waar ze al bewezen heeft met zeer goede films op haar conto, falen was geen optie, of toch wel. Het begint al met de dialogen die me nooit raken en de gebeurtenissen zijn te voor de hand liggend ( manlief gaat vreemd, vriendinnen die geen vriendinnen zijn, egoistische moeder etc) Nu heb ik daar op zich geen problemen mee als het op een natuurlijk, verfrissende of vernieuwende manier wordt verfilmd maar door verkeerde keuzes draait het uit op cliche gevolgd door meer cliche's.

Ziel van de film is enerzijds, de aftakeling van Kate en anderzijds, de opleving van Bec en de emotionele binding die de 2 met elkaar krijgen. Mooi concept alleen jammer dat Wolfe dat mij te weinig laat zien waardoor ik nauwelijks een binding krijg met de hoofdpersonages. Wat mij ook stoorde was het euthanasie gesprek van enkele seconden. Heftig onderwerp, vooral in puriteins Amerika maar hier werd het even ingeperst. Doodzonde !

Ondanks een rammelende script zetten Hilary Swank en Emmy Rossum beiden een puike acteer prestatie neer. Zij maken het enigziens nog het aankijken waard.