Meningen

Kreeg een tijdje terug een hoop Flamenco music van een vriend. Niet mijn eerste keuze maar die Camarón stak er met kop & staart boven uit, echt goed, kippenvell! Tomatito vond ik ook wel ok, maar de rest vond ik eigenlijk maar flauwtjes.

Was deze film half zo goed als zijn muziek dan had er meer ingezeten.

Want uiteindelijk is de film niet meer dan een middelmatig drama geworden. Wel met puik acteerwerk en vèèl flamenco. Maar het kon me allemaal niet echt raken. Gelukkig is er wel veel muziek in de film.

Raúl Rocamora is een excelente keuze voor de rol van Paco de Lucía, hij lijkt er zeer goed op.

De andere figuren ken ik niet.

Camarón, een groote figuur in de Flamenco, had een beter portret verdiend.

Leuk om eens gezien te hebben maar mischien meer iets voor fans van Camarón, of flamenco liefhebbers.

ik zag deze op mijn (terug gevonden) filmlijstje van het jaar 2000, zonder score, maar kan/kon me er niets van herinneren. Maar na het lezen van bovenstaande berichten krijg ik toch weer enkele vage "flashbacks" en weet ik zeker dat ik toen goed gelachen heb.

na de trailer nog eens bekeken. Ja dat is lachen.

paranoa pleasures

Cronenberg was ooit toch een van mijn favoriete regisseur met prachtige films als Videodrome, The Fly, Dead Ringers en (mij favoriet) Naked Lunch, maar heeft de laatste 20+ jaren niet meer dan gemiddelde filmpjes op het scherm gebracht. En het word steeds erger (Cosmopolis)

Met Crash probeert hij een diepzinnige film te maken over een seksuele afwijking met auto-ongeval fetisjisme.

Dit leek mij een zeer interessant thema zeker als Cronenberg het brengt. Dus hoopte ik op een "goede-oude" Cronenberg, zeker na de teleurstelling van Cosmoplis

Toch werd dit wederom een koud en afstandelijk filmpje.

Kon niets met de personages en hun seksuele obsessie. Alhoewel ik een grote liefhebber ben van het absurde/overdrijven/ongelooflijke (zowel in het leven als in film) kwam het me hier toch allemaal zeer gekunsteld over.

Grote teleurstelling in Cronenbergs benadering van dit thema.

Op visueel vlak is het ook maar gewoontjes met als uitschieter de scène in de wasstraat.

Ach ja, waarschijnlijk zijn David en ik ergens aan kruispunt 1992 verschillende wegen ingeslagen. Het waren mooie tijden vroeger en wie weet komen we mekander nog wel eens tegen.

Toch nog even een compliment voor de sterke muziek van Howard Shore. Ditmaal zonder Ornette Coleman (Naked Lunch) of Kronos Quartet (Spider) maar wederom prachtig/krachtig.