Meningen

Voelde mij geen enkel moment betrokken bij deze docu, niet met de personen of hun (drama) leven.

vraag me af wat het nut of doel van deze docu is?

Waarschijnlijk meer iets voor ex-patiënten van jeugdinrichtingen en/of mensen in de zorg.

Respect voor Proenneke!

Weer eens leuk te zien, mensen die echt voor hun dromen gaan. Er zijn natuurlijk meerdere die dit doen maar in de media hoor je daar maar zelden over, daar heeft met het liever over de mislukkeling.

Proenneke besluit na enkele kortere trips om ditmaal 1 jaar in de Wildernis van Alaska te verblijven. Het moet goed zijn meegevallen want uiteindelijk blijft hij er zo'n 30 jaar.

Proenneke blijft niet bij de pakken zitten maar bouwt eigenhandig op zijn eentje een fantastische blokhut met bomen die hijzelf uit de omgeving velde. En hij kan er wat van. We zien een groot deel van dat proces. Het werk gaat goed vooruit en met de overschotten maakt hij ook zijn eigen meubels. Tussendoor maakt hij ook nog een klein moestuintje, en meer...

Verder zien we hem vooral wandelingen maken in zijn prachtige omgeving terwijl de vertelstem on trakteert met stukjes uit zijn dagboek.

En als de harde winter komt hoeven we niet te vrezen want Proenneke heeft zich goed voorbereid.

Heel wat anders dan figuren zoals Christopher McCandless (Into the Wild) die niet al te voorbereid de natuur invluchten met de gevolgen vandien.

Cinematografisch is het geen hoogvlieger, maar wat wil je het zijn de jaren 70 en de man filmde alles op zijn eentje (meestal) met de camera op een tripot (die hij waarschijnlijk zelf fabriceerde).

Docu over de muziek van het Appalachia gebied in het oosten van de VS. Een oorspronkelijke mix van Europeese (ballads/dansmuziek) en Afro-Amerkaanse (banjo blues) muziek die zich ontwikkelde tot country music, and bluegrass. Ook het tapdansen komt ruim aan bod. We krijgen veel muziek te horen met bijbehorende achtergrond van kultuur , de gemeenschap en het harde (werkers/slaven) leven in de bergen, verteld door veelal stokoude personen uit vervlogen tijden.

Leuk om gezien te hebben.

Te vinden op YouTube

Super voorspelbaare film die mijn scarcasme hoog deed stijgen tijdens het kijken. Regisseur Amalou wil films maken maar hij had er beter eerst een paar bekeken. Beste (lachwekkende) scene is als tijdens de afrekening met de gangster in de rolstoel. Je ziet gewoon dat hij een pistool verborgen heeft onder zijn dekentje en als hij dan afgeknald word zien we overduidenlijk de bloedzakjes onder zijn hemd. Ach wat hebben we lekker gelachen