Into the Wild (2007)

Buffelsander schreef:
4 sterren? Heb ik soms wat gemist? Baggerfilm

maxroelofs schreef:


En nu je onderbouwing?

Buffelsander schreef:

De film deed mij gewoon niks. Het is wel een aardig verhaal, maar er is geen een moment in de film geweest waarbij ik werkelijk met mijn ogen aan het scherm vastzat. Het was voor mij meer een film die ik 's avonds in bed kijk totdat ik slaperig wordt. Ik denk ook niet dat het mijn genre is. Films waarbij mensen diep de natuur in gaan vind ik wel mooi, maar dan zie ik liever films zoals Touching the Void of 127hours.(Terwijl ik deze eigenlijk niet zou moeten vergelijken aangezien dat geen Roadmovie is). Ook vond ik zijn dood een beetje kort en simpel uitgewerkt. Hier had wel wat meer tijd in de film aan besteed mogen worden vind ik.

herder schreef:
Al maanden negeer ik deze film.. Komt door Emile Hirsch denk ik.

Jessen0wnt schreef:
Is toch uiteindelijk veel beter dat hij in zijn ''ultieme leefomgeving'' is gestorven? Iedereen gaat dood, ook Christopher.

Tommy De Vito schreef:
Niet mijn soort film. Er gebeurt te weinig en de film kon mij helaas niet erg boeien. Mooie shots bezit de film wel en er wordt ook zeker goed in geacteerd. Maar er zitten ook te veel onodige langdradige scenes in de film. 2,5*

AC1 schreef:


Gestorven voor zijn ideaal? Dat is mooi gezegd maar waarschijnlijk is hij gestorven door gebrek aan kennis en voorbereiding. Er is iets heel tweeledig aan
z'n dood.

Zadel schreef:
Society, you're a crazy breed.
I hope you're not lonely, without me.

Zadel schreef:
Zo. Nu voor de tweede keer bekeken. En hier een wat uitgebreider bericht:

Intro
Gelijk worden we geconfronteerd met een van de vele citaten in deze film. Voor de meesten zijn ze niet erg opbeurend. Voor Christopher zijn ze een soort bevesteging dat de wereld inderdaad een puinhoop is. In ieder geval zetten ze de kijker aan het denken en geven ze een duidelijke boodschap over

Congratulations! New car?
We krijgen te zien hoe Chris met behoorlijk goede cijfers zijn diploma haalt en daarna gaan ze uit eten. Hier wordt duidelijk wat de standpunten van Chris zijn, en dat hij een bepaalde haat heeft aan zijn ouders. Maar iets is me niet duidelijk: Hoe kan het, dat een jongen van 21 zo'n hekel heeft aan alles. Dat iemand als hij zomaar weg kan gaan zonder gedag te zeggen, zonder te weten wanneer hij terug komt. "Dit is volgens mij iets wat de kijker dan zelf mag invullen? Uiteindelijk zien we hoe hij zijn pasjes doorknipt en geld doneert aan iemand die het nodig heeft. Op deze manier breekt hij zijn band met zijn ouders

Alexander Supertramp
De types die hij tegenkomt in zijn reis zijn prachtig gedaan. Zo is de scene in de bar met Vince Vaungh geweldig. De scenes met de hippies passen denk ik meer bij de drama en die scenes met die oude levenervaren man. Geweldig gewoon. Ook z'n mooie scene: 12 years? 12 years to paddle a river? Bizar.

Alaska
Toch kunnen alle scene's bij elkaar niet tippen aan de scene's in Alaska. Al snel komt hij erachter dat het leven in de wildernis in je eentje niet zo mooi en leuk is als de woorden beschrijven in poems en boeken.Al reizend ontdekt hij de barsten in zichzelf en in de werkelijkheid. Zo blijkt dat hij zich niet langdurig kan binden aan mensen. Iedere keer verlaat hij iedereen zonder iets te zeggen of te laten merken.Voor Alexander is de wereld blijkbaar belangrijker dan de mensen. En dan liefde. Maar op zijn terugweg komt hij voor een grote verassing te staan: de rivier die zo klein en onschuldig was, is uitgelopen en is nu te breed, te diep en te sterke stroming om steeds heen en weer te lopen.Langzaam maar zeker raakt zijn proviand op. Voor het eerst schrijft hij Lonely op in zijn dagboek en Happines only real when shared. Geluk is alleen echt wanneer je het kan delen. Ook als je thuis komt na zo'n reis kan je je herrineringen niet delen en zullen ze sneller vervagen. Dit gebeurt ook bij Alexander. Door het eten van een giftige plant, die zijn spijsvertering plat legt, sterft hij in zijn bus, in de wildernis van Alaska, in de droom die hij leefde. Bijzonder heftig einde, maar wel verwacht.

Dagboek
enkele weken later vindt de politie zijn dagboek terug. En zijn zus zegt: It had to be him, who told his own story. En dat is volgens mij de booschap van deze film. Alexander zou nooit beseft hebben dat hij maar de helft van de waarheid had gevonden als hij niet zelf er op uit was getrokken. Zijn zus voegt er dan nog aan toe: Everything he is doing, has to be done. Dat is wat Alexander ook was: Eigenwijs. Ondanks alle waarschuwingen dat de natuur in Alaska onherbegzaam was, luisterde hij er niet naar. Vandaar, alles wat hij doet, moet gedaan worden. Hij was overtuigd dat je het eerst zelf moet meemaken voordat je kan oordelen. Het feit dat dit verhaal waargebeurd is, maakt de film nog krachtiger.

I lived a happy live
De film eindigt met een echte foto van Alexander. Pas toen kreeg ik echt een brok in mijn keel. Man, wat heeft die jongen een leven geleid. En wat een respect verdient hij.

Who is Right?
De film laat de kijker ( mij in ieder geval) achter met twijfels. Want wie heeft er nu gelijk. Hij die kiest voor de verbanden tussen mensen of hij die het gewone leven breekt en met een glimlacht de wereld tegemoet treedt? Sean Penn is naar mijn inziens op briljante wijze in geslaagd om dat dubbele gevoel haast tastbaar te maken. Want uiteindelijk zit dit dubbele gevoel in ieder van ons.

Emile Hirsch
Een prachtige vertolking van deze onbekende acteur. Hij zet hier een knap stukje acteerwerk neer.

Eddie Vedder
Ik heb maar weinig films gezien waarbij de muziek zo goed past bij de film. De teksten, de tonen, de emotie die je gewoon voelt. Prachtig. Vooral de teksten, die passen zo goed in deze film.

Voor mij is dit echt een prachtige film.

5*+

What if I were smiling and running into your arms? Would you see then what I see now?

Laoslander schreef:


Typische Amerikaanse diepzinnigheid.

AGE-411 schreef:
Ik vind de diepzinnigheid niet echt Amerikaans. In beleving is het eerder een Europese film.