Twin Peaks - Seizoen 1 (1990)

Twin Peaks is voor mij vooralsnog onovertroffen. Vorig jaar keek ik alle afleveringen in een kort tijdsbestek en werd ik helemaal meegezogen in die mysterieuze nachtmerrie sfeer. De muziek van Badalamenti en de cinematografie zorgen voor een bevreemdende en beangstigende setting en de spanning zit er tot aan de laatste aflevering in. Het acteerwerk is vaak rampzalig, maar ja... David Lynch alom.

Dit gemiddelde doet me toch twijfelen aan mijn stem. Jaren geleden ben ik met hoge verwachtingen aan Twin Peaks begonnen, en toen stelde de serie me flink teleur. Waar de films van Lynch af en toe op het randje van kitsch balanceren, maar dat afwisselen met zeer sfeervolle en absurdistische intermezzo's, had ik het gevoel dat Twin Peaks zich volop in het ravijn van het sentiment stort. De serie heeft zeker haar momenten, een behoorlijk memorabele soundtrack (al vind ik het niet Badalamenti's beste werk) en een aantal leuke personages, maar het niveau van de beste films van Lynch haalde het voor mij niet.

Maar het is lang geleden dat ik het gezien heb, en door dit hoge gemiddelde ga ik toch aan mezelf twijfelen. Misschien moet ik het dus maar een keer een tweede kans gaan geven.

Mijn eerste ontdekking via deze site! Heb hier vaak met open mond naar zitten kijken, ongelooflijk!

De leuke personages, het geweldig uitgewerkte plot, het fijne tempo, de ronduit prachtige muziek, en een sfeertje dat zo naturel switcht tussen dromerig en nachtmerrieachtig als menselijk mogelijk is. Sterke komische timing ook! Het ligt er nooit dik bovenop, maar altijd wanneer een scène wel wat humor kan gebruiken, komt het er ook van op een manier die, opnieuw, erg naturel aanvoelt.

De laatste aflevering sluit ook nog eens af met een hele horde cliffhangers, dus op naar seizoen 2! Schijnt iets minder te zijn, maar zolang de sfeer, personages en humor intact blijven, zullen ze me wel niet verliezen als nieuwe fan.

Enkele weken terug volledig gekeken (voor de eerste keer) en wel onder de indruk van de sfeer, maar niet van het verhaal. Al valt het in seizoen 1 nog wel mee als de focus vol op de vermoordde Laura Palmer ligt. Het seizoen is relatief kort en blijft nog wel redelijk boeiend, al kreeg ik nooit een echte band met de personages. Hoogtepunt van het seizoen en de gehele serie is de prachtige muziek, de themesong die ik als 1 van de mooiste ooit van een serie beschouw, voorop.

3*

Ondanks dat ik een fanatiek filmliefhebber ben, heb ik, enigszins tot mijn eigen verbazing, me nog nooit gewaagd aan een David Lynch film. Bepaalde titels hebben absoluut mijn interesse, maar het is er simpelweg nog nooit van gekomen. Twin Peaks greep echter meteen mijn aandacht toen ik me inschreef op deze site. Het plot klonk interessant en de uitzonderlijk hoge score maakte me ook nieuwsgierig.

Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten, dus ik werd aangenaam verrast door hoe uniek deze serie is. Ieder personage heeft zijn of haar eigenaardigheden, maar juist daardoor zijn ze heel menselijk. Deze enigszins maffe personages dragen ook bij aan het aangenaam surreële sfeertje dat constant aanwezig is. Mijn favoriet is zonder enige twijfel Dale Cooper, geweldig neergezet door Kyle MacLachlan. De chemie tussen hem en zijn collega's is erg fijn. Tevens heb ik erg genoten van de humor die in de serie verwerkt is; iets dat ik totaal niet verwacht had. Zelden heb ik zo veel geestige momenten gezien in een serie met zo'n zwaar beladen uitgangspunt. Een goed voorbeeld is de scène met de lama bij de dierenkliniek of die vele stiltemomentjes die Cooper opvult met een goedkeurende duim Ook op filmtechnisch vlak is het genieten van Twin Peaks: het camerawerk is erg sterk en ik ben fan van het kleurgebruik. De karakteristieke soundtrack vult de schitterende beelden perfect aan.

In vrijwel alle opzichten ben ik enthousiast, maar er waren helaas twee minpunten die mij net weerhouden van een hogere score. Eén van deze punten is hierboven ook al genoemd door Nana: de verhaallijnen rondom de houtzagerij en de hotelzaken vond ik iets minder interessant dan die omtrent het oplossen van de moord. Ik vond deze segmenten nooit ronduit vervelend, ze zorgden er immers ook voor dat Twin Peaks als stadje en community realistisch werd, maar ik merkte wel dat het me aanzienlijk minder deed dan de hoofdzaak. Ook worstelde ik soms met wat ik nou van het acteerwerk vond. Het merendeel, de belangrijkste personages, vond ik uitstekend, maar bijvoorbeeld een Dana Ashbrook wist me niet altijd te overtuigen.

Al met al vind ik dit een fantastische serie. Ik vind het heerlijk dat men rustig de tijd neemt om het verhaal te vertellen en dat het mysterie eigenlijk steeds vager en intrigerender wordt. Ook knap dat de serie het zich kan permitteren om stil te staan bij zaken die er niet meteen toe lijken te doen. Hoe veel shots zijn er van Cooper die zich tegoed doet aan koffie, gebak of een donut? Dit soort scènes zouden heel makkelijk op de zenuwen kunnen werken, maar niets blijkt minder waar. Het past perfect bij het surrealisme waar deze serie mee doordrenkt is.

Ik ben inmiddels ook begonnen aan seizoen 2 en het lijkt er vooralsnog op dat het hoge niveau wordt vastgehouden. Zeer benieuwd naar het vervolg!

4*

Blijft mijn nummer één. Sfeer oproepen kan Lynch in zijn films ook meer dan behoorlijk vaak. Maar zo'n sfeer zoals in Twin Peaks is hem nooit nog in eender welk ander project gelukt. Serie al meerdere keren gezien en ik krijg nog altijd kippenvel bij sommige scènes. Fantastische muziek erbij ook. En qua casting één van de beste die ik ooit gezien heb denk ik, letterlijk iedereen is perfect in zijn of haar rol. Subliem werk, en zonder twijfel het beste wat Lynch ooit gemaakt heeft.

De meest geweldige en tegelijk ook de meest krankzinnige serie ooit gemaakt. Werkelijk ieder personage is zo curieus maar tegelijk ook zo ontzettend fascinerend. Het begint allemaal met het aangespoelde lijk van Laura Palmer en de komst van special agent Dale Cooper van de FBI naar het idyllische stadje Twin Peaks midden in de bossen van Washington State. Het stadje lijkt een vredig en slaperig gehucht maar er blijkt al gauw van alles gaande te zijn soms van criminele en soms van bovennatuurlijke aard. Twin Peaks pakt je vanaf de eerste minuut en laat je niet meer los. Je wordt als het ware verliefd op het rustieke stadje en zijn bijzondere inwoners net als special agent Dale Cooper dat ook wordt. Deze serie moet je gezien hebben!

Matig.

Door het eerste seizoen heen, maar vond het nu niet zo opmerkelijk. De eerste aflevering is wel oké, vooral omdat het op dat moment nog redelijk fris aanvoelt. Muziek is zeker een meerwaarde en de aflevering zet de toon voor de rest van de serie. Maar dan is het gewoon 7 aflevering herhaling van hetzelfde.

Het brave dorpje wordt met de aflevering duisterder, maar de intriges intrigeren amper. Dat komt omdat de meeste personages redelijk saai zijn, enkel een paar weirdos (zoals MacLachlan) springen er positief uit. En zo héél weird wordt het ook niet, daarvoor is het TV format een te grote rem vrees ik. Ook de soundtrack was ik echt wel beu op het einde, dezelfde muziek blijft maar herhaald worden.

En zo wordt het met de aflevering minder. Wie of wat interesseerde me uiteindelijk niet eens zoveel, maar zover zijn we uiteraard nog niet. Kan we verder wel voorstellen dat het in z'n tijd wel een aardige serie was, in die zin begrijp ik de reputatie ook wel, maar het is ondertussen toch stevig verouderd. Eén van de mindere dingen die Lynch gemaakt heeft.

2.0*

Ik heb net het eerste seizoen gezien en na de enorme cliffhanger verlang je natuurlijk naar het tweede seizoen. Ik kan me niet voorstellen hoe frustrerend dit moet zijn voor de kijkers die dit op tv volgden en weken of maanden moesten wachten voor het vervolg.

Sfeervolle serie met enkele grappige personages zoals agent Cooper (met zijn obsessie voor taart, donuts en een lekker bakje zwarte koffie) en een aantal bloedmooie jonge vrouwen (Shelly, Donna, Audrey, Josie). Elke persoon in Twin Peaks, een stadje ergens tegen de Canadese grens, heeft wel iets op zijn kerfstok, is neurotisch, misdadig of bedriegt zijn of haar partner. Het verhaal rond het moordmysterie wordt wat ondergesneeuwd door minder interessante verhaallijnen, zoals het gedoe rond het hotel en de houtzagerij.

De muziek van Badalamenti brengt spanning en vooral een sentimenteel gevoel. Het overwegend gebruik van een geel kleurenpalet brengt dan weer een warm gevoel. Je gaat je na verloop van tijd net als agent Cooper thuis voelen in dit kleine Amerikaanse stadje met haar vreemde inwoners.

Jammer dat Lynch steeds lijkt te mikken op geheimzinnig en gek doen, om dan aan het eind geen uitsluitsel te geven en alles voor interpretatie open te laten. Ik heb geen zin om altijd hele pagina's op websites te gaan nalezen om een film/serie te kunnen begrijpen. En dan nog weet je niet of het de juiste uitleg is!

Een serie en titel die na het ontdekken van David Lynch toch wel hoog op het lijstje stond. En wat kan ik genieten van typische producten van Lynch in de vorm van Lost Highway en Mulholland Drive, en met de wetenschap dat Twin Peaks ook een aaneenschakeling van rare karakters en mysterie betrof, was dit toch wel een must see. En Twin Peaks verbaasd, is bevreemdend, triggert om verder te kijken, maar valt ook een heel klein beetje tegen.

Het sfeertje is er wel meteen, en als kijker sta ik meteen wel op scherp, of het moet de roem zijn van Lynch die vooruit snelt. Het lijk is snel gevonden waarop het hele circus in beweging komt, en Lynch laat toch wel zijn uitzonderlijke klasse zien in de scene naar de mededeling in het klaslokaal. Wat wordt die op fenomenale wijze opgebouwd. Wauw...kippenvel! Twin Peaks vervolgt met een stoet onwaarschijnlijk vreemde en opzienbarende karakters waar de ene nog meer te verbergen lijkt te hebben dan de andere, en men vooral lijkt te strijden om de titel wie het raarste is, om nog maar te zwijgen over het mysterie zelf dat zich langzaam ontvouwt. Zaken die op zich niet heel verrassend zijn omdat ik Twin Peaks: Fire Walk With Me al eens zag.

De cast is uitstekend in die zin, de muziek simpel maar toch heerlijk, het sfeertje met onheilspellende momenten en beelden sterk, en de karakters bij tijd en wijlen ongelooflijk. Ferrer is kostelijk als de grof gebekte forensisch onderzoeker, Maclachlan niet heel sterk acterend maar wel helemaal in de ban van het buitenleven en meer geïnteresseerd in de culinaire omgeving dan de zaak, Wise bij tijd en wijlen humoristisch als door verdriet overmande vader, en zo kan je nog wel even doorgaan. Het is al haast jammer dat hier tegelijk ook het zwakke punt van de serie ligt, omdat voor mijn gevoel de absurde karakters op een bepaald moment niet bijdragen aan sfeer of mysterie maar eerder kolderiek worden, zeg maar op het banale af. Wel leuk al die lijntjes tussen elkaar, iedereen heeft wel iets met een ander, of een verhouding, geschiedenis, rekening of samenwerking, en ieder heeft wel iets dat stinkt richting de zaak van Laura Palmer.

Hoewel ik al zo mijn twijfels begin te krijgen naarmate de laatste aflevering vordert, treft het open eindeme toch met een zekere verrassing. Is dit het nu? Oké, dat wordt dus zoeken naar seizoen twee, gelukkig maar want het eindplot rond Leo en Jacques was er ook wel één geweest die een beetje tegen ging vallen, gelukkig heeft Lynch nog een konijn in de hoed. Desondanks hou ik een tweezijdig gevoel over aan seizoen 1 die vermaakte en wel trok om verder te kijken, getuige de pilot vrijdagavond en de laatste aflevering op zondagavond, maar ik had er toch meer van verwacht, en helaas verliest de serie zich mij teveel in rariteiten. Ik kan dan ook niet zeggen dat dit de beste serie ooit is, maar een dikke voldoende zit er zeker wel in.

Deze surrealistisch getinte reeks begint als een breed uitgesponnen moordmysterie. Via getuigenissen, dagboekfragmenten en video's wordt gegraven in het verleden van Laura Palmer, die je aanstaart vanop die foto. Via dromen en hallucinaties sluipen paranormale fenomenen het verhaal binnen. Dit zijn geen loze hersenspinsels, maar contacten met een hogere realiteit. Groteske figuren spreken in orakelstijl.

In Twin Peaks, Washington verblijven nogal wat excentriekelingen. FBI-agent Dale Cooper, keurig gekleed met een likje gel in de haren, toont evenveel interesse voor koffie, donuts en Tibetaans boeddhisme als voor aanwijzingen in de moordzaak. Vrienden van het slachtoffer trekken op eigen houtje op onderzoek uit, met name Audrey en Donna. Voor een komische noot zorgen de fratsen van Lucy, de receptioniste met het hoge stemmetje.

Sommige dingen komen in paren voor: twee dagboeken, twee boekhoudingen, twee helften van een medaillon, de Double R, en Maddy als dubbelganger van Laura Palmer. Dingen die je in paren zou verwachten, komen dan weer in enkelvoud voor: één arm of één oog. Er zitten verwijzingen in naar literatuur. De cliffhanger op het einde van het eerste seizoen is een knipoog naar Dallas.

Het is een topcast, met als uitschieters Kyle MacLachlan, Sherilyn Fenn, Piper Laurie en dwergacteur Michael J. Anderson. Regisseur David Lynch gaf zichzelf ook een rolletje. Op visueel vlak zijn er clair-obscureffecten en en felrode tinten. De muziek van Angelo Badalamenti versterkt de mysterieuze sfeer.

Twin Peaks Pilot

Misschien moeten we toch blij met de traumatische ervaring die Lynch had met Dune. Het wierp hem terug op zichzelf, en misschien was dat wel de basis voor het ontstaan van zijn eigenzinnige oeuvre, waarin Twin Peaks zeker een van de hoogtepunten is.

De pilot van Twin Peaks lijkt in zekere zin een vervolg op Blue Velvet. De hoofdrolspeler Jeffrey Beaumont is FBI agent geworden en heet ni Dale Cooper.

Net als in Blue Velvet speelt de serie zich af in een ogenschijnlijk rustige gemeenschap, waar zich onder de oppervlakte duistere geheimen verbergen. Het contrast tussen de schijnbare perfectie en de onderliggende corruptie is een terugkerend thema in Lynch’ werk, en wordt in Twin Peaks op briljante wijze verkend.

In deze pilot worden we geïntroduceerd aan een scala aan intrigerende personages, maar wat vooral indruk maakt, is de manier waarop het nieuws van Laura’s dood zich verspreidt door de stad. De langzaam opbouwende spanning en de manier waarop de dorpsbewoners reageren, creëren een sfeer van ongemak en bezorgt me iedere keer weer kippenvel.